Remote control

Het hek van onze compound bedienen we met een remote control, eerst hadden we 1 remote control en deze had Gerlinde in gebruik. Mijn remote control was de claxon van de auto en deze werkte perfect. Later kreeg ik zelf een remote control, deze werkt zo af en toe, dus zo af en toe gebruikte ik de claxon remote. Ik voelde me altijd een beetje bezwaard voor de bewoners naast de gate. Drie dagen geleden zei de guard hier heb je mijn remote control en dan zijn we van het gezeur af. Ik heb zo'n vermoeden dat de remote controls niet zo goed tegen vocht kunnen, dus als ik hem meeneem met sporten en totaal bezweet raak kan dit wellicht een probleem zijn. Dus vanaf nu stop ik hem niet meer in zo'n zakje gemaakt van een soort gaasje tegen mijn lijf geplakt.

Ik heb een camelbag gekocht, achterop zit een veilige plek voor de remote control, Tijdens het fietsen vandaag was de Camelbag leeg en ook de bidon, ik besloot om wat bij te kopen in een winkel. Ik kocht ook een zakje chips om het verloren zout te compenseren, maar na een paar happen stikte ik erin en heb het halve zakje achter in de camelbag verstopt.

Ellen en EJ zijn terug van vakantie, en vroegen of ik even langs kwam. Altijd leuk, en ik zit toch maar alleen thuis omdat Gerlinde nog in Nederland zit, Ik wilde weggaan, en ik kon niks vinden, waar zijn mijn autosleutels, waar is mijn portemonee met rijbewijs en ID, en waar is de remote control. Op zo'n moment mis ik Gerlinde. Autosleutels en Portemonee had ik relatief snel, maar de remote control!! Ik dacht ik kan met goed fatsoen niet mijn claxon gebruiken, de guard heeft zijn eigen aan me afgegeven. Ik heb het huis drie keer nagezocht en uiteindelijk ben ik zonder remote vertrokken, het hek stond open bij vertrek. Ik kwam net terug, Syed keek me aan nadat ik de claxon had gebruikt, ik keek maar een beetje onschuldig voor me uit.

Ik wilde eten koken, ik haal het vlees uit de vriezer, ik zie bij de magnetron dat ie niet werkt, tja dat was vanochtend vroeg voor ik ging fietsen al een probleem, de aardlek lag eruit en uiteindelijk bleek dat de oven/magnetron groep het probleem veroorzaakte. Ik had toch zin aan iets, en pakte het zakje chips van eerder op de dag, en wat denkje, het eerste chipje wat ik pak is de remote control.

OneLiner2

Als ik linksaf sla dan kijk ik over mijn rechterschouder.

Achtergrond:

Dagelijks op weg naar mijn werk ga ik over dit kruispunt, er zijn drie rijbanen, twee met een pijl voor rechtdoor en 1 om af te slaan. Er zijn twee wegen naar links, ik vind dat ik moet voorsorteren in de baan naar links. Bijna iedere dag zijn er 1 of 2 auto's die op de middelste rijbaan voorsorteren en dan vervolgens de meest linker weg nemen. Veel Saoediers hebben een hoofddoek om en zien dus niet wat er naast hun afspeelt, ze maken zich hier ook niet druk over. Kortom terwijl ik links afsla kijk ik over mijn rechterschouder.
Ik heb collega's die de middelste rijbaan nemen om dit probleem te voorkomen, maar weet je wat er dan weer gebeurd, dan heb je een sukkel die voor sorteert op de rijbaan voor linksaf en dan vervolgens rechtdoor rijdt.
Collega Viktor heeft wellicht de meest "veilige" optie, hij heeft een relatief kleine auto met een 3.5 liter motor. Hij sorteert links voor net als ik. Zodra het verkeerslicht van kleur veranderd gaat hij er met piepende banden vandoor, tot nu toe heeft nog geen enkele auto hem kunnen raken.

OneLiner1

Het eerste weekend nadat we salaris hebben ontvangen is vreselijk.

Achtergrond:
Saoediers willen een feestje zodra ze wat geld op hun bankrekening hebben staan. Ze verlangen naar iets wat blijkbaar niet verkrijgbaar is in Saoedi. Kortom op donderdag na payday rijden ze massaal naar Bahrein. Laat ik daar nou toevallig wonen. Het geeft minstens een uur extra vertraging in vergelijking met een normale dag. Tja en daarom vind ik dit geen prettig begin van dit weekend.

Wennen

Gisteren ging ik fietsen het was heel warm, althans de gevoelstemperatuur. Ik zat nog maar net op de fiets, een auto voor me kwam tot stilstand voor een verkeersheuvel en ik hopte voorbij op mijn fiets.
100 m verderop haalde hij me in, hij ging rakelings langs me, ik dacht idioot en fietste rustig verder. Het liefst zou ik even heel hard schreeuwen maar dit leek me niet verstandig. De auto ging langzamer rijden, ik dacht ik houd afstand, die gast is niet goed bij zijn hoofd. Een andere auto haalde me in en begon te dringen, hij kon zich er voorbij wurmen langs het tegemoed komende verkeer. Ik dacht ik ga er achteraan en dan haal ik hem ook in, mijn pad werd vakkundig afgesneden. Ik dacht welkom in Bahrein. Toen de auto stil stond voor de rotonde fietste ik ervoorbij. Die engerd schreeuwde nog iets tegen me. Ik heb hem daarna gelukkig niet meer gezien.
Vandaag ging ik naar Saudi, op de gebruikelijke plek was een opstoppinkje, schuin voor me kwam een auto tot stilstand, voor hem was het blijkbaar een verrassing. hij kwam met piepende banden schuin vooruitglijdend tot stilstand. Terwijl ik mijn schouders ophaalde, werd ik rechts ingehaald over de vluchtstrook, de laaste van de 3 moest mij afsnijden omdat de vluchtstrook stopte bij het viaduct. Ik schreeuwde daarna lekker hard IDIOOOOT. Dat lucht altijd weer een beetje op.
Op weg naar huis bij de grens was weer een aardig voorval, de beambte gooide zijn koffie om, ik zag dit niet maar er kwam een bedwelmende walm van die Arabische koffie geur door het loket luikje. Daarna werd het loketje gesloten, tja daar sta je dan, je hebt net 15 min in de rij gestaan en dan moet de beambte met tissues in de weer, en niet een paar, ladingen tissues zag ik voorbij komen door een kiertje. Auto's achter me werden ongeduldig en begonnen te toeteren. Na enkele minuten word ik geholpen en ik kan door. Bij het poortje voor autoverzekeringcontrole zijn er altijd van die mensen die het proberen zonder te betalen. Wat me opvalt is dat er een verband is tussen mensen die niet achteruit kunnen rijden en mensen die proberen te passeren zonder te betalen. Die gast van vandaag was gesnapt en moest terug, hij stuntelde met zijn achteruit rijden, de auto voorme gaf hem wat extra ruimte. En dan komt er loei hard van achter uit de rij een andere IDIOOOOT aanrijden die het gaatje wel even dicht. Je raadt het al, ik heb mijn stembanden nog een keer laten vibreren, heerlijk zo'n eerste dag. Je kijkt luchtig naar alles om je heen, ook al is het wel even wennen. 

Zoo

Vandaag naar de dierentuin geweest. Burgers Zoo was de bestemming. We waren samen met Roos, Freek en Otte and Claas & Anneke. Het was goed dat een groot gedeelte overdekt was, want het regende pijpenstelen./Ik was verrast door de mooie grote ruimten waar wij en de dieren vrij konden bewegen, Het bezoek haalt veel herinneringen op aan vakanties en India. Ook de prachtige koraal riffen van Mauritius hebben we herbeleefd.
Op de terugweg hadden we het over het favoriete dier. We kwamen tot de Lynx, een groene slang en de pijlstaart roggen die over je heen vlogen in het aquarium.
Kortom een geslaagd dagje uit, jammer dat het zo nat was.

Kast

We hebben een kamer gevonden voor Anne-Marie in Leiden. Ik was eigenlijk nog nooit in Leiden geweest, het is een erg leuke stad. Ik was druk in ons eigen huis, het had wat aandacht nodig om het gereed te maken voor de nieuwe huurders. Terwijl ik aan het schilderen was hebben Gerlinde en Anne-Marie spullen gekocht voor haar kamer. Het meeste hadden ze al in elkaar gezet, op 1 schroef in het bankje na, en 2 kasten na.
Anne-Marie en ik gingen om twee uur weg uit Bussum, er was een weer alarm, maar ik dacht wat een onzin, het is redelijk rustig. Al snel bleek op de A4 dat het toch echt wel code rood was. A44 en A4 waren beide gesloten, dit werd ons langzaam duidelijk, van 5 naar 4 rijbanen, toen van 4 naar 3, en uiteindelijk van 1 naar de afrit. Ik heb leuke kleine dorpjes gezien en veel afgewaaide takken. Enigzins vertraagd kwamen we in Leiden aan. We hebben de kast uit de auto gehaald, en ik zou wel even parkeren, het bleek dat mijn chipknip leeg was, en ik zag geen oplaadpunt. Ik ben naar de parkeergarage gereden, daar was het post paid en geen pre-paid betalen voor het parkeren. Anne-Marie belde me waar blijf je nou. Tja ik had al drie pogingen gedaan om te parkeren, maar die plekjes waren zo idioot klein.
Het was tijd voor de eerste kast, we begonnen met een vakkenkast, dit was een bekende van Ikea en die hadden we snel in elkaar, de tweede kast was van het zelfde type.
Toen begon de uitdaging, we hadden een kast niet van Ikea, ik wist niet hoe hij eruit moest zien. In het boekje stonden 3 afbeeldingen, ik wist niet dat dit 3 verschillende modellen waren, dit was de eerste verwarring, dus niet wetende wat ik ging bouwen, zag ik in de handleiding dat de planken waren genummerd, en Anne-Marie zei tegen me waarom kijk je niet op de planken daar staan ook de nummers, tja ik zei waar dan, het bleek dat op 3 van de 20 planken een nummertje stond.
Dus heel nauwkeurig naar de plaatjes kijken, begin ik stap voor stap schroeven te draaien. Ik zie opeens dat ik de ene kant de schroeven drie gaatjes van onder moet schroeven, snel even veranderd. Oei oei snel dat is meestal niet goed, en dit bleek een half uur later waar te zijn. We hadden de kast in elkaar en toen we de laadjes wilden monteren zagen we dat de plint aan de bovenkant van de kast zat en dat we de kast op de kop hadden staan. Anne-Marie zei tegen me "opstekop", Met een glimlach hebben we de kast uit elkaar geschroefd, en de wijziging doorgevoerd. Onze magen begonnen te knorren, en we hebben dus een pauze ingelast voor een broodje doner. Terug op de kamer begin ik met het schroeven van de laadjes, ik zie in de beschrijving dat er aan 1 kant geen plint zit terwijl wij de kast mooi doorgestyled hadden en er wat symetrie in aangebracht hadden. Ik twijfel, Het leuke is dat in de handleiding stond bij het monteren van de plint een driehoek met een uitroepteken, Om aan te geven dat we in de fout zouden gaan. Het vervelende is echter dat je niet weet wat je fout gaat doen. Dus wij dachten dit zal wel voor de kleur zijn want de voorkant van de plankjes was geschilderd en de andere kant niet.
Mijn hersenen kraakten, we zuchten, en gaan door, Alle gaatjes uit tellen, Gaatje 1 een rail voor het laadje, op 7 en 13 ook, Dan een plank op 21, als extra check pak ik de deur en we kijken effe snel (oei, oei , oei weer effe snel) of de deur past, Het lijkt goed, en gaan door met schanieren voor een deurtje op 40/41 heftig tellen en schroevend ga ik door alles zit nu goed vast, ik krijg vertrouwen dat het een stevige kast wordt. Dan is het tijd om het deurtje op te hangen, helaas je raadt het al, Minstens 10 cm te groot, ai, ai, ai, de mooie symetrie die we aangebracht hebben werkt niet.
Zullen we opgeven, het wordt al laat, Nee we bedenken een herstel plan, We hoeven slechts de halve kast uit elkaar te schroeven, en we weten nu welke schroefjes waar te gebruiken, dus doorgaan.
Een half uurtje later is de symetrie verdwenen en kunnen we aan de wederopbouw beginnen. Dit soort kasten zijn niet gemaakt om vaak in en uit elkaar gehaald te worden. We zetten nog even door en ja hoor de kast is klaar en Anne-Marie geeft aan dat hij er net zo uit ziet als in de winkel. Alleen de handvatten nog en dan is ie klaar. Het blijkt dat we een boormachine nodig hebben, tja en dat heeft een meisje op kamers niet. Heftig teleurgesteld druipen we af om 22:30, de storm is gaan liggen, en we zijn snel naar Bussum gereden.

Wind

Gisteren stapten we uit de auto bij ons werk. Ik rijd meestal mee met Fabrice, Samar rijdt ook meestal mee. Het waaide erg hard. Samer stapte uit en had moeite om haar hoofddoek op de plek te houden. 10 meter verder liep ze met 1 hand op haar hoofd en haar andere hand op de schouder om de doek op haar plek te houden. Vervolgens nam de wind het onderste deel van haar Abiya mee en ze liep in haar spijkerbroek. Samar liep te zuchten en zei: "they put me in jail if they see me walking like this". Ze kon er gelukkig zelf om lachen.

Ja blijft een raar land over een paar weken wordt het weer verboden om te eten en drinken overdag.