Theedoek

Ik reed gisteren naar mijn werk. De snelweg heeft 4 banen, en ik reed op een van de middelste. Ik zag 500 meter verderop een paar theedoeken met rood blokjes motief. Daarna had ik door dat er mannen op de vluchtstrook liepen aan de midden kant van de snelweg. Ik verlaagde mijn snelheid en zag een auto midden voor me stilstaan, met een slinger erom heen, de bumper was gekreukt en er lagen wat stukken auto op de weg. Aan de rechterkant stonden ook 2 auto's op de vluchtstrook, en weer 300 meter verder stond er een auto met een extra bumper aan de achterkant, deze was een beetje vreemd blijven hangen van 1 van de andere auto's. Even later reed ik de maximaal toegestane snelheid op de linkerbaan, er kwam zo'n lulwammes met minstens 140 me voorbij over de vluchtstrook. Je denk even na, je denkt valt er nou geen enkel kwartje bij die mannen dat het levensgevaarlijk is wat ze doen. Ik besefte me opeens dat die rood geblokte theedoek voor de veiligheid is. Dat ik me dat nou nog nooit eerder heb gerealiseerd.

Riyal gevonden

Coen kwam vorige week bij me met 60 Riyal (14,30 Euro), dit had ie gevonden op de grond. Ik zei tegen hem houd het maar ik kan de rechtmatige eigenaar toch niet achterhalen. Maar Coen liet het toch achter bij mij. Ik liet het op mijn bureau liggen, ik dacht: "wie weet misschien komt de eigenaar wel langs". Ik heb me daarna verbaasd over hoeveel mensen je je erop attenderen dat er geld op je bureau ligt. Alsof ik geen ogen in mijn kop heb. Maar ja het is ook wel heel behulpzaam.
Ook de volgende dag lag het nog steeds op mijn bureau, dus de schoonmaker had er netjes omheen gepoetst. Ik kreeg wederom erg veel opmerkingen, waarna ik het geld in een potje deed, maar wel heel prominent voorop mijn bureau. De vragen zijn nu anders, "waar is dat voor", als ik ze uitnodig een bijdrage te doen aan de pot dan lopen ze met een glimlach weg. Dit kennen ze wellicht niet in Saudi. Gisteren na het weekend was de pot leeg. Tja ik dacht "die schoonmaker zal de verleiding wel niet hebben kunnen weerstaan". Ik heb de pot opgeruimd en ben gaan werken. In de middag kwam iemand me wat vragen waarna ik mijn aantekeningen blok erbij haalde, en weet je, de schoonmaker had het geld voor me verstopt onder mijn notitie blok. Fantastisch toch.

Ik denk dat ik maar wat koekjes of snoepjes ga kopen en een rondje geef.

Jujube

De struiken hangen vol met Jujube, de takken zijn zo zwaar dat ze op de grond hangen. De struiken zitten vol met mussen, duiven en een enkele bulbul. Gerlinde vertelde me dat ze niet te eten zijn zo zuur. Ik heb het niet geprobeerd, zo'n held ben ik ook weer niet. In plaats daarvan heb ik de laffe methode gebruikt "wikipedia er op na geslagen.".
On his visit to Medina the nineteenth century English explorer, Sir Richard Burton, observed that the local variety of Jubube fruit was widely eaten. He describes its taste as "like a bad plum, an unrepentant cherry and an insipid apple."
In dit zinnetje worden een paar woorden gebruikt die ik niet dagelijks gebruik. Vrij vertaalt:
Als een slechte pruim, onmenselijke kers, onsmakelijke appel.

Jujube

Namiddag wandeling

Het was half vijf ik had zin om nog een paar foto's te schieten. Ik liep bij ons de heuvel af en zag veel snoei afval van palmbomen. Opeens kreeg ik de inspiratie om er een bezempje van te vlechten. Al snel had ik door dat het best lastig is, want iedere keer springen die bladeren weer terug in de oorspronkelijke vorm. En na vijf minuten merkte ik dat die punten venijnig prikken, dat prikken had ik natuurlijk direct wel door maar dat het daarna gaat irriteren zorgde ervoor dat ik mijn bezem inspiratie meer heb laten varen. Het heeft nog minstens een half uur gejeukt.
Er zaten veel vruchten aan de bomen, de takken hingen op de grond. Vogeltjes fluiten om me heen, zijn altijd dezelfde soorten in Bahrein, mussen, bulbul en die met zo'n kuifje.

site seeing Oman

We hebben na de marathon en de dag erna een rondje gereden en een paar leuke plekjes ontdekt. Onze chauffeur had onze smaak niet helemaal door, of liever gezegd hij had het helemaal niet door. Het was zo'n man die je vraagt, "dat lijkt me leuk om te zien", waarop hij reageert, "nee dat vind jij niet leuk", en als je wat anders voorstelt dan zegt ie, "dat is veel te ver rijden". Aan de frons op zijn hoofd zag je dat ie dacht, "waarom willen ze in vredes naam een foto maken van een berg", "waarom willen ze op een berg een picknick plek terwijl er in het dal een 5 sterren restaurant is". We waren overduidelijk anders van wat ie gewend is. Tot overmaat van ramp liet ie ons een luxe hotel zien, tja "een prachtig" gebouw maar dit hadden we niet gevraagd. Hij snapte echt niet als wij vroegen. Uiteindelijk na een rit door de bergen stopte ie vlak naast een luxe resort, wat overigens een prachtig plekje was, we hebben een rolletje vol geschoten.

Shangri-La Barr Al Jissah

Een eindje verderop kwamen we langs het oude muscat, en hier staat het Al Alam Palace. Of het mooi is valt te betwisten, maar het is in ieder geval een bijzonder design. Het gebouw is oorspronkelijk gebouwd door de opa van de huidige sultan en heeft de laatste facelift gehad in 1972, wat ook een aardig weetje is dat Koningin Beatrix een paar jaar geleden hier op bezoek was.

Rondom het paleis van Al Alam staat een fort van de Portugesen uit de zestiende eeuw.

Terug in de stad Muscat hebben we een rondje gelopen langs de sultan Qaboos moskee. Het is gebouwd in 1992, er schijnt binnen het op 2 na grootste tapijt van de wereld te liggen. Tja we mochten er niet in omdat het vrijdag was, dus dit moeten we maar geloven. Het schijnt dat er 20000 mensen in kunnen, de eerste chauffeur die we hadden vanaf het vliegveld vertelde ons dat ie regelmatig vol zit.

In Fanja was een gezellige markt, met potten, veevoer, en vele andere snuisterijen, Gerlinde heeft een blik gekocht, de stoffer stond haar blijkbaar niet aan, of ze verwacht wellicht dat ik zelf een palmblad in de juiste vorm weef.

Voorbij Fanja gingen we een rivierbedding in Wadi heet dit in Oman (in Saudi trouwens ook). Er was een put met vele slangen en evenzoveel pompen. Vrachtwagen reden af en aan om water te halen. Een eindje verderop waren schapen aan het grazen.

Aan de overkant van de rivier stond een toren, er was geen trap, het ging gewoon stijl schuin omhoog. Het was een ware uitdaging want mijn spieren stonden stijf van het lopen van de dag ervoor. Terwijl we steun zochten aan de muur begon er iets te bewegen, het was deze hagedis.

Pim begint aan de afdaling.

Het oude dorp bij Fanja was erg interessant, tuinen waren omheint met muren en prachtig betegelde poorten, vreemd genoeg lag voor de meeste deuren een laag puin, vreemd dat schrille contrast, waanzinnig veel aandacht voor de aanleg en versiering en dan het gewoon niet gebruiken.

 Op weg naar boven komen we langs vele plekjes om foto's te maken, de oude muren zijn opgetrokken uit stro en leem.

Prachtig plekje in een van de tuinen

Vanaf het eerste moment in de bergen was ik onder de indruk van de vele kleuren van de gesteentes.

De meisjes stonden toe te kijken hoe we naar de toren klommen.

Bidbid fort

Oman Marathon

Afgelopen zomer heb ik mijn focus verlegd van hardlopen naar Triathlon. Minder rennen en meer zwemmen en fietsen. Het was een aangename afwisseling. De training begon te laat maar ik maakte grote stappen vooruit, in de zwaarste week van de training viel ik met mijn fiets en kneusde een rib. In het ziekenhuis bleek dat er niks was gebroken. Het is nu drie maanden geleden, en als ik inadem na zware inspanning voel ik nog steeds dat ik een rib heb, en dit is niet normaal, maar het is nu bijna helemaal weg. De triathlon was succesvol volbracht en ik ben overgeschakeld naar volledig rennen om een marathon in Oman te rennen. Ik had iets minder dan 2 maanden, schema's die ik tot nu toe heb gevold waren altijd 3 maanden, maar ik had natuurlijk al een goede basis en besloot de eerste maand van het schema over te slaan. EJ mijn maatje noemt me schemannetje, tja hij heeft gelijk dat is mijn houvast en dat geeft me vertrouwen. Na 5 weken kreeg ik last van mijn Achilles pees, ik had overduidelijk te veel getraind, crossIsland run en de dag erna een lange run, en dan de hele week bijna geen rustdagen en daarna in het weekend starten aan een lange run met bij de start al een pijnlijke pees. Ik moest stoppen na 18 km en kon 1 week niet normaal lopen. Het weekend erop geen lange run gedaan omdat ik het niet vertrouwde. Uiteindelijk 1 lange run gedaan en toen was het al tijd om te taperen. Kortom de voorbereiding was minimaal.

We vertrokken naar Oman, bij aankomst in het hotel zagen we Ellen en EJ, tijd om echt even aandacht aan elkaar te geven had ik niet omdat ik slechts 10 minuten had voor sluiting van de BIB collection. Pff dit was weer allemaal een beetje strak qua tijd. s'avond laat nog een bord pasta naar binnen gewerkt, en om 4:30 uur een ontbijtje laten bezorgen.
De start van de run was om 6 uur bij het hotel waar we verbleven, dit was echt ideaal. In de tuin van het hotel ontmoeten we andere hardlopers. Eén van de lopers was een Nederlander, echt indrukwekkend die man liep vorige week 42 km in Dubai, deze dag 42 km in Oman en volgende week 42 km in Bahrein.
De start was punctueel net als de rest van de race, alles was erg goed verzorgd, zeer goede bewegwijzering, veel water punten, overal vriendelijk vrijwilligers etc. Mijn voorbereiding was niet optimaal, daarom had ik 5:15 per km als doel gesteld. Vorige marathons waren 5:05 a 5:10 per km met sterke terugval in de laatste 7 km. Na de eerste km realiseerde ik me dat ik mijn horloge niet kon lezen, het was donker, en ook mijn ogen worden er niet beter op. Het voelde goed, EJ was een klein stukje voor me, wat normaal is in al onze trainingen. Na een tijdje werd het licht en ik zag dat ik volgens plan liep de laatst afgelegde kilometer in 5:13, ik zag ook dat ik in het eerste stuk iets harder had gelopen want ik had 50 seconden voorsprong op schema. Het voelde goed, er was een harde wind, ik voelde me sterk en rende lekker door op hetzelfde schema. Na 20 km werd ik opeens heel moe, ik zette nog even door, maar het ging niet veel beter. Het gaat in je hoofd spelen, ik heb niet voldoende lange runs getraind, geen wonder dat nu al het kaarsje uit gaat. Mentaal is dit niet goed, je denkt shit ik ben nog maar halverwege, dit gevoel moet pas komen na 32 km niet na 22 km. Ik realiseerde dat ik mijn plannen moest bijstellen, volbrengen was nu het doel. Tijd doet er niet toe, ik dacht laat ik er op zijn minst van genieten en dat heb ik gedaan, de run ging langs de zee, langs prachtige ambassades, in de verte bergen waar de zon op scheen. Al die vriendelijke vrijwilligers die je een high five geven, je moed in praten. ik voelde me zwak, maar toch heb ik ervan genoten. Uiteindelijk heb ik de marathon volbracht in 4 uur en 2 minuten. Het is ruim 20 minuten langer dan vorig jaar, tja wel een beetje teleurgesteld, maar ja goede voorbereiding is het halve werk en dit was dit jaar helaas niet mogelijk.
EJ was geëindigd in een toptijd van 3 uur 37.  Er was een ontbijt geregeld voor de renners.