Vijftien kilometer rennen door het zand, soms los zand, soms sompig en een klein stukje spekglad, en dan vermoeid terug bij de auto komt er hoofdpijn opzetten. Het was 32 graden buiten en een lekkere koele bries van zee. Je vraagt je bijna af waarom voelt het zo goed dat ik dit heb gedaan. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik weet het zeker het was fantastisch.
Het begon gistermiddag, een brainwave, ik ga naar het zuidelijkste puntje van Bahrein. Als eerste vraag je je af "kan dit", na het bekijken van een paar sites op internet over walking trails in Bahrein zakte het vertrouwen. Niks te vinden in het zuiden. Op google maps zie ik dat iemand een paar foto's heeft gemaakt op het puntje, vol vertrouwen denk ik "het kan". Ik ga vervolgens naar mijn vertrouwde site afstandmeten.nl want ik wilde weten hoe ver het was. Ik selecteerde de optie "volg voetpaden" en klikte op het vertrekpunt en op het puntje van Bahrein. En ja hoor een kaartje werd getoond en het gaf een route via een pad, welke ik ook op maps zag.
5.86 km voor een enkele reis met als optie dat we de auto misschien nog wel iets verderop zouden kunnen parkeren zag eruit als een haalbaar plan. Ik heb vervolgens een bericht naar EJ gestuurd met het plan, ook Ellen en Gerlinde willen mee. Blijkbaar ben ik niet de enige met de drang om naar zo'n plekje te gaan. Vervolgens ontstaat er een chat verkeer of het nou wel of niet zou kunnen, en we besluiten om te gaan.
We stappen om kwart voor zes in de auto, dit is ook zoiets waarvan je denkt "waarom doe je dit in je vakantie", ik heb dit gevoel vooral als de wekker gaat, maar 5 minuten daarna ben ik al volledig in de stemming. Bij het geplande startpunt staat een groot bord militair terrein, we besluiten om iets verder te rijden, en parkeren naast een gebouw, er komt een man uit het gebouw en we denken, tja dit wordt een rechtsomkeer naar huis. Vriendelijk zwaaiend loopt de man langs, Ellen roept nog we "go for a walk" en de man blijft glimlachen. Hij denkt wellicht "stelletje idioten in deze hitte en er is hier niets anders te zien als zand".
Gerlinde en Ellen gaan wandelen, en wij beginnen met rennen, het is op een pad en vol vertrouwen denk ik dat we het pad naar het puntje hebben. Het gebied voor ons is een soort kwelder gebied, rechtdoor lijkt geen optie, Het zand wordt erg zwaar om in te rennen, iedere pas zak je zo'n 5 cm weg in de sompige grond. Aan de kleur van het zand kun je zien waar het wellicht iets harder is en dit lukt. We komen uit eindelijk op een pad waar voertuigen hebben gereden. Waar we zijn of naar toe gaan is me onduidelijk, ik dacht wellicht een lekkere run maar dat puntje zie ik vandaag niet. Dan doemt er in de verte zee op, het is me direct duidelijk dat dit aan de overkant van het eiland moet zijn, ik had meteen het gevoel dat we ons doel ook zouden bereiken.
We zien ook een militair onderkomen en met een beetje zo'n gevoel van, "ik wil dit niet weten" loop ik verder. Ook komt het beeld van mijn "vogeltjes spot actie" naar boven. Het was in de eerste week in Bahrein dat ik voor een paar uur ben vastgehouden door militairen omdat ik foto's maakte te dicht bij een militair terrein. Ik maak een losse opmerking naar EJ, maar hij heeft overduidelijk deze ervaring niet en we rennen door. Kogels en munitie kisten liggen langs het pad en verder niets. Het is zo mooi, aan twee zijden zee, het land wordt smaller en smaller, een boot in de verte. Ik heb zo genoten, je vergeet gewoon dat je best wel al moe bent. We hebben inmiddels 40 minuten gerend, op een niet al te gemakkelijk terrein. Even wandelen en genieten, weer even rennen en weer wandelen en genieten. Het is tijd voor een foto momentje.
We besluiten om terug te gaan, het meest zuidelijkste punt was wellicht nog 500m verder, ik had tegen Gerlinde gezegd dat we ongeveer na 1 uur en 15 minuten terug zouden zijn. We waren al 50 minuten onderweg. We probeerden te bellen om de vertraging door te geven, maar er was helaas geen bereik voor de telefoon. EJ zegt ik denk dat er een kortere route terug is, we volgende nu de kustlijn aan de oost kant. We zien de gebouwen waar we vertrokken waren, het leek niet zover, maar na een poosje bleek dat er alleen water was en we moesten terug naar het oorspronkelijke pad. We hebben nog een keer geprobeerd om af te snijden maar dit liep zo zwaar tot de enkels zakten we weg. Terug op het pad zijn we terug gerend naar de auto. De dames hadden het water en limonade klaar staan en ook de chocomel ging er met genoegen in. Een paar tellen daarna kwam de terugslag bij mij, hoofdpijn, wellicht was het toch wel een beetje veel gevergd.
In de auto vertellen Ellen en Gerlinde dat ze door de militairen zijn tegen gehouden, dat ze met hun charmes en Arabisch gebrabbel toch maatjes waren geworden en nog wat chocola toe hebben gekregen. Ze hadden ons ook nog aangewezen in de verte, de mannen vonden het wellicht te veel moeite om ons te vangen.
Kortom een geweldig avontuur, maar ik weet niet zeker of het voor herhaling vatbaar is.
Het blijkt dus dat dat pad van afstandmeten geen pad is en dat dat land nauwelijks land te noemen is.
