Opgepakt

Onderstaande foto reportage heeft me drie en een half uur gekost.

Ik had laatst vanuit mijn auto dit prachtige plekje gezien. Vandaag dacht ik, ik ga er even heen om een paar leuke foto's te maken en ze dan op deze blog te plaatsen. Ik ben erheen gereden, ik heb mijn auto geparkeerd, het talud afgeklommen, over een paar olie pijpleidingen geklommen. Er zat meteen al een prachtig vogeltje voor me, hij rende echter snel weg. Even verderop zag ik in de rotswand gaten waar vogeltjes nestelen. Het stel wat ik op de foto zette was in rep en roer, heftig fluiten om me af te leiden.

Na 10 minuten ben terug naar de auto gelopen. Er stond een militair naast mijn auto. Hij zei dat ik daar niet mocht parkeren, hij vroeg om mijn CPR (Residential permit van Bahrain). Tja die heb ik nog niet. Ik gaf hem mijn rijbewijs, dit was het enige legitimatiebewijs dat ik bij me had. Hij nam het aan en liep ermee naar zijn auto, hij gebaarde me hem te volgen. 500m verder passeerden we een security checkpoint, achter het hek moest ik parkeren. De man liep naar binnen, en ik bleef bij een hek achter. Er waren twee militairen die het hek bewaakten. Ze waren heel vriendelijk, eentje sprak een beetje Engels. Mijn paar Arabische woorden van de cursus hadden succes, ik had de mannen op mijn hand. De man met mijn rijbewijs kwam weer bij de poort, hij gaf me het rijbewijs terug. Ik was opgelucht en dacht dit viel mee. Hij zei dat hij iemand gebeld had die een rapport moest opmaken. Ik moest even wachten. Anderhalf uur later kwam er een auto met twee mannen in Arabische kledij. Ze boden hun excuses aan voor het ongemak, ze zeiden dat ik me niet ongerust moest maken. Ik moest bij hun in de auto, die andere militair nam mijn auto mee. Bij een kantoortje aangekomen werden er twee rapporten geschreven. Dit duurde ruim 1 uur, er werden me veel vragen gesteld. Uiteindelijk was het klaar en kon ik weer naar huis.

Pfff volgende keer maar geen foto's in de buurt van een militaire kazerne maken.  

Ik had Gerlinde een paar keer gebeld zodat ze zich geen zorgen maakte. Toen ik thuis kwam bleek dat ze allen erg ongerust waren. Dit is wel te begrijpen, toch voelt het vreemd, je wordt opgepakt, je wordt lang vastgehouden, maar er was een uiterst vriendelijke sfeer. Ik had vanaf het begin het gevoel dat het lang ging duren, dus ik heb geduldig afgewacht. En gedurende het wachten dat iedereen excuses maakt voor het ongemak. Dit komt wellicht omdat ik de onschuld zelve was en dat zei het volgens procedure moesten afhandelen. 

Arabische les

Ik heb vandaag arabische les gehad. Ik volg dit bij alliance francais. De eerste les was van frans naar arabisch, dit was lastig voor me, die paar franse woorden die ik 30 jaar geleden heb geleerd waren weggezakt. De lessen daarna gaan in het engels. Ik merk dat ik visueel ben ingesteld. De arabische karakters schrijven en dan fonetisch de klank ernaast werkt redelijk. Maar ja als je dan van een h naar iets moet tussen een h en een g en dan een g. Hetzelfde met een a; kort, lang en vanuit de keel. Lastig om dit fonetisch op te schrijven. Ik verbaas me trouwens hoe de juf die diepe keelklanken produceerd. Het is helemaal lachen als de fransen bepaalde letters trachten uit te spreken. Ik had trouwens vandaag ook moeite met een klank tussen een g en een k in.

Het allermooiste kwam op het laatst. Er zijn een aantal karakters die op elkaar lijken. Het wordt geschreven als een soort brede u. Dan zet je er een puntje onder of boven, of meerdere puntjes er boven. Zo heb je vier letters in een.
Toen ik het dacht het te snappen, zei de juf, maar meestal schrijven we die puntjes niet. Je kunt je het ongeloof op ieders gezicht voor stellen. Je hebt een b, t, th, en een n, en je gebruikt bij het schijven hetzelfde karakter.

En als je vraagt: maar hoe moet ik dan weten hoe het uit te spreken, antwoord ze: oh nou dat weet je gewoon.

Tree Of Life

Vanochtend heb ik een rondje hardgelopen. Het was iets langer dan dat ik van plan was.(2,5 uur) Op een gegeven moment heb ik mijn GPS pijl van mijn horloge maar gebruikt. Het was hemelsbreed nog 4.5 km. Ik besloot rechtstreeks te rennen, dwars door mul zand en kleine struiken. Men was daar ook aan het paardrijden. Mooi gebied maar loodzwaar om te lopen.
Thuis aangekomen bleek dat Gerlinde bezorgd was omdat ik zolang was weggebleven en met de auto was gaan zoeken. Het was tijd voor een lekkere lunch, we hebben maar eens wat lokaal brood geprobeerd.
s' Middags zijn we op weg gegaan naar de Tree of life. Het is een boom van ruim 400 jaar oud. Hij staat eenzaam in het midden van de woestijn. Men probeert de boom op een lijst van wereld wonderen te krijgen. Het is heel bijzonder dat deze boom hier kan overleven. Hij staat op een heuvel, die de fundamenten bevat van een oude nederzetting.

Het is een prachtige klimboom, veel kinderen zitten er in, hij is her en der gestut.

Op weg naar de tree of life zijn we door een stuk woestijn gereden waar ja knikkers stonden te pompen. Ook waren er vele tenten kampen, waar wellicht de werknemers verblijven. We kwamen borden tegen met gevaren waarschuwing voor H2S. Ik heb de familie maar even uitgelegd hoe gevaarlijk dat goedje is en wat je moet doen in noodgevallen.
We kwamen ook langs mooie zand/rots sculpturen.

Het rondje hebben we afgemaakt met een bezoekje aan het strand. Het was best koud, maar toch hebben we genoten.

 Gerlinde vond nog een dode schildpad op het strand, hij is ruim een halve meter groot.

Vliegtuig

Ik ging vanmiddag even lunchen. Er is geen \kantine in ons kantoor, We gaan altijd naar een shopping mall, Ikea of zoals vandaag naar een plekje waar aan aantal restaurantjes zijn.
We liepen de deur uit en zagen een vliegtuig. Ik heb zelden zo laat een vliegtuig overzien komen. Daarna lande het vliegtuig ongeveer 200 m verderop. Alle collega's waren verbaast dat ik niet wist dat daar een landingsbaan was. Bizar zo dicht naast ons kantoor.

Conferentie

Ik had een uitnodiging gekregen voor een conferentie, locatie Marriot Hanover. Gerlinde bracht me naar het vliegveld. Ik had ingechecked, koffer ingeleverd en door de douane. Heerlijk op schema, ik bestel een kop koffie bij Starbucks en ik open mijn computer om te kijken wat nou precies het adres van het hotel is. Na het lezen van het adres, knipperde ik met mijn ogen, ik heb de regel nog drie keer gelezen en toen brak mij het zweet uit. Shit wat ben ik dom, waarom kijk daar nu pas naar. ik moet naar Hanover in New Jersey!!

Ik ga naar de transfer balie, maar zij geven aan dat ze geen tickets verkopen, raar ik heb altijd gedacht dat ze hierbij assisteren. Er is geen ticket office op Bahrain airport. Ik bel Gerlinde op dat ik niet naar Duitsland moet maar naar Amerika. Na wat zoeken weet ze een ticket te boeken vanaf Amsterdam, ook vult ze online een Esta formulier in, dit is een soort eVisa voor US. Op Schiphol had ik een paar uur, dus als eerste naar de transferdesk om mijn koffer te onderscheppen. De man achter de balie begon te zuchten en te steunen en na 15 minuten zei hij "wilt u de terugvlucht naar Bahrain cancellen of wilt u bijbetalen". Ik dacht een kortere vlucht en dan bij betalen, bekijk het maar. Vreemd ik ben altijd zo optimistisch als ik naar zo'n balie stap, ik denk eenvoudig gewoon even aangeven dat ze mijn koffer van het wagentje halen dat de koffers naar Hanover brengt. Niks van dit. Hij geeft aan dat ik beneden bij de transport band even moet navragen. Beneden aangekomen zegt men waar is uw bewijs dat u betaald heeft, dat er een wijziging is voor uw bagage. Shit ik heb niks, dus ik wordt naar boven gestuurd. De mevrouw bij de ticket balie is heel vriendelijk maar ook zij geeft het na 15 minuten driftig tikken op de computer op. De mevrouw naast haar neemt het over, ze legt me uit dat het heel ingewikkeld is wat ik wil. Ik wilde haar niet al te veel stressen maar ik heb toch zo af en toe aangegeven dat ik hoopte mijn vlucht naar Amerika nog te halen. Tegen een (kleine) vergoeding krijg ik een gewijzigd ticket en een bonnetje voor mijn koffer. Dit bewijsje maakt het mogelijk om via een speciale deur vanaf de verkeerde kant weer terug te gaan naar de bagagebanden. Sta ik daar, geen koffer, ik kijk nog eens op mijn horloge, ik zie een man met een portofoon, dus ik vraag hem naar mijn koffer. Deze man bleek een analfabeet te zijn, bijzonder dat hij een portofoon op zak had. Maar hij wees naar de balie, de mevrouw bij de balie gaf aan dat ik 15 minuten moest wachten. Zucht ik besluit om alvast in te checken, na het inchecken weer door de speciale deur terug, de portier herkende me al, er zijn wellicht niet zoveel mensen die deze deur nemen. Terug bij de transportband zie ik mijn koffer, Yessss nu naar de gate, je raadt het al het is een gate aan de andere kant van schiphol. Uiteindelijk bij de gate kan ik direct in de rij om in te checken.

Controle: Meneer waarom heeft u zo laat uw ticket geboekt? Maar u heeft een conferentie, die is toch al lang van te voren gepland. Maar waar komt u nu vandaan? En waar woont u? Heeft u een registratie van uw adres, heeft u een bewijs dat u voor Honeywell werkt? Het hield niet op, het was overduidelijk, het was heel verdacht wat ik deed. Gelukkig zat mijn koffer vol met papieren van de registratie in Saudi en Bahrain omdat ik dit nog steeds niet heb afgerond. De bewaker ging 3 keer verifiëren met een mannetje hoger in rang.

Het vervolg van de reis verliep soepeltjes.

Conferentie:
Er waren 80 genodigden, een hele eer want men gaf aan dat men alleen talenten had uitgenodigd. Er waren vele presentaties van VP's, break-out sessies met deze mensen. Een prachtige manier om te netwerken. Het was bedoeld als een interactieve sessie, waarin je je mening geeft, zodat met de grootste talenten kon identificeren. De eerste twee dagen ging over het opkopen van een bedrijf en dit te integreren in Honeywell. Niet echt een onderwerp waar ik me ooit mee bezig heb gehouden. Het werd me snel duidelijk dat er een redelijk grote groep deelnemers waren die dit als hun dagelijks werk hadden. Het leek me verstandiger mijn mond te houden dan een domme opmerking te maken. Het verlegen jongetje kwam in me boven drijven. Raar ik heb in geen jaren zo'n spreek angst gehad, maar dat was me allemaal een beetje te.
De derde dag was heel interessant, de informatie die werd uitgewisseld kan ik nu prima gebruiken met mijn nieuwe job in Saudi. Ook de laatste dag was erg leuk, het ging over observeren, dit is iets wat ik de afgelopen paar dagen vooral heb gedaan.

Naar huis.
Er is een sneeuwstorm, op het nieuws hadden we hem al een paar dagen zien aankomen. Nieuws berichten zijn er over geannuleerde vluchten. Ik krijg het gevoel, waarom, waarom gebeurt er steeds iets als ik weer terug wil naar mijn gezin. Eerst in Nederland, toen in Saudi en nu in US. We vertrekken op tijd naar het vliegveld. De sneeuwstorm valt reuze mee, de temperatuur is net iets te hoog waardoor er regen valt ipv sneeuw. Bij de gate wordt er omgeroepen dat ons vliegtuig niet schoongemaakt kan worden omdat de schoonmakers niet naar het vliegveld kunnen komen ivm het weer. Bijzonder er zijn duizenden pasagiers die wel kunnen komen en de schoonmakers niet. Uiteindelijk vertrekken we met een uur vertraging. De terug reis verloopt voorspoedig.  

Ommetje Compound

Vanochtend een ommetje gemaakt rond het compound. Ik ben begonnen met een vogeltje in de tuin.

Ik ben de poort uitgelopen, als eerste zag ik het tuin centrum waar ze graszoden kweken. Er zitten altijd witte vogels, het zijn van die watervogels. Ze zaten erg ver weg, een mooie foto lukte niet. Een paar honderd meter verder was een braak stuk grond. Er bloeien op dit moment gele bloemetjes. Deze waren er nog niet toen ik 2 weken geleden het land in kwam.

Ik sla rechtsaf een klein weggetje in. De ber staat vol met gele bloemetjes, verder is het niet heel bijzonder. Na een paar honderd meter sla ik weer rechtsaf. Dit pad lijkt te eindigen na 100m, ik besluit er toch in te lopen en even verder zie ik dat er een pad loopt. Ik geniet van het groen maar er ligt ook veel tuin afval. Dan zie ik riet, dit is vreemd in een zandvlakte, er is geen water te bekennen.

Even verder ruik ik een boerderij, ik ben weer vlak bij ons huis. Ik heb een paar foto's gemaakt dit is vanaf de buitenkant van de compound en de achter kant van ons huis.

Honderd meter verder was ik weer bij de poort. Binnen in de compound ziet het er weer waanzinnig verzorgt uit. Tja er lopen ook continu tuinmannen rond om alles te onderhouden.

 Weer aangekomen bij ons huis.

Causeway

De weg van Bahrein naar Saoedi Arabië heet de Causeway. Het is een ervaring om erover heen te gaan. Als eerste moest je tol betalen, best prijzig 2 BD. De eerste 10 km is een dam, de dam gaat over een eiland en er is ook een brug. Het uitzicht is mooi. De auto's rijden hard, er staat een bord van de max snelheid, ik geloof 80 km/hr. Meestal rijd ik 140, en ik wordt door vele auto's voorbij gereden. Het zijn over het algemeen hele grote auto's of hele snelle sport modellen. Dan nader je de grens overgang. Afgelopen week stonden er drie rijen, er zijn denk ik 10 poortjes maar er waren er maar 3 open. En dan gebeurd het. er gaat een vierde poortje open. En dan snap je opeens waarom ze van die supersnelle auto's hebben. Met piepende banden wordt er zo hard als je kan naar dat extra poortje gereden. Werkelijk als kamikaze piloten, niet rekening houden met de anderen recht op hun doel af. Ik nam maar rustig het voordeel van mijn rij die opeens gehalveerd werd. Bij het poortje krijg je een bonnetje. Dan kun je naar het volgende poortje, ik weet het nog steeds niet uit mijn hoofd, er zijn 5 poortjes bij ieder poortje staat een rij, Bahrein uit, auto controleren, Saoedi in papiertjes stempelen en inleveren.
En dan volgt de tweede helft, de gaspedaal kan weer ingetrapt worden en na 10 km ben je op het vaste land.