Een vrijdag

De laatste tijd ontstaat er een soort vast patroon op vrijdag. De wekker staat om 5:30 uur, vanochtend werd ik even wakker om 5 uur van een pingeltje op mijn telefoon, ik had iemand extra uitgenodigd om mee te rennen en die liet even weten dat ie zich niet goed voelde. Tanden poetsen, WC, camelbag vullen, poort op een kier, en de hardloop kleren aan. Na 5 minuten wachten verschijnen dan Ellen en EJ strak om 6 uur door de poort. Het is warm, we besluiten een langzame run te doen zodat we het een uurtje kunnen volhouden. Er is een soort natuurgebied 500m van ons huis, er zijn zandpaadjes tussen akkers, en soms een stukje woestijn, de zon brandt in je nek. Op de terugweg hadden we vandaag een beetje schaduw van de palmbomen, er zijn ook vlaktes met riet. Ik blijf het nog steeds bijzonder vinden riet in een woestijn. Wat ik een beetje jammer vind is dat ik steeds meer schuren verschijnen en dit gaat ten koste van de natuur.
Thuis aangekomen praten we even gezellig bij onder het genot van een kop koffie. Gerlinde en Ellen hadden vandaag een kameel kalfje gezien, ze twijfelden of ie wel gezond was.
Het is tijd voor ontbijt, Thomas vind het al lang duren, pas ontbijt om een uur of tien. Na het ontbijt gaan we de kasten altijd even vullen, we besloten vandaag om eens naar een andere winkel te gaan. Eigenlijk maakt dit ook niet zoveel uit want we komen toch altijd met min of meer hetzelfde thuis. Thuis aangekomen kak ik in, blijkbaar slaapgebrek, een korte powernap helpt me er altijd weer bovenop. Na de lunch is het tijd om te gaan zwemmen, ik rijd meestal even naar de zee bij Budayah. Om een uur of drie is het altijd lekker rustig, de locals vinden het nog te heet en zitten ook in de moskee. Vandaag ging ik eigenlijk net iets te laat, en na een half uur zwemmen kwamen de Jetskies, en dit mij besluiten om de zwem training te beëindigen. Ik vond het ook wel een lekker excuus.
Als ik thuis kom doen we wat huiswerk met Thomas, hij heeft volgende week een revision test van alle stof van het hele jaar, best veel om door te nemen.
Straks gaan we uiteten en daarna hebben we een uitje Cirque le soir, ik geloof dat we een beetje speciaal gekleed moeten gaan. Hierdoor voel ik me altijd opgelaten, maar ik weet dat als ik er ben dat ik altijd wel plezier heb. Dus we gaan ervoor.

Rond het huis bloeien de bloemen

We kwamen een paar jaar geleden aan in Bahrein. De eerste indruk is dat alles licht bruin is, de huizen en het zand, De tuin van ons eerste huis was een groene oase. De tuinmannen zorgden goed voor de tuin, en zodra er een struikje iets te groot werd dan werd ie onmiddellijk gesnoeid. Als er wat dood was dan werd het vervangen, geen omkijken naar. En het bleef allemaal zoals het was. We wonen nu iets langer als een jaar in dit huis, de zorg voor de tuin is wat minder. En je raadt het al ons groene vingers gingen weer een beetje jeuken. Maar Bahrein vergt wel een andere aanpak als Nederland. Na een jaar experimenteren is het ons inmiddels toch gelukt om een mooie variatie te creëren.

Fascinerend die stamper die tussen alle meeldraden ligt

RIJGEDRAG

Ik reed vanmorgen richting een klaverblad, ik moest 1 lusje maken. Ik sta al stil boven op het viaduct. Het duurt extra lang want menig auto duwt zijn auto nog even vlak voor de afslag tussen de rij. Op de lus "welke 1 rijbaan breed is" staat een felle rode auto, een audi, later zag ik dat hij een 4 liter motor had. Dat rode ding probeert naast me te kruipen, eerst links en later rechts. Ik heb hem maar voor gelaten. Aan het einde van de lus stond de auto rechts voor me. Dit is het punt waar iedereen 2 rijen moet opschuiven naar links om uit eindelijk in te voegen op de andere snelweg. Aan het einde van deze wisselstrook zie ik dat de rode auto nog steeds uiterst rechts rijdt, en dan vlak voordat de 2e lus van het klaverblad begint gaat ie toch naar rechts, en staat vervolgens op de vluchtstrook te dringen. Ik dacht die heeft een geweldige haast. Wederom duwt de bestuurder de auto tussen de rij. Wauw hij is wel 2 auto's opgeschoten met dit aso rij gedrag. Dan vervolgens schiet de auto over het verdrijvingsvlak de snelweg op. Aan het einde van de oprij baan ben ik ook maar rustig ingevoegd. waarna ik 100 km / uur ging rijden, en tot mijn stomme verbazing haal ik dat rode ding weer in. Het was een zwarte abaja babe in een te snelle auto, die absoluut niet kon auto rijden.