Mei

Het wordt warmer, hardlopen is zwaar, het zijn niet je benen die het opgeven, het zijn niet je longen die er voor zorgen dat je achter adem bent. Het is de warmte die opstuwt naar je hoofd, als je even een pauze neemt om wat te drinken, schiet het kippenvel je op de armen, het is duidelijk je lichaam kan de warmte niet kwijt.
Gisteren in de Gym, had ik de airco aan, maar ook dan raak ik oververhit, ik kan harder lopen als buiten maar toch. Ik ging gisteren na het rennen op de band even zwemmen, je zou denken dat je dan lekker afkoelt, maar toch nadat ik tien minuten had gezwommen, en thuis een douche had genomen, brak het zweet me weer uit. Mijn lichaam heeft het duidelijk moeilijk met de warmte.
Ik wil toch graag iets meer trainen, gewenning en een betere conditie zal het wellicht gemakkelijker maken.

Thomas heeft zijn toelatingsexamen gehaald voor St Christofer. Best knap een half jaar geleden lukte het niet, en na vele rijtjes oefenen met moeilijke woorden is het nu toch gelukt. En een paar dagen later kwam ook het bericht dat er plaats was voor hem. Dit is wel een enorme opluchting. Ik heb een collega uit de UK, hij werkt hier al net zo lang als ik maar zijn gezin is nog in de UK. Zijn kinderen hebben toelatingsexamen op vele scholen gedaan en overal hebben ze de test gehaald, maar ze zijn nog niet toegelaten omdat er geen plaats is. Zijn kinderen zijn iets jonger, wellicht zijn er meer kinderen van de leeftijd. Hij ziet geen andere uitweg dan zijn gezin in de UK te laten, ik moet er niet aan denken om gescheiden van mijn gezin te moeten leven.