Midyan

Yogesh vroeg of ik mee wilde naar een bezoekje aan een klant in Midyan. Toen we het project aan het aanbieden waren had ik al eens gevraagd aan de verkoper waar Midyan was. Hij heeft het me aangewezen op de kaart. Het vliegtuig vertrok vanaf Dammam, vlak voor vertrek om 4 uur in de ochtend probeerde ik Dammam airport in de Maps app op de telefoon in te voeren. De zoek opdracht gaf geen resultaat, Ojee waarom heb ik dit niet een beetje voorbereid. Ik stap in de auto in de veronderstelling dat ik in de buurt van Dammam wel een bord naar het vliegveld zag staan, en dit was gelukkig waar. Poeh das fijn gewoon bordjes volgen, en dan zie ik staan Al Ryad Airport, de twijfel slaat toe, ik moet naar Dammam airport, ik zie een bord 20 km naar airport, ik denk Ryad is vele malen verder dus dit moet hem zijn en dit was gelukkig het geval. In het vliegtuig op weg naar Tabuk vroeg ik Yogesh waar Midyan is maar hij wist het niet.
Vanuit het vliegtuig zag ik ronde cirkels groen, midden in de woestijn. Ik denk dat een beregeningssysteem gemakkelijker is aan te leggen in een cirkel. De sproei-installatie draait rondjes. Als je dit vanuit een vliegtuig ziet dan denk je waarom, waarom probeer je in vredesnaam hier iets te verbouwen, waarom wil je hier leven.

Op het vliegveld stond een chauffeur op ons te wachten, ik open de app met de kaart op mijn telefoon en zeg tegen Yogesh daar ligt Midyan, want dat had Ammar tegen me gezegd, Ammar is een Saudi dus die weet het wel. Maar enkele momenten later zie ik de stip op maps app de andere kant op bewegen. Er was nog een jonge die met ons meereed en hij vertelde dat Midyan 3 km van de rode zee lag. Ik dacht OK klinkt goed maar is totaal ergens anders waar ik gedacht had.
Het was een prachtige rit van Tabuk naar Midyan, dit deel van Saudi is vele malen mooier dan waar wij wonen. Bergen en ruige rots formaties echt prachtig.

Ons guest-house was in Sharmaa dit ligt aan de kust.

Vanaf Sharmaa was het nog wel een aardig stukje rijden, en de laatste 10 km was op een zandweg midden door de woestijn.

 Ik de keet aangekomen vragen we naar de mensen die we zouden ontmoeten, het blijkt dat ze adhoc wat mensen bij elkaar moeten halen. Ik sta stom van verbazing, ik ben blijkbaar niet de enige die enigszins onvoorbereid aan dit avontuur ben begonnen. Yogesh en ik hadden wel een goede presentatie voorbereid maar de rest hebben we lekker op ons af laten komen. Het blijkt ook dat 1 van de voorname mensen die we zouden ontmoeten in het vliegtuig naar Al Khobar zat, tja daar kwamen wij net vandaan. Met een zucht laten we ons in een kantoortje drukken en ik begin mijn email weg te werken. Een uur later heeft men een team verzameld in een vergader kamer.

Het was tijd om even te kijken hoe het met de bouw van de fabriek gaat. Het was een uur of 5 en de hitte was nog lang niet weg, tjonge wat een hitte, ik kwam zeiknat van het zweet terug. Het was tijd om naar het guesthouse te gaan. OMG wat ziet dat er leuk uit, echt een prachtig huis echter toen we de deur open deden werd ik al iets minder enthousiast. 

Toen ik de badkamer, WC en slaapkamer zag dacht ik ach het is maar voor 1 nacht ik trek het wel. Het eten werd bezorgd, het was een Indiaas gerecht met rijst, tjapatty en curry sausjes, ik houd hier wel van, ik heb het in India leren te waarderen, en de pittigheid kan ik inmiddels ook aardig aan. Echter in India kreeg ik er nog een lepel bij, hier had ik alleen mijn vingers. Saus met je vingers!!!

Ik keek naar de gordijnen, de rails waren er, de oogjes in de rail waren er, alleen de haakjes in de gordijnen ontbraken, een beetje provisorisch waren de gordijnen opgeknoopt. Tijd om naar bed te gaan, in de badkamer poets ik mijn tanden en vervolgens kan ik nergens een handdoek vinden, ik besluit om me dus maar niet te douchen. Wellicht een beetje naïef maar ik ben vertrokken met de gedachte van een Hotel waar alles aanwezig zou zijn. Bij het bed zie ik dat er geen lakens zijn, alleen een smoezelige bruine deken. In de kasten is ook niets te vinden. Je begrijpt het al ik heb geen goede nachtrust gehad.

De volgende ochtend bood Yogesh zijn stuk zeep aan waar ik me een beetje mee heb gewassen, ik heb me maar afgedroogd met mijn T-shirt. En toen moest ik naar de WC, geen papier, alleen een spuit om je kont schoon te spuiten. Ik weet niet hoe die mensen hun kont droog krijgen, maar ik zag maar 1 oplossing en dat is gewoon je kleren aan doen zonder je af te drogen. Met een zucht dacht ik dit hebben we gehad en nu gewoon weer genieten, en dat heb ik gedaan ik ben naar buiten gegaan en heb een ochtend wandeling gemaakt. Heerlijk genieten, en aan het strand stonden allemaal tenten, best mooi vind ik, jammer dat de windschermen van dat gekleurde lelijke zeil is gemaakt.

Bij terugkomst van de wandeling werd het ontbijt gebracht, Indiaas ontbijt dit is niet mijn favoriet, enorm vet sponzig olie bol achtige donuts en pittige curry. Een paar uur later werd Yogesh wakker, ik heb me erover verbaast dat ie zo lang kon slapen in zo'n vies bed. Vervolgens werd de lunch gebracht, het was een biryani, ik vind dit altijd wel lekker, maar nu 4 keer achter elkaar Indiaas eten begon ik toch iets minder gretig, maar ik heb mijn handen maar weer in de prut gestopt.

Lessons learned voor de volgende keer, een handdoek mee, een lepel en een paar schone lakens.

De terug weg was weer prachtig, ik heb genoten van alle rots partijen langs de weg, her en der een enkele kameel en heel veel zand. Op het vliegveld heb ik een dubbele expresso genomen wat kun je daar soms aan toe zijn.

Remote control

Het hek van onze compound bedienen we met een remote control, eerst hadden we 1 remote control en deze had Gerlinde in gebruik. Mijn remote control was de claxon van de auto en deze werkte perfect. Later kreeg ik zelf een remote control, deze werkt zo af en toe, dus zo af en toe gebruikte ik de claxon remote. Ik voelde me altijd een beetje bezwaard voor de bewoners naast de gate. Drie dagen geleden zei de guard hier heb je mijn remote control en dan zijn we van het gezeur af. Ik heb zo'n vermoeden dat de remote controls niet zo goed tegen vocht kunnen, dus als ik hem meeneem met sporten en totaal bezweet raak kan dit wellicht een probleem zijn. Dus vanaf nu stop ik hem niet meer in zo'n zakje gemaakt van een soort gaasje tegen mijn lijf geplakt.

Ik heb een camelbag gekocht, achterop zit een veilige plek voor de remote control, Tijdens het fietsen vandaag was de Camelbag leeg en ook de bidon, ik besloot om wat bij te kopen in een winkel. Ik kocht ook een zakje chips om het verloren zout te compenseren, maar na een paar happen stikte ik erin en heb het halve zakje achter in de camelbag verstopt.

Ellen en EJ zijn terug van vakantie, en vroegen of ik even langs kwam. Altijd leuk, en ik zit toch maar alleen thuis omdat Gerlinde nog in Nederland zit, Ik wilde weggaan, en ik kon niks vinden, waar zijn mijn autosleutels, waar is mijn portemonee met rijbewijs en ID, en waar is de remote control. Op zo'n moment mis ik Gerlinde. Autosleutels en Portemonee had ik relatief snel, maar de remote control!! Ik dacht ik kan met goed fatsoen niet mijn claxon gebruiken, de guard heeft zijn eigen aan me afgegeven. Ik heb het huis drie keer nagezocht en uiteindelijk ben ik zonder remote vertrokken, het hek stond open bij vertrek. Ik kwam net terug, Syed keek me aan nadat ik de claxon had gebruikt, ik keek maar een beetje onschuldig voor me uit.

Ik wilde eten koken, ik haal het vlees uit de vriezer, ik zie bij de magnetron dat ie niet werkt, tja dat was vanochtend vroeg voor ik ging fietsen al een probleem, de aardlek lag eruit en uiteindelijk bleek dat de oven/magnetron groep het probleem veroorzaakte. Ik had toch zin aan iets, en pakte het zakje chips van eerder op de dag, en wat denkje, het eerste chipje wat ik pak is de remote control.

OneLiner2

Als ik linksaf sla dan kijk ik over mijn rechterschouder.

Achtergrond:

Dagelijks op weg naar mijn werk ga ik over dit kruispunt, er zijn drie rijbanen, twee met een pijl voor rechtdoor en 1 om af te slaan. Er zijn twee wegen naar links, ik vind dat ik moet voorsorteren in de baan naar links. Bijna iedere dag zijn er 1 of 2 auto's die op de middelste rijbaan voorsorteren en dan vervolgens de meest linker weg nemen. Veel Saoediers hebben een hoofddoek om en zien dus niet wat er naast hun afspeelt, ze maken zich hier ook niet druk over. Kortom terwijl ik links afsla kijk ik over mijn rechterschouder.
Ik heb collega's die de middelste rijbaan nemen om dit probleem te voorkomen, maar weet je wat er dan weer gebeurd, dan heb je een sukkel die voor sorteert op de rijbaan voor linksaf en dan vervolgens rechtdoor rijdt.
Collega Viktor heeft wellicht de meest "veilige" optie, hij heeft een relatief kleine auto met een 3.5 liter motor. Hij sorteert links voor net als ik. Zodra het verkeerslicht van kleur veranderd gaat hij er met piepende banden vandoor, tot nu toe heeft nog geen enkele auto hem kunnen raken.

OneLiner1

Het eerste weekend nadat we salaris hebben ontvangen is vreselijk.

Achtergrond:
Saoediers willen een feestje zodra ze wat geld op hun bankrekening hebben staan. Ze verlangen naar iets wat blijkbaar niet verkrijgbaar is in Saoedi. Kortom op donderdag na payday rijden ze massaal naar Bahrein. Laat ik daar nou toevallig wonen. Het geeft minstens een uur extra vertraging in vergelijking met een normale dag. Tja en daarom vind ik dit geen prettig begin van dit weekend.

Wennen

Gisteren ging ik fietsen het was heel warm, althans de gevoelstemperatuur. Ik zat nog maar net op de fiets, een auto voor me kwam tot stilstand voor een verkeersheuvel en ik hopte voorbij op mijn fiets.
100 m verderop haalde hij me in, hij ging rakelings langs me, ik dacht idioot en fietste rustig verder. Het liefst zou ik even heel hard schreeuwen maar dit leek me niet verstandig. De auto ging langzamer rijden, ik dacht ik houd afstand, die gast is niet goed bij zijn hoofd. Een andere auto haalde me in en begon te dringen, hij kon zich er voorbij wurmen langs het tegemoed komende verkeer. Ik dacht ik ga er achteraan en dan haal ik hem ook in, mijn pad werd vakkundig afgesneden. Ik dacht welkom in Bahrein. Toen de auto stil stond voor de rotonde fietste ik ervoorbij. Die engerd schreeuwde nog iets tegen me. Ik heb hem daarna gelukkig niet meer gezien.
Vandaag ging ik naar Saudi, op de gebruikelijke plek was een opstoppinkje, schuin voor me kwam een auto tot stilstand, voor hem was het blijkbaar een verrassing. hij kwam met piepende banden schuin vooruitglijdend tot stilstand. Terwijl ik mijn schouders ophaalde, werd ik rechts ingehaald over de vluchtstrook, de laaste van de 3 moest mij afsnijden omdat de vluchtstrook stopte bij het viaduct. Ik schreeuwde daarna lekker hard IDIOOOOT. Dat lucht altijd weer een beetje op.
Op weg naar huis bij de grens was weer een aardig voorval, de beambte gooide zijn koffie om, ik zag dit niet maar er kwam een bedwelmende walm van die Arabische koffie geur door het loket luikje. Daarna werd het loketje gesloten, tja daar sta je dan, je hebt net 15 min in de rij gestaan en dan moet de beambte met tissues in de weer, en niet een paar, ladingen tissues zag ik voorbij komen door een kiertje. Auto's achter me werden ongeduldig en begonnen te toeteren. Na enkele minuten word ik geholpen en ik kan door. Bij het poortje voor autoverzekeringcontrole zijn er altijd van die mensen die het proberen zonder te betalen. Wat me opvalt is dat er een verband is tussen mensen die niet achteruit kunnen rijden en mensen die proberen te passeren zonder te betalen. Die gast van vandaag was gesnapt en moest terug, hij stuntelde met zijn achteruit rijden, de auto voorme gaf hem wat extra ruimte. En dan komt er loei hard van achter uit de rij een andere IDIOOOOT aanrijden die het gaatje wel even dicht. Je raadt het al, ik heb mijn stembanden nog een keer laten vibreren, heerlijk zo'n eerste dag. Je kijkt luchtig naar alles om je heen, ook al is het wel even wennen.