Gisteren werd er aangebeld, vreemd ik verwacht niemand. Het is de bewaker en hij heeft een pakketje. Vertwijfeld kijk ik ernaar. Mijn naam staat erop, dus ik neem he pakketje aan. Nadat ik het pakketje had open gemaakt kwam er een sjiek doosje te voorschijn. Het was me duidelijk het had te maken met de training welke ik een maand geleden had gevolgd in de US. Er zit een kristallen bokaal in met mijn naam erop gegraveerd. Men vind het blijkbaar een prestatie dat ik 2 keer naar de US ben gevlogen. Raar zo'n bokaal, ik weet niet wat ik ermee moet. Het is denk ik een soort gepaste Nederlandse bescheidenheid of zo. Ik denk aan de les die mijn schoonmoeder op de puppy cursus heeft geleerd: "prijs hem uitbundig". Zoethoudertje om me in Saudi te houden. Pronken met zo'n ding zit niet in me. Na een paar minuten heb ik het doosje gesloten. Vandaag stond dat doosje me weer aan te kijken. Ik heb het maar eens geopend en ben deze blog begonnen. Thuis of op kantoor, of gewoon in het doosje laten. We hebben geen schoorsteenmantel thuis, toch maar kantoor. Pfff zal wel veel vragen opwekken, heb ik eigenlijk niet zo'n zin in. Maar ja die heb ik ook al veel gehad want ieder is wel heel nieuwsgierig wat ik nou geleerd heb. Het meest bijzondere is dat die vraag ook nog lastig is te beantwoorden.
Ik ben best trots dat ik ben uitgenodigd om naar die training te mogen, maar om 1 of andere manier houd ik het liever voor mezelf. Toch maar op kantoor denk ik, zo waanzinnig mooi is hij nou ook weer niet.
Ik ben best trots dat ik ben uitgenodigd om naar die training te mogen, maar om 1 of andere manier houd ik het liever voor mezelf. Toch maar op kantoor denk ik, zo waanzinnig mooi is hij nou ook weer niet.