Opgepakt

Onderstaande foto reportage heeft me drie en een half uur gekost.

Ik had laatst vanuit mijn auto dit prachtige plekje gezien. Vandaag dacht ik, ik ga er even heen om een paar leuke foto's te maken en ze dan op deze blog te plaatsen. Ik ben erheen gereden, ik heb mijn auto geparkeerd, het talud afgeklommen, over een paar olie pijpleidingen geklommen. Er zat meteen al een prachtig vogeltje voor me, hij rende echter snel weg. Even verderop zag ik in de rotswand gaten waar vogeltjes nestelen. Het stel wat ik op de foto zette was in rep en roer, heftig fluiten om me af te leiden.

Na 10 minuten ben terug naar de auto gelopen. Er stond een militair naast mijn auto. Hij zei dat ik daar niet mocht parkeren, hij vroeg om mijn CPR (Residential permit van Bahrain). Tja die heb ik nog niet. Ik gaf hem mijn rijbewijs, dit was het enige legitimatiebewijs dat ik bij me had. Hij nam het aan en liep ermee naar zijn auto, hij gebaarde me hem te volgen. 500m verder passeerden we een security checkpoint, achter het hek moest ik parkeren. De man liep naar binnen, en ik bleef bij een hek achter. Er waren twee militairen die het hek bewaakten. Ze waren heel vriendelijk, eentje sprak een beetje Engels. Mijn paar Arabische woorden van de cursus hadden succes, ik had de mannen op mijn hand. De man met mijn rijbewijs kwam weer bij de poort, hij gaf me het rijbewijs terug. Ik was opgelucht en dacht dit viel mee. Hij zei dat hij iemand gebeld had die een rapport moest opmaken. Ik moest even wachten. Anderhalf uur later kwam er een auto met twee mannen in Arabische kledij. Ze boden hun excuses aan voor het ongemak, ze zeiden dat ik me niet ongerust moest maken. Ik moest bij hun in de auto, die andere militair nam mijn auto mee. Bij een kantoortje aangekomen werden er twee rapporten geschreven. Dit duurde ruim 1 uur, er werden me veel vragen gesteld. Uiteindelijk was het klaar en kon ik weer naar huis.

Pfff volgende keer maar geen foto's in de buurt van een militaire kazerne maken.  

Ik had Gerlinde een paar keer gebeld zodat ze zich geen zorgen maakte. Toen ik thuis kwam bleek dat ze allen erg ongerust waren. Dit is wel te begrijpen, toch voelt het vreemd, je wordt opgepakt, je wordt lang vastgehouden, maar er was een uiterst vriendelijke sfeer. Ik had vanaf het begin het gevoel dat het lang ging duren, dus ik heb geduldig afgewacht. En gedurende het wachten dat iedereen excuses maakt voor het ongemak. Dit komt wellicht omdat ik de onschuld zelve was en dat zei het volgens procedure moesten afhandelen.