Ik had een goede dag maar geen top dag.
Ik had mijn pacer op mijn horloge ingesteld op 5:08.
Ik startte behoorlijk vooraan in het startvak, met als gevolg dat iedereen me in haalde, mijn pacer gaf aan dat ik te snel ging. Ik heb me op de pacer geconcentreerd, maar toch geeft dat inhalen je een mentale slag.
Na 10 km is dat over en zit je tussen de mensen met dezelfde streeftijd. Iedere km won ik een paar seconden tov de pacer, ik dacht dit is goed want aan het eind wordt het zwaar, en dan kan ik een paar seconden verliezen. De eerste 20 km was er geen isotone drank aan de kant van de weg, slechts water, ik had niets meegenomen in de veronderstelling dat er voldoende zou worden aangeboden. Na 25km ging het nog steeds goed, ik moest wel zo af en toe een beetje gas bijgeven om geen tijd tov de pacer te verliezen, ik had inmiddels 1 minuut voorsprong op de pacer. Ik kon dit nog steeds goed volhouden. Bij het 25 punt even gestopt om 2 kleine glaasjes isotone dorstlesser te drinken. Ik had al het gevoel dat ik niet voldoende energie aan het bijtanken was. bij 30km weer even gestopt om wat te drinken, een kwart banaan en weer door. De energie zakte al wat weg, maar ik kon nog steeds lekker rennen en mij pacer volgen. ik had zelfs 1 minuut 20 voorsprong. Bij 34 km dacht ik nu niet inzakken en gewoon kop omhoog en doorgaan. Ik haalde vele lopers in, mentaal voelde ik me reuze sterk. En toen bij het bordje 35, werd het zwaarder, ik klamte me vast aan andere renners, Maar moest ze laten gaan, ik werd weer ingehaald door de mensen die ik zojuist had ingehaald. Wat ik klap, ik besloot te gaan wandelen, na 20 meter weer rennen, na 200m weer 20 meter wandelen, Tempo omlaag en weer rennen, ik merkte dat ik stabiliseerde en dit vol kon houden. Ik raakte in de war van de kilometer aanduidingen van de heenweg. Het speelt in je hoofd "ik was toch al veel verder", je merkt dat je niet zo helder meer nadenkt. Dan is er nog 1 km te gaan, ik had de neiging om weer te versnellen, de mensen die me gepasseerd waren weer terug te pakken. Ik heb het niet gedaan uit angst volledig in te kakken. Dan komt de laatste 200 meter, Tribunes aan weerszijden, mijn collega Fabrice met vrouw en kind, hard juichen, ik laat me opzwepen en versnel, ik haal iemand in die ook versneld en uit eindelijk met een forse eindsprint samen over de finish.
Ik had mijn pacer op mijn horloge ingesteld op 5:08.
Ik startte behoorlijk vooraan in het startvak, met als gevolg dat iedereen me in haalde, mijn pacer gaf aan dat ik te snel ging. Ik heb me op de pacer geconcentreerd, maar toch geeft dat inhalen je een mentale slag.
Na 10 km is dat over en zit je tussen de mensen met dezelfde streeftijd. Iedere km won ik een paar seconden tov de pacer, ik dacht dit is goed want aan het eind wordt het zwaar, en dan kan ik een paar seconden verliezen. De eerste 20 km was er geen isotone drank aan de kant van de weg, slechts water, ik had niets meegenomen in de veronderstelling dat er voldoende zou worden aangeboden. Na 25km ging het nog steeds goed, ik moest wel zo af en toe een beetje gas bijgeven om geen tijd tov de pacer te verliezen, ik had inmiddels 1 minuut voorsprong op de pacer. Ik kon dit nog steeds goed volhouden. Bij het 25 punt even gestopt om 2 kleine glaasjes isotone dorstlesser te drinken. Ik had al het gevoel dat ik niet voldoende energie aan het bijtanken was. bij 30km weer even gestopt om wat te drinken, een kwart banaan en weer door. De energie zakte al wat weg, maar ik kon nog steeds lekker rennen en mij pacer volgen. ik had zelfs 1 minuut 20 voorsprong. Bij 34 km dacht ik nu niet inzakken en gewoon kop omhoog en doorgaan. Ik haalde vele lopers in, mentaal voelde ik me reuze sterk. En toen bij het bordje 35, werd het zwaarder, ik klamte me vast aan andere renners, Maar moest ze laten gaan, ik werd weer ingehaald door de mensen die ik zojuist had ingehaald. Wat ik klap, ik besloot te gaan wandelen, na 20 meter weer rennen, na 200m weer 20 meter wandelen, Tempo omlaag en weer rennen, ik merkte dat ik stabiliseerde en dit vol kon houden. Ik raakte in de war van de kilometer aanduidingen van de heenweg. Het speelt in je hoofd "ik was toch al veel verder", je merkt dat je niet zo helder meer nadenkt. Dan is er nog 1 km te gaan, ik had de neiging om weer te versnellen, de mensen die me gepasseerd waren weer terug te pakken. Ik heb het niet gedaan uit angst volledig in te kakken. Dan komt de laatste 200 meter, Tribunes aan weerszijden, mijn collega Fabrice met vrouw en kind, hard juichen, ik laat me opzwepen en versnel, ik haal iemand in die ook versneld en uit eindelijk met een forse eindsprint samen over de finish.
Sorry voor het kruis, maar ik heb geen $19 voor een foto over.
Wat ik mooi vind is dat ik zojuist het verhaal heb beschreven hoe het voelde. En als ik dit vergelijk met de meeting van mijn horloge, dan komt dit volledig overeen. Na 22km moet je je best doen om je pacer te volgen, je hartslag gaat omhoog, Na 30 km is de tijd omlaag omdat je even wat gedronken hebt, en dan wordt het zwaarder je vecht meer met je zelf, tijd gaat omhoog en laag, waarna je op een gegeven moment echt even een stapje terug moet doen. En dan zie super eindsprint van de laatste 200meter.
Plaats 348 van de 1580 mannen die meededen.
Plaats 49 van de 230 in de categorie mannen 45
Best netjes al zeg ik het zelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten