Team Building

Afgelopen donderdag hadden we een team building dag van mijn werk. s'ochtends hadden ik nog twee vergaderingen. Om 10 uur vertrok er een bus vanaf kantoor naar Half Moon Bay. Om 10 over 10 kwam Fabrice mijn kantoor in dat ik echt moest vertrekken.
Ik ben naar het hotel gegaan om Gerlinde, Anne-Marie en Thomas op te halen. Gerlinde was het zat dat er alleen activiteiten voor mannen waren in het hotel. Ik had gehoord dat het resort waar we de team building hadden wel vrouwen activiteiten heeft. Gerlinde had inmiddels uitgecheckt en we zijn op weg gegaan naar Half Moon Bay. Halverwege begon ik te twijfelen of ik de juiste weg had, het zou 26 kilometer zijn en we waren er nog niet, nu achteraf denk ik dat het 26 mijl was.
Bij aankomst stond Fabrice op ons te wachten, samen met de eigenaar, hij kende de eigenaar en had een prive zwembad voor Gerlinde en kids geregeld.

Team Building, het begon met een saai verhaal, na 15 minuten had Jawed door dat we hier niet op zaten te wachten en gingen we over op activiteiten. De categorie zeer domme spelletjes, maar wel ontzettend gelachen. Wedstrijdjes T-shirts aantrekken, was ophangen, blinde mannetje met dierengeluiden, babyfles zuigen, het hield niet op.
Wat me steeds opvalt in Saudi is de discriminatie. Je zou denken dat bij team building, je dit juist probeert te doorbreken. Helaas in Saudi gaat het anders, mannen tegen de vrouwen, Filipino's tegen Indiërs en tegen Arabieren. Ik voegde me bij het tweede spelletje bij de vrouwen, en dit gaf enige verwarring bij de spelleider. Uiteindelijk moedigde hij het toch aan.
Daarna was het tijd voor de lunch, Gerlinde en kids heb ik uit het zwembad gebeld en ze konden bij ons aansluiten. Ook kwam het hulpje van Suliman blij bij me hij had de Iqama's van Gerlinde en Thomas. En het bericht kwam dat het gelukt was om Anne-Marie's applicatie online te krijgen in het goede systeem. Jammer dat Anne-Marie's paspoort niet bij ons is, anders had ik vandaag naar de grens kunnen gaan met haar om vinger afdrukken te maken.
Na de lunch werden de dames opgehaald voor een Spa, Gerlinde vertelde achteraf dat ze nog nooit zo uitgebreid was verwent. Thomas heeft zich bij de mannen aangesloten, we zijn naar het strand gegaan en hebben op een JetSki een aantal rondjes gemaakt, wel heel gaaf, wat een power zit er in zo'n apparaat. Daarna op een speedboot, ook dit ging super hard. Even maakten we ons zorgen, we gingen recht op een jacht af, en onze stuurman zat vrolijk om zich heen te kijken maar niet naar de boot. Zelfs Hassan die de hele weg in een deuk lach om het schudden van zijn eigen buikvet stopte even met lachen. Het was tijd om even te relaxen, een ijsje en lekker genieten van de schaduw. Tot slot zijn we gaan voleyballen, heerlijk beach voleybal, wel erg zweten en lekker bewegen.

De dames waren nog steeds niet uit de spa, ik mocht niet naar binnen, via een mannetje konden we bij een achterdeurtje een vrouw achter een dik gordijn bereiken. Ze gaf aan dat Gerlinde klaar was en dat Anne-Marie de nagels nog moest doen. Thomas en ik hebben een halfuurtje gewacht, tot de mevrouw bij het gordijn even naar buiten kwam. ik vroeg of ze de autosleutel wilde vragen aan Gerlinde. Ik ben in de auto gaan zitten met Thomas, een uur later kwamen Gerlinde en Anne-Marie bij de auto aan. Tijd om naar ons Hotel te gaan.

Thomas Jarig

Thomas had vorig jaar een bijzondere verjaardag. Mijn moeder was de dag voor zijn verjaardag overleden. Thomas had zijn hele verjaardag in het vliegtuig doorgebracht. Hij vertelde vol trots dat het zijn langste verjaardag was ivm het tijdverschil tussen Nederland en India. Hij had een verjaardag van 28.5 uur.
Dit jaar zitten we in Saoedi om een Iqama aan te vragen. Vanmorgen hebben we cadeaus op ons bed uitgepakt. Gerlinde had wat spullen voor in het zwembad uitgezocht.
Na het uitpakken was het tijd voor het ontbijt. Het ontbijt in het hotel is goed.

Na het ontbijt was het tijd voor het zwembad, om de cadeaus uit te proberen. Gerlinde en Anne-Marie zaten aan de kant, in hun zwarte jurk. Er stond een stevige wind, Gerlinde pakte een boek en Anne-Marie heeft van de kant met een balletje wat meegedaan. Ik merk dat Gerlinde haar humeur niet super is. Ik had niet verwacht dat Gerlinde zo'n last zou hebben van de restricties voor vrouwen. Ze vindt het heel oneerlijk.
Na het zwemmen was het tijd voor taart, in de lobby hebben we koffie bestelt en een taart laten versieren met Thomas zijn naam.

Ik ben even naar de gym geweest, en Thomas en Anne-Marie hebben ondertussen een Big Ben gemaakt van lego, nog een cadeau uitgeprobeerd. Het werd tijd om er eens even op uit te gaan. We zijn in de auto gestapt en naar de woestijn gereden. Er stond een stevige wind, het zand stoof over de weg. Net als op het strand in Nederland, bij een stevige storm.

We hebben genoten, heel bijzonder om mee te maken, ik had het al een paar keer gezien opweg naar klanten, maar voor de rest was het een unieke ervaring.

Op de terug weg kwamen we nog een brand tegen.

Straks nog een keer uit eten en Thomas heeft volgens mij een leuke verjaardag gehad. Nou ja in ieder geval een speciale verjaardag.

Met de familie naar Saoedi

Afgelopen dinsdag hadden we een afspraak bij Tasheel (visa agent voor ambassade in Bahrain). Ik ben voor mijn eigen visum ook naar Tasheel geweest maar toen in Den Haag. We waren mooi op tijd en we werden ook op de afgesproken tijd geholpen. Het duurde 15 minuten per persoon. Dus 45 minuten later was het proces gestart. Dit is gelukkig allemaal goed gegaan, niet terug gestuurd omdat er iets ontbrak. De volgende dag konden we het visum ophalen, en ook dit verliep volgens plan.
We zijn dus klaar om naar Saoedi te gaan om een Iqama (verblijfsvergunning) te regelen voor Gerlinde,Anne-Marie en Thomas. Donderdag ochtend zijn we in de auto gestapt, bij de grens met Saoedi werden we naar een kantoor verwezen. Gerlinde ging als eerst, vinger afdrukken en een foto, dat ging snel, toen mocht Anne-Marie, de man achter de balie haalde er iemand anders bij, Thomas was daarna aan de beurt. We kregen de paspoort van Thomas en Gerlinde terug, voorzien van stempel. Maar de paspoort van Anne-Marie werd meegenomen, en men gaf aan dat wij maar even moesten wachten. De man met de paspoort liep zo af en toe voor ons langs van het ene kantoortje naar de andere. Na 30 minuten vroeg ik wat er aan de hand was, hij zei dat de supervisor er naar moest kijken en dat de supervisor om 10 uur kwam. 10 over 10 werden we naar voren geroepen, de man gaf aan dat de visa van Anne-Marie niet in de computer stond. Het visum stond wel in de paspoort, hij vroeg of ik een brief wilde schrijven met "No Problem" en dat ik zondag terug zou komen. Half elf konden we door rijden naar Saoedi. We hebben bijna 2.5 uur bij de grens gewacht.
Daarna zijn we langs mijn werk gereden om een papier voor de medische keuring te halen. Bij de kliniek werd er snel een paar formulieren voor Gerlinde en Thomas gemaakt. Maar de paspoort van Anne-Marie werd meegenomen naar een kantoortje. Ik ben er maar even achteraan gegaan. Ik heb de man uitgelegd wat er gebeurd was. Hij zei dat het geen enkel probleem was, maar dat hij het medisch rapport niet on-line kon maken zolang Anne-Marie's Visum niet on-line is. Hij gaf aan als ik zondag een mailtje stuur met een kopie van visa en paspoort dat het dan allemaal goed komt.

Enfin doel van de eerste dag gehaald. Nou ja bijna gehaald, niet iedereen was in staat om poep te produceren. Dit hebben we vandaag ingeleverd, fijn dat dit kan op vrijdag (voor moslims is dit de heilige dag)

Het gele papiertje

Gisterochtend heb ik nogmaals uitgelegd aan mijn Isteqdam hulpje (Ahmed )welk papier mijn huwelijkscontract is en welk papiertje het geboorte certificaat is van mijn kinderen. Ik had ook Hussain erbij gehaald om als tolk te helpen. Ik heb nog een keer uitgelegd dat Anne-Marie een meisje is en Thomas een jongen.
In Nederland heb ik ons huwelijksboekje laten vertalen  in het Engels. Ik heb dit laten legaliseren, er staan vele stempels en handtekeningen op. Ik heb dit document op laten sturen vanuit Nederland omdat het niet klaar was op het moment van vertrek. TNT kon het niet bezorgen omdat men mijn kantoor niet kon vinden. Daarna is het terug gegaan naar Nederland en is het weer naar Bahrain gestuurd. Kortom we hebben veel energie in dit officiele document gestopt, en het is gecontroleerd door vele mensen.

Tijdens de uitleg aan Ahmed zie ik dat de geboorte datum van Thomas is verwisseld met de geboorte datum van Bart.
Ahmed gaat met deze informatie naar het Arabisch vertaal bureau, hij neemt mijn originele trouwboekje mee en een kopietje van de engelse vertaling. Een kopietje van het A4'tje met alle legalisatie stempels verkregen in Nederland wordt als los velletje. Je vraagt je af waar je alle moeite voor hebt gedaan.

Een paar uur later belt Ahmed, en vraagt: "Thomas is toch je zoon"? Ik bevestig dit. Ahmed gaf aan dat in de Arabisch geschreven visum aanvraag was geschreven dat Thomas een meisje is. Het is zo ontzettend kloten dat je dit soort dingen niet zelf kan controleren en dat er zo ongelofelijk veel fouten mee worden gemaakt. Het wordt stil, Ahmed belooft zijn best te doen.
Een uur later komt Ahmed op kantoor met het gele papiertje, het is gelukt!!
Dit gele papiertje kun je gebruiken als uitnodigingsbrief op deSaudi ambassade in Bahrein. Op naar de volgende stap.

Ik vraag me toch echt af waarom ik al die moeite heb gedaan in Nederland met al die officiele stempels terwijl je uiteindelijk een copietje nodig hebt, en wat engelen geduld.

Isteqdam

Een maand geleden ben ik naar Isteqdam geweest in Damman. Ik was er om half negen s'ochtends. De man bij de balie sprak 2 woorden engels, full, tomorrow 6. Bij Isteqdam kun je een formulier halen voor visum aanvraag van familie leden.
Ik heb het erg druk op mijn werk, voordat je terug bent is het bijna de hele ochtend verloren gegaan. Dit had als gevolg dat ik het nog even uitstelde. Ik las toen ook dat ik kopietjes mee moest nemen van mijn papieren, terwijl ik de orginelen bij me had.

Op advies van onze government relationship manager ben ik vanochtend om 7 uur naar Isteqdam gegaan. De government relationship manager had me gezegd eerst een nummertje te trekken en dan je beurt af te wachten. Ik had gevraagd om een arabisch sprekende assistent, want ik had absoluut geen goed gevoel over mijn eerste Isteqdam bezoek.
Iets voor zevenen kom ik aan bij Isteqdam, er staat een lange rij op de stoep. Ik kijk door de deur naar binnen opzoek naar een nummertje. Ik voel de ogen van de mensen in de rij, en besluit achteraan in de rij te gaan staan. Ik vraag aan mijn voorganger waar ik een nummertje moet trekken. Hij zegt in belabberd engels no number. Mijn assistent is er ook niet, geduldig wacht ik af, ik bel Suliman, maar die neemt zijn telefoon niet op. Na een half uur ben ik bij de man die de nummertjes uitdeeld. Heel bijzonder, normaal trek je een nummertje om een rij te vermijden en hier sta je in de rij om een nummertje te krijgen. Mijn papieren worden vluchtig bekeken, met een big smile maakt de man me duidelijk Hollanda, papers always OK.
En ik mag door naar de wachtruimte. Ik heb nummertje 100, de loketten zijn nog niet open. De openingstijd is 8 uur en het is nu half 8, ik ben een geboren optimist en heb nog valse hoop dat men wellicht misschien wel niet bij 1 begint. Maar helaas kwart over acht begint men bij 1, je mag ook geen tas mee naar binnen nemen. Dus geen laptop om wat te werken, ik werk maar wat mail weg via mijn telefoon. Na een uur is mijn batterij dood. Ondertussen is mijn assistent ook gekomen. Handig zo laat, na de eerste twijfels. Hij heeft in ieder geval samen met me gewacht tot 11 uur.
Toen waren we aan de beurt, binnen 1 minuut werden we doorverwezen naar de supervisor. Mijn familie is in Bahrein en dat is niet hun thuisland. We zijn niet de enige bij de supervisor, na even wachten zijn we aan de beurt, dit ging vrij snel, een handtekening en we konden terug naar het oorspronkelijke loket.
Hier werd het eerst stil, daarna begon er een discussie tussen mijn assistent en de balie medewerker. Ik maakte me nog steeds geen zorgen want het was allemaal op een vriendelijke toon. Maar toen bleek dat het geboorte certificaat van mijn kinderen niet in het arabisch was vertaald.
Je kunt je misschien voorstellen hoe ik me voelde, ik heb 4 uur gewacht op het bericht dat ik nog een keer mag komen om hetzelfde te ondergaan, maar dan met 1 papiertje extra.
Ik had de vertaling naar arabisch laten regelen door onze GRO man, en ze hebben alleen de eerste pagina van het huwelijksboekje vertaalt. Ach ja wat maakt het ook uit, ik had in Nederland het document laten vertalen in het engels, ik heb het langs de rechtbank, het ministerie van buitenlandse zaken laten gaan en een mooie stempel van de Saoedische ambassade. En die sukkel van een GRO denk ach, al die stempels en pagina's, ik vertaal gewoon de eerste pagina in het arabisch.
Toen ik terug kwam op kantoor, had hij een lullige smile op zijn gezicht.