Een maand geleden ben ik naar Isteqdam geweest in Damman. Ik was er om half negen s'ochtends. De man bij de balie sprak 2 woorden engels, full, tomorrow 6. Bij Isteqdam kun je een formulier halen voor visum aanvraag van familie leden.
Ik heb het erg druk op mijn werk, voordat je terug bent is het bijna de hele ochtend verloren gegaan. Dit had als gevolg dat ik het nog even uitstelde. Ik las toen ook dat ik kopietjes mee moest nemen van mijn papieren, terwijl ik de orginelen bij me had.
Op advies van onze government relationship manager ben ik vanochtend om 7 uur naar Isteqdam gegaan. De government relationship manager had me gezegd eerst een nummertje te trekken en dan je beurt af te wachten. Ik had gevraagd om een arabisch sprekende assistent, want ik had absoluut geen goed gevoel over mijn eerste Isteqdam bezoek.
Iets voor zevenen kom ik aan bij Isteqdam, er staat een lange rij op de stoep. Ik kijk door de deur naar binnen opzoek naar een nummertje. Ik voel de ogen van de mensen in de rij, en besluit achteraan in de rij te gaan staan. Ik vraag aan mijn voorganger waar ik een nummertje moet trekken. Hij zegt in belabberd engels no number. Mijn assistent is er ook niet, geduldig wacht ik af, ik bel Suliman, maar die neemt zijn telefoon niet op. Na een half uur ben ik bij de man die de nummertjes uitdeeld. Heel bijzonder, normaal trek je een nummertje om een rij te vermijden en hier sta je in de rij om een nummertje te krijgen. Mijn papieren worden vluchtig bekeken, met een big smile maakt de man me duidelijk Hollanda, papers always OK.
En ik mag door naar de wachtruimte. Ik heb nummertje 100, de loketten zijn nog niet open. De openingstijd is 8 uur en het is nu half 8, ik ben een geboren optimist en heb nog valse hoop dat men wellicht misschien wel niet bij 1 begint. Maar helaas kwart over acht begint men bij 1, je mag ook geen tas mee naar binnen nemen. Dus geen laptop om wat te werken, ik werk maar wat mail weg via mijn telefoon. Na een uur is mijn batterij dood. Ondertussen is mijn assistent ook gekomen. Handig zo laat, na de eerste twijfels. Hij heeft in ieder geval samen met me gewacht tot 11 uur.
Toen waren we aan de beurt, binnen 1 minuut werden we doorverwezen naar de supervisor. Mijn familie is in Bahrein en dat is niet hun thuisland. We zijn niet de enige bij de supervisor, na even wachten zijn we aan de beurt, dit ging vrij snel, een handtekening en we konden terug naar het oorspronkelijke loket.
Hier werd het eerst stil, daarna begon er een discussie tussen mijn assistent en de balie medewerker. Ik maakte me nog steeds geen zorgen want het was allemaal op een vriendelijke toon. Maar toen bleek dat het geboorte certificaat van mijn kinderen niet in het arabisch was vertaald.
Je kunt je misschien voorstellen hoe ik me voelde, ik heb 4 uur gewacht op het bericht dat ik nog een keer mag komen om hetzelfde te ondergaan, maar dan met 1 papiertje extra.
Ik had de vertaling naar arabisch laten regelen door onze GRO man, en ze hebben alleen de eerste pagina van het huwelijksboekje vertaalt. Ach ja wat maakt het ook uit, ik had in Nederland het document laten vertalen in het engels, ik heb het langs de rechtbank, het ministerie van buitenlandse zaken laten gaan en een mooie stempel van de Saoedische ambassade. En die sukkel van een GRO denk ach, al die stempels en pagina's, ik vertaal gewoon de eerste pagina in het arabisch.
Toen ik terug kwam op kantoor, had hij een lullige smile op zijn gezicht.
Ik heb het erg druk op mijn werk, voordat je terug bent is het bijna de hele ochtend verloren gegaan. Dit had als gevolg dat ik het nog even uitstelde. Ik las toen ook dat ik kopietjes mee moest nemen van mijn papieren, terwijl ik de orginelen bij me had.
Op advies van onze government relationship manager ben ik vanochtend om 7 uur naar Isteqdam gegaan. De government relationship manager had me gezegd eerst een nummertje te trekken en dan je beurt af te wachten. Ik had gevraagd om een arabisch sprekende assistent, want ik had absoluut geen goed gevoel over mijn eerste Isteqdam bezoek.
Iets voor zevenen kom ik aan bij Isteqdam, er staat een lange rij op de stoep. Ik kijk door de deur naar binnen opzoek naar een nummertje. Ik voel de ogen van de mensen in de rij, en besluit achteraan in de rij te gaan staan. Ik vraag aan mijn voorganger waar ik een nummertje moet trekken. Hij zegt in belabberd engels no number. Mijn assistent is er ook niet, geduldig wacht ik af, ik bel Suliman, maar die neemt zijn telefoon niet op. Na een half uur ben ik bij de man die de nummertjes uitdeeld. Heel bijzonder, normaal trek je een nummertje om een rij te vermijden en hier sta je in de rij om een nummertje te krijgen. Mijn papieren worden vluchtig bekeken, met een big smile maakt de man me duidelijk Hollanda, papers always OK.
En ik mag door naar de wachtruimte. Ik heb nummertje 100, de loketten zijn nog niet open. De openingstijd is 8 uur en het is nu half 8, ik ben een geboren optimist en heb nog valse hoop dat men wellicht misschien wel niet bij 1 begint. Maar helaas kwart over acht begint men bij 1, je mag ook geen tas mee naar binnen nemen. Dus geen laptop om wat te werken, ik werk maar wat mail weg via mijn telefoon. Na een uur is mijn batterij dood. Ondertussen is mijn assistent ook gekomen. Handig zo laat, na de eerste twijfels. Hij heeft in ieder geval samen met me gewacht tot 11 uur.
Toen waren we aan de beurt, binnen 1 minuut werden we doorverwezen naar de supervisor. Mijn familie is in Bahrein en dat is niet hun thuisland. We zijn niet de enige bij de supervisor, na even wachten zijn we aan de beurt, dit ging vrij snel, een handtekening en we konden terug naar het oorspronkelijke loket.
Hier werd het eerst stil, daarna begon er een discussie tussen mijn assistent en de balie medewerker. Ik maakte me nog steeds geen zorgen want het was allemaal op een vriendelijke toon. Maar toen bleek dat het geboorte certificaat van mijn kinderen niet in het arabisch was vertaald.
Je kunt je misschien voorstellen hoe ik me voelde, ik heb 4 uur gewacht op het bericht dat ik nog een keer mag komen om hetzelfde te ondergaan, maar dan met 1 papiertje extra.
Ik had de vertaling naar arabisch laten regelen door onze GRO man, en ze hebben alleen de eerste pagina van het huwelijksboekje vertaalt. Ach ja wat maakt het ook uit, ik had in Nederland het document laten vertalen in het engels, ik heb het langs de rechtbank, het ministerie van buitenlandse zaken laten gaan en een mooie stempel van de Saoedische ambassade. En die sukkel van een GRO denk ach, al die stempels en pagina's, ik vertaal gewoon de eerste pagina in het arabisch.
Toen ik terug kwam op kantoor, had hij een lullige smile op zijn gezicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten