Om 4:30 uur stond de wekker, de avond ervoor had ik alles gepakt, teiltje, zonnebril, zwembril, camelpack met gadorade, oordopjes, neusclip, loopschoenen, fietsschoenen, bidon, water voor het teiltje, water om te drinken, veiligheidsspelden, chip voor tijdregistratie fietshelm. Ik was al voor de wekker wakker ik lag te draaien in bed, met al die spullen in mijn hoofd die ik probeerde te rangschikken voor de wisselpunten. Ik zat afgelopen week al te overwegen ga ik hardlopen met mijn fietsbroek en ga ik zwemmen met mijn fietsbroek of ga ik omkleden. Tja valt niet me om amateur triathleet te zijn, wellicht toch maar geld uit geven aan zo'n pakje, maar ja dan moet je dit ook wel willen blijven doen anders is het wel een duur dagje.
Om 5 uur stond EJ op de stoep, en we zijn vertrokken naar het startpunt. Ruim 25 minuten later waren we bij de start, we hadden nog ruim een uur voor de start. Alle spulletjes klaar gelegd, het teiltje gevuld en de fiets in de rijrichting gehangen. En toen was het een moment om even te genieten en te kijken hoe anderen zich voorbereiden. Het is een schouwspel, sommige zeer professioneel met dichte wielen, en van die punt helmen op. Anderen zoals EJ op een mountain bike. Een vrouw was helemaal doorgestyled, roze lijntjes verwerkt de banden fiets ennatuurlijk de kleren. Dan komt er een echtpaar langs zeer afgetrainde lijven en minstens 60 jaar oud, en met een nummer op de arm getekend met een stift zoals je altijd bij de profs ziet. Vorige keer bij de duathlon had iedereen zo'n klodder inkt op de kuiten en armen maar dit keer was het niet nodig.
Uiteindelijke oplossing voor mijn broeken dilemma was fiets broek over hardloopbroek, zodat ik hier mee kon zwemmen en fietsen en daarna slecht 1 laag uit hoefde te trekken. Wat ik later tijdens de race ben vergeten. We hebben nog even de route bekeken van het water naar T1 (plek om van zwem naar fiets over te gaan), hoe aan te komen na het fietsen en weer door te gaan met lopen T2. T2 was op dezelfde plek als T1 dat maakte het wel gemakkelijk.
Het was bijna tijd om te starten, er moesten nog wat foto's gemaakt worden van Fabrice en mij vrolijk lachen, en we namen ons voor om het te herhalen na de race.
We gingen van start, we lopen het water in, ik had me voorgenomen om aanrakingen met anderen te negeren en dit lukte aardig, ik kwam redelijk in mijn slag. Al redelijk buiten adem keek ik even op om de koers te bekijken en of ik al bijna bij het keerpunt was. Pfff nog lang niet, misschien op de helft en we moeten 2 rondjes. Ik realiseer me dat het een lange afstand is en mompel in mezelf sukkel je wil rustig aan doen want je moet ook nog fietsen en rennen. Ik pak mijn slag weer op, voorbij de keer boei kom ik beter in mijn ritme. Bij het strand aangekomen moesten we uit het water om 2 vlaggen heen rennen en weer het water in. Ik zie Fabrice voor me, ik ren hem snel achterna, en terwijl ik het water in ren kom ik op een rij stenen, pijn schiet door mijn voeten en wandel voorzichtig verder. Na een stukje zwemmen zie ik Fabrice aan mijn zij, ik zit lekker in mij slag en zwem het rondje lekker uit. Op het strand doet mijn hartslag meter het weer 150bpm, ik schrik een beetje dit is veel hoger dan dat ik me had voorgenomen. Bij T1 zie ik EJ bij de fiets hij zit op zijn dode akkertje zijn schoenen aan te trekken. Ik had het blijkbaar redelijk voorbereid want ik was redelijk soepel weg, ik rende nog even met mijn blote voeten naar het fiets opstap punt, dit is volgens mij niet normaal want ieder kwam heel voorzichtig langslopen op fietsschoenen.
Met het fietsen lag mijn focus op rustig rondjes draaien, ik verwachte dat mijn hartslag wel zou dalen, met de training fiets ik meestal 30 km/hr met hartslag 115, ik had nu dezelfde snelheid en mijn hartslag bleef zo rond 140. Ik concludeerde dat dit wellicht door het zwemmen kwam. Ik haalde een paar in en een aantal haalden mij in. Ook Fabrice kwam me met een noodgang voorbij zo rond de 5 km. Ik dacht hij fiets zich helemaal leeg die pak ik wel terug met het rennen. Lekker peddelend ging ik verder, ik dacht nog even aan het advies van Craig "geniet ervan", en dat heb ik gedaan. Zo af en toe kwam me iemand helemaal buiten adem voorbij, terwijl ik lekker in een cadans zat. Tijdens het tweede rondje heb ik op de terugweg iets harder gefietst.
Bij het wisselpunt T2, liep ik hard op de fietsschoenen, klikklak klikklak als iemand met naaldhakken door zo'n lange lege gang met zo'n fijne akoestiek. Ik liep een paar mensen voorbij. De wissel naar rennen ging weer soepel, ik had het redelijk voorbereid, kamelbag af, helm af, fietsschoenen uit en loopschoenen aan. Het rennen voelde niet heel erg afschuwelijk, blijkbaar kun je zit ook een beetje trainen, ik herinner me van vorig jaar een keer, mijn eerste duathlon op mijn oma fiets dat ik eigenlijk niet normaal kon rennen na het fietsen. Binnen een kilometer haalde ik Fabrice in, hij wandelde, mijn voorspelling was uitgekomen. Ik had de neiging om ook te gaan wandelen, maar ik had in mijn hoofd dat ik een wat grotere voorsprong op Fabrice wilde maken, en wonder boven wonder kwam ik in een redelijk ritme. Er was een waterpunt, ik ben even gestopt en weer doorgerend, we kwamen op een stuk zonder bomen, ik moest nog minstens 7 km, ik heb toegegeven aan mijn vermoeidheid en ben een stukje gaan wandelen, niet al te lang en weer rennen, ik nam me voor dat als mijn hartslag boven 143 komt mag ik wandelen en als hij onder 126 komt moet ik rennen. Ik heb blijkbaar dit soort idiote regeltjes nodig het te volbrengen. Bij het keerpunt nog 5km te gaan stond een ton met sponsen en ijswater. Twee sponsen op mijn rug uitgeknepen en 2 boven mijn hoofd, en het rennen ging weer je merkt dat je het beter kan volhouden maar zoals te verwachten na een tijdje moet je weet in de modus 126/143. De meeste sporters hadden een patroon van wandelen en rennen, sommige niet. EJ kwam me voorbij zetten, ongelofelijk eerst dat hele stuk op de mountain bike en dan nog de energie te hebben om dat allemaal in te halen bij het rennen, hij finishte minstens 10 sneller dan ik. Bij het laatste waterpunt was het water op, een gevoel van ongeloof gaat door me heen, hoe is dit mogelijk, ik had hier al een kilometer naar uitgekeken. Ik besluit om te gaan rennen en klamp me vast aan het idee dat ik een fles water heb staan naast mijn fiets. Ik haal in de laatste kilometer minstens 5 mensen in, bij de poort van het hotel roept iemand nog 150 meter, een klein stukje en dan gaat het alleen nog maar naar beneden, die man kon geen afstand schatten het was minstens het dubbele, maar gek genoeg klamp je je er toch aan vast. Vlak voor de finish komt me een ambulance tegemoet,het is iemand blijkbaar iets te veel geworden. Ik zie 3uur11min, en ben tevreden, ik had zo ingeschat dat ik in 3 uur 10 zou finishen.
Om 5 uur stond EJ op de stoep, en we zijn vertrokken naar het startpunt. Ruim 25 minuten later waren we bij de start, we hadden nog ruim een uur voor de start. Alle spulletjes klaar gelegd, het teiltje gevuld en de fiets in de rijrichting gehangen. En toen was het een moment om even te genieten en te kijken hoe anderen zich voorbereiden. Het is een schouwspel, sommige zeer professioneel met dichte wielen, en van die punt helmen op. Anderen zoals EJ op een mountain bike. Een vrouw was helemaal doorgestyled, roze lijntjes verwerkt de banden fiets ennatuurlijk de kleren. Dan komt er een echtpaar langs zeer afgetrainde lijven en minstens 60 jaar oud, en met een nummer op de arm getekend met een stift zoals je altijd bij de profs ziet. Vorige keer bij de duathlon had iedereen zo'n klodder inkt op de kuiten en armen maar dit keer was het niet nodig.
Uiteindelijke oplossing voor mijn broeken dilemma was fiets broek over hardloopbroek, zodat ik hier mee kon zwemmen en fietsen en daarna slecht 1 laag uit hoefde te trekken. Wat ik later tijdens de race ben vergeten. We hebben nog even de route bekeken van het water naar T1 (plek om van zwem naar fiets over te gaan), hoe aan te komen na het fietsen en weer door te gaan met lopen T2. T2 was op dezelfde plek als T1 dat maakte het wel gemakkelijk.
Het was bijna tijd om te starten, er moesten nog wat foto's gemaakt worden van Fabrice en mij vrolijk lachen, en we namen ons voor om het te herhalen na de race.
We gingen van start, we lopen het water in, ik had me voorgenomen om aanrakingen met anderen te negeren en dit lukte aardig, ik kwam redelijk in mijn slag. Al redelijk buiten adem keek ik even op om de koers te bekijken en of ik al bijna bij het keerpunt was. Pfff nog lang niet, misschien op de helft en we moeten 2 rondjes. Ik realiseer me dat het een lange afstand is en mompel in mezelf sukkel je wil rustig aan doen want je moet ook nog fietsen en rennen. Ik pak mijn slag weer op, voorbij de keer boei kom ik beter in mijn ritme. Bij het strand aangekomen moesten we uit het water om 2 vlaggen heen rennen en weer het water in. Ik zie Fabrice voor me, ik ren hem snel achterna, en terwijl ik het water in ren kom ik op een rij stenen, pijn schiet door mijn voeten en wandel voorzichtig verder. Na een stukje zwemmen zie ik Fabrice aan mijn zij, ik zit lekker in mij slag en zwem het rondje lekker uit. Op het strand doet mijn hartslag meter het weer 150bpm, ik schrik een beetje dit is veel hoger dan dat ik me had voorgenomen. Bij T1 zie ik EJ bij de fiets hij zit op zijn dode akkertje zijn schoenen aan te trekken. Ik had het blijkbaar redelijk voorbereid want ik was redelijk soepel weg, ik rende nog even met mijn blote voeten naar het fiets opstap punt, dit is volgens mij niet normaal want ieder kwam heel voorzichtig langslopen op fietsschoenen.
Met het fietsen lag mijn focus op rustig rondjes draaien, ik verwachte dat mijn hartslag wel zou dalen, met de training fiets ik meestal 30 km/hr met hartslag 115, ik had nu dezelfde snelheid en mijn hartslag bleef zo rond 140. Ik concludeerde dat dit wellicht door het zwemmen kwam. Ik haalde een paar in en een aantal haalden mij in. Ook Fabrice kwam me met een noodgang voorbij zo rond de 5 km. Ik dacht hij fiets zich helemaal leeg die pak ik wel terug met het rennen. Lekker peddelend ging ik verder, ik dacht nog even aan het advies van Craig "geniet ervan", en dat heb ik gedaan. Zo af en toe kwam me iemand helemaal buiten adem voorbij, terwijl ik lekker in een cadans zat. Tijdens het tweede rondje heb ik op de terugweg iets harder gefietst.
Bij het wisselpunt T2, liep ik hard op de fietsschoenen, klikklak klikklak als iemand met naaldhakken door zo'n lange lege gang met zo'n fijne akoestiek. Ik liep een paar mensen voorbij. De wissel naar rennen ging weer soepel, ik had het redelijk voorbereid, kamelbag af, helm af, fietsschoenen uit en loopschoenen aan. Het rennen voelde niet heel erg afschuwelijk, blijkbaar kun je zit ook een beetje trainen, ik herinner me van vorig jaar een keer, mijn eerste duathlon op mijn oma fiets dat ik eigenlijk niet normaal kon rennen na het fietsen. Binnen een kilometer haalde ik Fabrice in, hij wandelde, mijn voorspelling was uitgekomen. Ik had de neiging om ook te gaan wandelen, maar ik had in mijn hoofd dat ik een wat grotere voorsprong op Fabrice wilde maken, en wonder boven wonder kwam ik in een redelijk ritme. Er was een waterpunt, ik ben even gestopt en weer doorgerend, we kwamen op een stuk zonder bomen, ik moest nog minstens 7 km, ik heb toegegeven aan mijn vermoeidheid en ben een stukje gaan wandelen, niet al te lang en weer rennen, ik nam me voor dat als mijn hartslag boven 143 komt mag ik wandelen en als hij onder 126 komt moet ik rennen. Ik heb blijkbaar dit soort idiote regeltjes nodig het te volbrengen. Bij het keerpunt nog 5km te gaan stond een ton met sponsen en ijswater. Twee sponsen op mijn rug uitgeknepen en 2 boven mijn hoofd, en het rennen ging weer je merkt dat je het beter kan volhouden maar zoals te verwachten na een tijdje moet je weet in de modus 126/143. De meeste sporters hadden een patroon van wandelen en rennen, sommige niet. EJ kwam me voorbij zetten, ongelofelijk eerst dat hele stuk op de mountain bike en dan nog de energie te hebben om dat allemaal in te halen bij het rennen, hij finishte minstens 10 sneller dan ik. Bij het laatste waterpunt was het water op, een gevoel van ongeloof gaat door me heen, hoe is dit mogelijk, ik had hier al een kilometer naar uitgekeken. Ik besluit om te gaan rennen en klamp me vast aan het idee dat ik een fles water heb staan naast mijn fiets. Ik haal in de laatste kilometer minstens 5 mensen in, bij de poort van het hotel roept iemand nog 150 meter, een klein stukje en dan gaat het alleen nog maar naar beneden, die man kon geen afstand schatten het was minstens het dubbele, maar gek genoeg klamp je je er toch aan vast. Vlak voor de finish komt me een ambulance tegemoet,het is iemand blijkbaar iets te veel geworden. Ik zie 3uur11min, en ben tevreden, ik had zo ingeschat dat ik in 3 uur 10 zou finishen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten