Het is vandaag de verjaardag van Bart, hij is 20 geworden. Bijzonder dat we niet bij hem kunnen zijn, en dan dwalen je gedachten naar 20 jaar geleden. Hij werd geboren in het ziekenhuis. Het was geen gemakkelijke bevalling, die grote tang, ik krijg er nog een raar gevoel van in mijn buik. De jaren erna, vermoeidheid van het slaap tekort, Gerlinde die wil uitslapen op zaterdag, om wat energie te verzamelen voor de komende week. Ik ging dan uit mijn nest en probeerde Bart en Anne bezig te houden. Dit waren mooie momenten, die ik met Bart en Anne-Marie had. Ik wilde zo graag dat Bart alles snel kon, omdraaien, staan, lopen en papa zeggen. We hadden een video camera, ik probeerde het een en ander vast te leggen, de meeste beelden zijn verloren gegaan, of met een enorme ruis op een CD overgezet. Ik zou niet weten waar die is.
Toen Bart naar school ging zei de juf dat Bart zich zo raar gedroeg, hij kroop onder de tafel tijdens de les. Ik ontkende, dit is niet waar, dit is mijn kind, het had wat tijd nodig voordat ik dit kon accepteren. Gelukkig hebben we op 1 of andere manier ervoor gezorgd dat hij dat nu niet meer doet, althans ik krijg er geen klachten meer over.
Op vakantie gingen we kamperen, dit gaf voor mij ook het ultieme gezinsgevoel, ik denk dat Bart er ook van genoot, badminton, zwemmen, vliegeren, een beetje klooien bij een rivier met stenen, of een zandkasteel bouwen. Wat ik natuurlijk ook moet vermelden zijn de wintersport vakanties, in een huisje met opa en oma, de grootste fout die ik heb gemaakt is Bart van een berg of te duwen op een slee, hij heeft erg veel geluk gehad dat hij met zijn hoofd niet tussen het hek door paste onder aan het weiland, anders was hij de weg opgeschoten. Tja je moet zo af en toe geluk hebben, en als jonge enthousiaste ouder doe je wel eens iets onverstandigs.
Op zijn tiende ging Bart roeien, net als pa en ma, ik denk dat wij hem dit hebben opgelegd, hij vond het helemaal niet leuk, maar toen we er bijna van overtuigd waren dat hij maar moest stoppen raakte hij gepassioneerd. van 1 keer per week oefenen ging het in ras tempo naar 6 keer per week. Ik was er vaak bij en genoot van zijn succes. Ook op de roei werd ik zo af en toe op het matje geroepen, Bart haalt kattenkwaad uit, hij gooit balletjes in de dakgoot, hij verwisseld toetsen van het toetsenbord, zodat die arme bejaarden van de roeivereniging hun wachtwoord verkeerd intypen en niet meer kunnen inloggen. Je moet natuurlijk serieus blijven als ouder maar ik vond het wel een fantastische grap. In India werd Bart al snel zelfstandig, hij had zijn eigen verdieping in ons huis. Hij studeerde alleen, zo af en toe kon ik hem eens helpen. Hij kreeg een vriendin, deze vertrok naar Saoedi, daarna een nieuwe vriendin, deze heeft hij nog steeds, wel op afstand. Je moet wel heel dol op elkaar zijn als je een relatie blijft onderhouden op duizenden kilometers van elkaar.
Ik zei zo af en toe tegen Bart je bent nog geen 1000 weken, dit zeiden mijn ouders ook tegen mij. Tja dat kan ik nu niet meer zeggen, 20 jaar, ik voel me zelf zo oud als ik dit opschrijf.
Volgens mij heeft hij wel een mooi leven, als ik dit zo terug lees.
Toen Bart naar school ging zei de juf dat Bart zich zo raar gedroeg, hij kroop onder de tafel tijdens de les. Ik ontkende, dit is niet waar, dit is mijn kind, het had wat tijd nodig voordat ik dit kon accepteren. Gelukkig hebben we op 1 of andere manier ervoor gezorgd dat hij dat nu niet meer doet, althans ik krijg er geen klachten meer over.
Op vakantie gingen we kamperen, dit gaf voor mij ook het ultieme gezinsgevoel, ik denk dat Bart er ook van genoot, badminton, zwemmen, vliegeren, een beetje klooien bij een rivier met stenen, of een zandkasteel bouwen. Wat ik natuurlijk ook moet vermelden zijn de wintersport vakanties, in een huisje met opa en oma, de grootste fout die ik heb gemaakt is Bart van een berg of te duwen op een slee, hij heeft erg veel geluk gehad dat hij met zijn hoofd niet tussen het hek door paste onder aan het weiland, anders was hij de weg opgeschoten. Tja je moet zo af en toe geluk hebben, en als jonge enthousiaste ouder doe je wel eens iets onverstandigs.
Op zijn tiende ging Bart roeien, net als pa en ma, ik denk dat wij hem dit hebben opgelegd, hij vond het helemaal niet leuk, maar toen we er bijna van overtuigd waren dat hij maar moest stoppen raakte hij gepassioneerd. van 1 keer per week oefenen ging het in ras tempo naar 6 keer per week. Ik was er vaak bij en genoot van zijn succes. Ook op de roei werd ik zo af en toe op het matje geroepen, Bart haalt kattenkwaad uit, hij gooit balletjes in de dakgoot, hij verwisseld toetsen van het toetsenbord, zodat die arme bejaarden van de roeivereniging hun wachtwoord verkeerd intypen en niet meer kunnen inloggen. Je moet natuurlijk serieus blijven als ouder maar ik vond het wel een fantastische grap. In India werd Bart al snel zelfstandig, hij had zijn eigen verdieping in ons huis. Hij studeerde alleen, zo af en toe kon ik hem eens helpen. Hij kreeg een vriendin, deze vertrok naar Saoedi, daarna een nieuwe vriendin, deze heeft hij nog steeds, wel op afstand. Je moet wel heel dol op elkaar zijn als je een relatie blijft onderhouden op duizenden kilometers van elkaar.
Ik zei zo af en toe tegen Bart je bent nog geen 1000 weken, dit zeiden mijn ouders ook tegen mij. Tja dat kan ik nu niet meer zeggen, 20 jaar, ik voel me zelf zo oud als ik dit opschrijf.
Volgens mij heeft hij wel een mooi leven, als ik dit zo terug lees.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten