De eerste gedachten om aan een IronMan mee te doen kwam tijdens een etentje bij Fabrice. Aan tafel zaten allemaal sportieve mensen, en bijna iedereen zei dat ze mee gingen doen. Ik zei "maar ik kan niet zwemmen", waarop de helft zei, "wij ook niet, we doen altijd de helft schoolslag. Ik zei "maar ik heb geen race fiets", tja die kun je kopen. Ik begon mijn fiets training op de oma fiets, gewoon een beetje kijken of je überhaupt wel een beetje veilig in Bahrein kan fietsen. Na een tijdje toch maar een fiets gekocht, en eigenlijk heb je op dat moment de beslissing al genomen.
Ik ging ook wat zwemmen, ik probeerde het borstcrawl onder de knie te krijgen. Eerst 50 m en dan schoolslag, even weer op adem komen en weer 50 m. Ik heb er maar eens wat YouTube filmpjes op nageslagen. Ik had vrij snel door dat het met de ademhaling te maken had. In de zomer in Nederland heb ik nog een zwemles proberen te regelen maar dit werd ook niks, Ik kreeg een uitnodiging voor de zwemles toen ik al terug was in Bahrein.
Het werd tijd voor een trainingsschema, alle schema's die ik zag hadden minstens 6 dagen per week trainen, en dan op sommige dagen 2x per dag. Ik vond het teveel, dus trainde maar wat. Maar 3 maanden voor de race dacht ik "tja als ik niet zo'n schema pak dan wordt het niks." Dus het werd 6 dagen per week trainen en sommige dagen 2x per dag. De eerste 2 weken was dit heel zwaar maar dan kom je in een ritme en blijkt dat je het gewoon kan. De zwemtrainingen waren wel lachwekkend, er stond bijvoorbeeld 1 uur trainen met in de kern 6 keer 400 meter iets harder zwemmen en 1 minuut rustig. Ik kon max. in 1 uur misschien 2 km zwemmen. Tja ik heb de trainingen maar tot 1 uur beperkt, leek me lang genoeg.
Drie weken geleden had ik een momentje van onachtzaamheid met het fietsen, Ik viel in de berm, ik kon nauwelijks ademhalen, ik lag kreunend van de pijn in de berm, en toen stopte er gelukkig een aardige Bahreinse man en hij heeft me naar huis gebracht. In het ziekenhuis bleek dat er niks gebroken was, slechts een gekneusde rib.
De training viel stil, een hele week helemaal niets, in het weekend 1 hardloop training van 6 km rennen, iedere stap dreunde op mijn longen. Weer een week rust, en het weekend daarna gefietst, en gerend en een heel klein beetje gezwommen. De dag daarna was de pijn weer terug. Ik had nog 1 week tot de IronMan. In het schema was inmiddels een taper periode aangebroken. Ik heb het schema gevolgd en niet gezwommen, dit is te gevoelig. En 3 dagen voor de race gaat het opeens beter met me, ik kan hoesten, lachen en normaal uit de bank overeind komen.
Gisteren was het oefen zwemmen op de wijdstrijdbaan, ik had een pijnstiller genomen en het zwemmen ging best lekker, er stonden flinke golven. Opgewekt ging ik naar huis, in de middag was er een briefing, en er werd medegedeeld dat er een reële kans bestaat dat het zwemmen afgelast zou worden omdat er te veel stroming en wind stond.
Vanmorgen bij aankomst op het terrein werd er rond geroepen dat het zwemmen niet doorging. Gek genoeg was ik teleur gesteld, ik heb er veel energie in gestopt, ik wilde een Ironman doen. Natuurlijk was het in mijn voordeel om mijn zwakste onderdeel, met een pijnlijke rib, maar toch was ik teleurgesteld. Ik had het gevoel dat ik het kon. 1.9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 km rennen.
We moesten lang wachten tot de start, en we waren een beetje aan het relaxen en toen we naar de start liepen zag ik dat de meeste mensen al in de rij stonden. We starten dus bijna als laatste. We gingen rennen vanaf het water tot de fiets en dan begon het fietsen. Er stond een flinke bries, tja dat zul je wel begrijpen, als een officiële IronMan waarbij de wereld toppers aanwezig zijn, en wat het officiële Ironman Kampioenschap van het midden oosten het zwem onderdeel word afgelast. Het zijn over het algemeen geen watjes die mee doen.
Dat fietsen begon tegen de wind in, ik was lekker op de pedalen aan het stampen, er ging door mijn hoofd, Guus je begint te hard, maar het ging lekker. Er kwam me iemand voorbij, en bleef vervolgens redelijk stilvallen, in het reglement staat dat je niet mag Draften. Ik moest een gat van 10 meter laten vallen en er dan voorbij. Maar even later kwam ze me weer voorbij en weer viel ze stil, ik dacht nu is het genoeg en deed er een schepje bovenop. Of dit alles verstandig is in de eerste 10 km weet ik niet. Ik zat inmiddels in een lekkere flow en haalde velen in, dat is dan weer een voordeel van achteraan starten. Met wind in de rug ging het razend snel. en in 2 uur en 47 minuten had ik 90 km afgelegd. De transitie ging redelijk soepeltjes daar had ik blijkbaar voldoende lang van wakker gelegen afgelopen nacht. De eerste kilometer rennen voelde vreselijk, ik dacht oei nu een halve marathon, had ik te veel met energie gesmeten bij het fietsen. Maar redelijk snel daarna, zag ik dat ik mensen aan het inhalen was, vreemd want mijn horloge zei dat ik langzaam liep, Ik realiseerde me dat iedereen het wellicht zwaar heeft na zo'n fietstocht, op een enkel jonge god na die je met hoge snelheid passeert. Ik besluit te consolideren, ik had me voorgenomen niet te wandelen, en dat heb ik ook niet gedaan. Uiteindelijk kwam ik redelijk fris over de finish in een totaal tijd van 4 uur 53 minuten.
Ik ben tevreden, ik voel me goed, ik heb stijve benen, maar dat mag ook wel.
Ik ging ook wat zwemmen, ik probeerde het borstcrawl onder de knie te krijgen. Eerst 50 m en dan schoolslag, even weer op adem komen en weer 50 m. Ik heb er maar eens wat YouTube filmpjes op nageslagen. Ik had vrij snel door dat het met de ademhaling te maken had. In de zomer in Nederland heb ik nog een zwemles proberen te regelen maar dit werd ook niks, Ik kreeg een uitnodiging voor de zwemles toen ik al terug was in Bahrein.
Het werd tijd voor een trainingsschema, alle schema's die ik zag hadden minstens 6 dagen per week trainen, en dan op sommige dagen 2x per dag. Ik vond het teveel, dus trainde maar wat. Maar 3 maanden voor de race dacht ik "tja als ik niet zo'n schema pak dan wordt het niks." Dus het werd 6 dagen per week trainen en sommige dagen 2x per dag. De eerste 2 weken was dit heel zwaar maar dan kom je in een ritme en blijkt dat je het gewoon kan. De zwemtrainingen waren wel lachwekkend, er stond bijvoorbeeld 1 uur trainen met in de kern 6 keer 400 meter iets harder zwemmen en 1 minuut rustig. Ik kon max. in 1 uur misschien 2 km zwemmen. Tja ik heb de trainingen maar tot 1 uur beperkt, leek me lang genoeg.
Drie weken geleden had ik een momentje van onachtzaamheid met het fietsen, Ik viel in de berm, ik kon nauwelijks ademhalen, ik lag kreunend van de pijn in de berm, en toen stopte er gelukkig een aardige Bahreinse man en hij heeft me naar huis gebracht. In het ziekenhuis bleek dat er niks gebroken was, slechts een gekneusde rib.
De training viel stil, een hele week helemaal niets, in het weekend 1 hardloop training van 6 km rennen, iedere stap dreunde op mijn longen. Weer een week rust, en het weekend daarna gefietst, en gerend en een heel klein beetje gezwommen. De dag daarna was de pijn weer terug. Ik had nog 1 week tot de IronMan. In het schema was inmiddels een taper periode aangebroken. Ik heb het schema gevolgd en niet gezwommen, dit is te gevoelig. En 3 dagen voor de race gaat het opeens beter met me, ik kan hoesten, lachen en normaal uit de bank overeind komen.
Gisteren was het oefen zwemmen op de wijdstrijdbaan, ik had een pijnstiller genomen en het zwemmen ging best lekker, er stonden flinke golven. Opgewekt ging ik naar huis, in de middag was er een briefing, en er werd medegedeeld dat er een reële kans bestaat dat het zwemmen afgelast zou worden omdat er te veel stroming en wind stond.
Vanmorgen bij aankomst op het terrein werd er rond geroepen dat het zwemmen niet doorging. Gek genoeg was ik teleur gesteld, ik heb er veel energie in gestopt, ik wilde een Ironman doen. Natuurlijk was het in mijn voordeel om mijn zwakste onderdeel, met een pijnlijke rib, maar toch was ik teleurgesteld. Ik had het gevoel dat ik het kon. 1.9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 km rennen.
We moesten lang wachten tot de start, en we waren een beetje aan het relaxen en toen we naar de start liepen zag ik dat de meeste mensen al in de rij stonden. We starten dus bijna als laatste. We gingen rennen vanaf het water tot de fiets en dan begon het fietsen. Er stond een flinke bries, tja dat zul je wel begrijpen, als een officiële IronMan waarbij de wereld toppers aanwezig zijn, en wat het officiële Ironman Kampioenschap van het midden oosten het zwem onderdeel word afgelast. Het zijn over het algemeen geen watjes die mee doen.
Dat fietsen begon tegen de wind in, ik was lekker op de pedalen aan het stampen, er ging door mijn hoofd, Guus je begint te hard, maar het ging lekker. Er kwam me iemand voorbij, en bleef vervolgens redelijk stilvallen, in het reglement staat dat je niet mag Draften. Ik moest een gat van 10 meter laten vallen en er dan voorbij. Maar even later kwam ze me weer voorbij en weer viel ze stil, ik dacht nu is het genoeg en deed er een schepje bovenop. Of dit alles verstandig is in de eerste 10 km weet ik niet. Ik zat inmiddels in een lekkere flow en haalde velen in, dat is dan weer een voordeel van achteraan starten. Met wind in de rug ging het razend snel. en in 2 uur en 47 minuten had ik 90 km afgelegd. De transitie ging redelijk soepeltjes daar had ik blijkbaar voldoende lang van wakker gelegen afgelopen nacht. De eerste kilometer rennen voelde vreselijk, ik dacht oei nu een halve marathon, had ik te veel met energie gesmeten bij het fietsen. Maar redelijk snel daarna, zag ik dat ik mensen aan het inhalen was, vreemd want mijn horloge zei dat ik langzaam liep, Ik realiseerde me dat iedereen het wellicht zwaar heeft na zo'n fietstocht, op een enkel jonge god na die je met hoge snelheid passeert. Ik besluit te consolideren, ik had me voorgenomen niet te wandelen, en dat heb ik ook niet gedaan. Uiteindelijk kwam ik redelijk fris over de finish in een totaal tijd van 4 uur 53 minuten.
Ik ben tevreden, ik voel me goed, ik heb stijve benen, maar dat mag ook wel.
Klasse Guus! Bikkel die je bent!
BeantwoordenVerwijderenDankje Wicher
Verwijderen