Stereotyping

Gisteren tijdens de stafmeeting was onze facility manager er weer eens. Hij werkt al een jaar aan een plan om de bureaus te vervangen. Een jaar geleden beloofde hij al dat het over een maand werd geplaatst "in shallah". Het schaamrood op zijn kaken was de laatste maanden zo groot dat hij met een smoesje niet meer kwam opdagen in onze meeting.
Afgelopen week tijdens de vakantie had hij een begin gemaakt, alle vloerbedekking was eruit gerukt.  En hij had het gevoel dat hij met dit succes wel weer in de vergadering kon verschijnen. Hanan ons vrouwelijk HR hoofd vroeg of hij de start misschien niet had moeten aankondigen, en of hij dit wellicht niet alsnog moet doen omdat niemand weet wat de verhuizing/verbouwing voor hem betekend. Een beetje ongemakkelijk gaf onze facility manager toe dat dit wel een goed plan was. Iemand anders vroeg of alles roze werd zoals in die ene hoek waar men al was begonnen met schilderen. De facility manager nee, nee dit wordt de lady section. De rest krijgt een andere kleur. Hanan zei: "oh nee we doen helemaal niet aan stereo typing". Waarop de facility manager reageerde, "but I will also add flowers". Hij zei dit met zoveel trots, het straalde ervan af dat hij op deze wijze zijn eigen vrouwen thuis ook blij maakte. Maar hij had de opmerking van Hanan helemaal niet door, eigenlijk best wel zielig.

Het puntje van Bahrain.

Vijftien kilometer rennen door het zand, soms los zand, soms sompig en een klein stukje spekglad, en dan vermoeid terug bij de auto komt er hoofdpijn opzetten. Het was 32 graden buiten en een lekkere koele bries van zee. Je vraagt je bijna af waarom voelt het zo goed dat ik dit heb gedaan. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik weet het zeker het was fantastisch.

Het begon gistermiddag, een brainwave, ik ga naar het zuidelijkste puntje van Bahrein. Als eerste vraag je je af "kan dit", na het bekijken van een paar sites op internet over walking trails in Bahrein zakte het vertrouwen. Niks te vinden in het zuiden. Op google maps zie ik dat iemand een paar foto's heeft gemaakt op het puntje, vol vertrouwen denk ik "het kan". Ik ga vervolgens naar mijn vertrouwde site afstandmeten.nl want ik wilde weten hoe ver het was. Ik selecteerde de optie "volg voetpaden" en klikte op het vertrekpunt en op het puntje van Bahrein. En ja hoor een kaartje werd getoond en het gaf een route via een pad, welke ik ook op maps zag.

5.86 km voor een enkele reis met als optie dat we de auto misschien nog wel iets verderop zouden kunnen parkeren zag eruit als een haalbaar plan. Ik heb vervolgens een bericht naar EJ gestuurd met het plan, ook Ellen en Gerlinde willen mee. Blijkbaar ben ik niet de enige met de drang om naar zo'n plekje te gaan. Vervolgens ontstaat er een chat verkeer of het nou wel of niet zou kunnen, en we besluiten om te gaan.

We stappen om kwart voor zes in de auto, dit is ook zoiets waarvan je denkt "waarom doe je dit in je vakantie", ik heb dit gevoel vooral als de wekker gaat, maar 5 minuten daarna ben ik al volledig in de stemming. Bij het geplande startpunt staat een groot bord militair terrein, we besluiten om iets verder te rijden, en parkeren naast een gebouw, er komt een man uit het gebouw en we denken, tja dit wordt een rechtsomkeer naar huis. Vriendelijk zwaaiend loopt de man langs, Ellen roept nog we "go for a walk" en de man blijft glimlachen. Hij denkt wellicht "stelletje idioten in deze hitte en er is hier niets anders te zien als zand".

Gerlinde en Ellen gaan wandelen, en wij beginnen met rennen, het is op een pad en vol vertrouwen denk ik dat we het pad naar het puntje hebben. Het gebied voor ons is een soort kwelder gebied, rechtdoor lijkt geen optie, Het zand wordt erg zwaar om in te rennen, iedere pas zak je zo'n 5 cm weg in de sompige grond. Aan de kleur van het zand kun je zien waar het wellicht iets harder is en dit lukt. We komen uit eindelijk op een pad waar voertuigen hebben gereden. Waar we zijn of naar toe gaan is me onduidelijk, ik dacht wellicht een lekkere run maar dat puntje zie ik vandaag niet. Dan doemt er in de verte zee op, het is me direct duidelijk dat dit aan de overkant van het eiland moet zijn, ik had meteen het gevoel dat we ons doel ook zouden bereiken.

We zien ook een militair onderkomen en met een beetje zo'n gevoel van, "ik wil dit niet weten" loop ik verder. Ook komt het beeld van mijn "vogeltjes spot actie" naar boven. Het was in de eerste week in Bahrein dat ik voor een paar uur ben vastgehouden door militairen omdat ik foto's maakte te dicht bij een militair terrein. Ik maak een losse opmerking naar EJ, maar hij heeft overduidelijk deze ervaring niet en we rennen door. Kogels en munitie kisten liggen langs het pad en verder niets. Het is zo mooi, aan twee zijden zee, het land wordt smaller en smaller, een boot in de verte. Ik heb zo genoten, je vergeet gewoon dat je best wel al moe bent. We hebben inmiddels 40 minuten gerend, op een niet al te gemakkelijk terrein. Even wandelen en genieten, weer even rennen en weer wandelen en genieten. Het is tijd voor een foto momentje.

We besluiten om terug te gaan, het meest zuidelijkste punt was wellicht nog 500m verder, ik had tegen Gerlinde gezegd dat we ongeveer na 1 uur en 15 minuten terug zouden zijn. We waren al 50 minuten onderweg. We probeerden te bellen om de vertraging door te geven, maar er was helaas geen bereik voor de telefoon. EJ zegt ik denk dat er een kortere route terug is, we volgende nu de kustlijn aan de oost kant. We zien de gebouwen waar we vertrokken waren, het leek niet zover, maar na een poosje bleek dat er alleen water was en we moesten terug naar het oorspronkelijke pad. We hebben nog een keer geprobeerd om af te snijden maar dit liep zo zwaar tot de enkels zakten we weg. Terug op het pad zijn we terug gerend naar de auto. De dames hadden het water en limonade klaar staan en ook de chocomel ging er met genoegen in. Een paar tellen daarna kwam de terugslag bij mij, hoofdpijn, wellicht was het toch wel een beetje veel gevergd.
In de auto vertellen Ellen en Gerlinde dat ze door de militairen zijn tegen gehouden, dat ze met hun charmes en Arabisch gebrabbel toch maatjes waren geworden en nog wat chocola toe hebben gekregen. Ze hadden ons ook nog aangewezen in de verte, de mannen vonden het wellicht te veel moeite om ons te vangen.
Kortom een geweldig avontuur, maar ik weet niet zeker of het voor herhaling vatbaar is.

Het blijkt dus dat dat pad van afstandmeten geen pad is en dat dat land nauwelijks land te noemen is.

Midyan

Yogesh vroeg of ik mee wilde naar een bezoekje aan een klant in Midyan. Toen we het project aan het aanbieden waren had ik al eens gevraagd aan de verkoper waar Midyan was. Hij heeft het me aangewezen op de kaart. Het vliegtuig vertrok vanaf Dammam, vlak voor vertrek om 4 uur in de ochtend probeerde ik Dammam airport in de Maps app op de telefoon in te voeren. De zoek opdracht gaf geen resultaat, Ojee waarom heb ik dit niet een beetje voorbereid. Ik stap in de auto in de veronderstelling dat ik in de buurt van Dammam wel een bord naar het vliegveld zag staan, en dit was gelukkig waar. Poeh das fijn gewoon bordjes volgen, en dan zie ik staan Al Ryad Airport, de twijfel slaat toe, ik moet naar Dammam airport, ik zie een bord 20 km naar airport, ik denk Ryad is vele malen verder dus dit moet hem zijn en dit was gelukkig het geval. In het vliegtuig op weg naar Tabuk vroeg ik Yogesh waar Midyan is maar hij wist het niet.
Vanuit het vliegtuig zag ik ronde cirkels groen, midden in de woestijn. Ik denk dat een beregeningssysteem gemakkelijker is aan te leggen in een cirkel. De sproei-installatie draait rondjes. Als je dit vanuit een vliegtuig ziet dan denk je waarom, waarom probeer je in vredesnaam hier iets te verbouwen, waarom wil je hier leven.

Op het vliegveld stond een chauffeur op ons te wachten, ik open de app met de kaart op mijn telefoon en zeg tegen Yogesh daar ligt Midyan, want dat had Ammar tegen me gezegd, Ammar is een Saudi dus die weet het wel. Maar enkele momenten later zie ik de stip op maps app de andere kant op bewegen. Er was nog een jonge die met ons meereed en hij vertelde dat Midyan 3 km van de rode zee lag. Ik dacht OK klinkt goed maar is totaal ergens anders waar ik gedacht had.
Het was een prachtige rit van Tabuk naar Midyan, dit deel van Saudi is vele malen mooier dan waar wij wonen. Bergen en ruige rots formaties echt prachtig.

Ons guest-house was in Sharmaa dit ligt aan de kust.

Vanaf Sharmaa was het nog wel een aardig stukje rijden, en de laatste 10 km was op een zandweg midden door de woestijn.

 Ik de keet aangekomen vragen we naar de mensen die we zouden ontmoeten, het blijkt dat ze adhoc wat mensen bij elkaar moeten halen. Ik sta stom van verbazing, ik ben blijkbaar niet de enige die enigszins onvoorbereid aan dit avontuur ben begonnen. Yogesh en ik hadden wel een goede presentatie voorbereid maar de rest hebben we lekker op ons af laten komen. Het blijkt ook dat 1 van de voorname mensen die we zouden ontmoeten in het vliegtuig naar Al Khobar zat, tja daar kwamen wij net vandaan. Met een zucht laten we ons in een kantoortje drukken en ik begin mijn email weg te werken. Een uur later heeft men een team verzameld in een vergader kamer.

Het was tijd om even te kijken hoe het met de bouw van de fabriek gaat. Het was een uur of 5 en de hitte was nog lang niet weg, tjonge wat een hitte, ik kwam zeiknat van het zweet terug. Het was tijd om naar het guesthouse te gaan. OMG wat ziet dat er leuk uit, echt een prachtig huis echter toen we de deur open deden werd ik al iets minder enthousiast. 

Toen ik de badkamer, WC en slaapkamer zag dacht ik ach het is maar voor 1 nacht ik trek het wel. Het eten werd bezorgd, het was een Indiaas gerecht met rijst, tjapatty en curry sausjes, ik houd hier wel van, ik heb het in India leren te waarderen, en de pittigheid kan ik inmiddels ook aardig aan. Echter in India kreeg ik er nog een lepel bij, hier had ik alleen mijn vingers. Saus met je vingers!!!

Ik keek naar de gordijnen, de rails waren er, de oogjes in de rail waren er, alleen de haakjes in de gordijnen ontbraken, een beetje provisorisch waren de gordijnen opgeknoopt. Tijd om naar bed te gaan, in de badkamer poets ik mijn tanden en vervolgens kan ik nergens een handdoek vinden, ik besluit om me dus maar niet te douchen. Wellicht een beetje naïef maar ik ben vertrokken met de gedachte van een Hotel waar alles aanwezig zou zijn. Bij het bed zie ik dat er geen lakens zijn, alleen een smoezelige bruine deken. In de kasten is ook niets te vinden. Je begrijpt het al ik heb geen goede nachtrust gehad.

De volgende ochtend bood Yogesh zijn stuk zeep aan waar ik me een beetje mee heb gewassen, ik heb me maar afgedroogd met mijn T-shirt. En toen moest ik naar de WC, geen papier, alleen een spuit om je kont schoon te spuiten. Ik weet niet hoe die mensen hun kont droog krijgen, maar ik zag maar 1 oplossing en dat is gewoon je kleren aan doen zonder je af te drogen. Met een zucht dacht ik dit hebben we gehad en nu gewoon weer genieten, en dat heb ik gedaan ik ben naar buiten gegaan en heb een ochtend wandeling gemaakt. Heerlijk genieten, en aan het strand stonden allemaal tenten, best mooi vind ik, jammer dat de windschermen van dat gekleurde lelijke zeil is gemaakt.

Bij terugkomst van de wandeling werd het ontbijt gebracht, Indiaas ontbijt dit is niet mijn favoriet, enorm vet sponzig olie bol achtige donuts en pittige curry. Een paar uur later werd Yogesh wakker, ik heb me erover verbaast dat ie zo lang kon slapen in zo'n vies bed. Vervolgens werd de lunch gebracht, het was een biryani, ik vind dit altijd wel lekker, maar nu 4 keer achter elkaar Indiaas eten begon ik toch iets minder gretig, maar ik heb mijn handen maar weer in de prut gestopt.

Lessons learned voor de volgende keer, een handdoek mee, een lepel en een paar schone lakens.

De terug weg was weer prachtig, ik heb genoten van alle rots partijen langs de weg, her en der een enkele kameel en heel veel zand. Op het vliegveld heb ik een dubbele expresso genomen wat kun je daar soms aan toe zijn.

Remote control

Het hek van onze compound bedienen we met een remote control, eerst hadden we 1 remote control en deze had Gerlinde in gebruik. Mijn remote control was de claxon van de auto en deze werkte perfect. Later kreeg ik zelf een remote control, deze werkt zo af en toe, dus zo af en toe gebruikte ik de claxon remote. Ik voelde me altijd een beetje bezwaard voor de bewoners naast de gate. Drie dagen geleden zei de guard hier heb je mijn remote control en dan zijn we van het gezeur af. Ik heb zo'n vermoeden dat de remote controls niet zo goed tegen vocht kunnen, dus als ik hem meeneem met sporten en totaal bezweet raak kan dit wellicht een probleem zijn. Dus vanaf nu stop ik hem niet meer in zo'n zakje gemaakt van een soort gaasje tegen mijn lijf geplakt.

Ik heb een camelbag gekocht, achterop zit een veilige plek voor de remote control, Tijdens het fietsen vandaag was de Camelbag leeg en ook de bidon, ik besloot om wat bij te kopen in een winkel. Ik kocht ook een zakje chips om het verloren zout te compenseren, maar na een paar happen stikte ik erin en heb het halve zakje achter in de camelbag verstopt.

Ellen en EJ zijn terug van vakantie, en vroegen of ik even langs kwam. Altijd leuk, en ik zit toch maar alleen thuis omdat Gerlinde nog in Nederland zit, Ik wilde weggaan, en ik kon niks vinden, waar zijn mijn autosleutels, waar is mijn portemonee met rijbewijs en ID, en waar is de remote control. Op zo'n moment mis ik Gerlinde. Autosleutels en Portemonee had ik relatief snel, maar de remote control!! Ik dacht ik kan met goed fatsoen niet mijn claxon gebruiken, de guard heeft zijn eigen aan me afgegeven. Ik heb het huis drie keer nagezocht en uiteindelijk ben ik zonder remote vertrokken, het hek stond open bij vertrek. Ik kwam net terug, Syed keek me aan nadat ik de claxon had gebruikt, ik keek maar een beetje onschuldig voor me uit.

Ik wilde eten koken, ik haal het vlees uit de vriezer, ik zie bij de magnetron dat ie niet werkt, tja dat was vanochtend vroeg voor ik ging fietsen al een probleem, de aardlek lag eruit en uiteindelijk bleek dat de oven/magnetron groep het probleem veroorzaakte. Ik had toch zin aan iets, en pakte het zakje chips van eerder op de dag, en wat denkje, het eerste chipje wat ik pak is de remote control.

OneLiner2

Als ik linksaf sla dan kijk ik over mijn rechterschouder.

Achtergrond:

Dagelijks op weg naar mijn werk ga ik over dit kruispunt, er zijn drie rijbanen, twee met een pijl voor rechtdoor en 1 om af te slaan. Er zijn twee wegen naar links, ik vind dat ik moet voorsorteren in de baan naar links. Bijna iedere dag zijn er 1 of 2 auto's die op de middelste rijbaan voorsorteren en dan vervolgens de meest linker weg nemen. Veel Saoediers hebben een hoofddoek om en zien dus niet wat er naast hun afspeelt, ze maken zich hier ook niet druk over. Kortom terwijl ik links afsla kijk ik over mijn rechterschouder.
Ik heb collega's die de middelste rijbaan nemen om dit probleem te voorkomen, maar weet je wat er dan weer gebeurd, dan heb je een sukkel die voor sorteert op de rijbaan voor linksaf en dan vervolgens rechtdoor rijdt.
Collega Viktor heeft wellicht de meest "veilige" optie, hij heeft een relatief kleine auto met een 3.5 liter motor. Hij sorteert links voor net als ik. Zodra het verkeerslicht van kleur veranderd gaat hij er met piepende banden vandoor, tot nu toe heeft nog geen enkele auto hem kunnen raken.

OneLiner1

Het eerste weekend nadat we salaris hebben ontvangen is vreselijk.

Achtergrond:
Saoediers willen een feestje zodra ze wat geld op hun bankrekening hebben staan. Ze verlangen naar iets wat blijkbaar niet verkrijgbaar is in Saoedi. Kortom op donderdag na payday rijden ze massaal naar Bahrein. Laat ik daar nou toevallig wonen. Het geeft minstens een uur extra vertraging in vergelijking met een normale dag. Tja en daarom vind ik dit geen prettig begin van dit weekend.

Wennen

Gisteren ging ik fietsen het was heel warm, althans de gevoelstemperatuur. Ik zat nog maar net op de fiets, een auto voor me kwam tot stilstand voor een verkeersheuvel en ik hopte voorbij op mijn fiets.
100 m verderop haalde hij me in, hij ging rakelings langs me, ik dacht idioot en fietste rustig verder. Het liefst zou ik even heel hard schreeuwen maar dit leek me niet verstandig. De auto ging langzamer rijden, ik dacht ik houd afstand, die gast is niet goed bij zijn hoofd. Een andere auto haalde me in en begon te dringen, hij kon zich er voorbij wurmen langs het tegemoed komende verkeer. Ik dacht ik ga er achteraan en dan haal ik hem ook in, mijn pad werd vakkundig afgesneden. Ik dacht welkom in Bahrein. Toen de auto stil stond voor de rotonde fietste ik ervoorbij. Die engerd schreeuwde nog iets tegen me. Ik heb hem daarna gelukkig niet meer gezien.
Vandaag ging ik naar Saudi, op de gebruikelijke plek was een opstoppinkje, schuin voor me kwam een auto tot stilstand, voor hem was het blijkbaar een verrassing. hij kwam met piepende banden schuin vooruitglijdend tot stilstand. Terwijl ik mijn schouders ophaalde, werd ik rechts ingehaald over de vluchtstrook, de laaste van de 3 moest mij afsnijden omdat de vluchtstrook stopte bij het viaduct. Ik schreeuwde daarna lekker hard IDIOOOOT. Dat lucht altijd weer een beetje op.
Op weg naar huis bij de grens was weer een aardig voorval, de beambte gooide zijn koffie om, ik zag dit niet maar er kwam een bedwelmende walm van die Arabische koffie geur door het loket luikje. Daarna werd het loketje gesloten, tja daar sta je dan, je hebt net 15 min in de rij gestaan en dan moet de beambte met tissues in de weer, en niet een paar, ladingen tissues zag ik voorbij komen door een kiertje. Auto's achter me werden ongeduldig en begonnen te toeteren. Na enkele minuten word ik geholpen en ik kan door. Bij het poortje voor autoverzekeringcontrole zijn er altijd van die mensen die het proberen zonder te betalen. Wat me opvalt is dat er een verband is tussen mensen die niet achteruit kunnen rijden en mensen die proberen te passeren zonder te betalen. Die gast van vandaag was gesnapt en moest terug, hij stuntelde met zijn achteruit rijden, de auto voorme gaf hem wat extra ruimte. En dan komt er loei hard van achter uit de rij een andere IDIOOOOT aanrijden die het gaatje wel even dicht. Je raadt het al, ik heb mijn stembanden nog een keer laten vibreren, heerlijk zo'n eerste dag. Je kijkt luchtig naar alles om je heen, ook al is het wel even wennen.