Afgelopen zomer heb ik mijn focus verlegd van hardlopen naar Triathlon. Minder rennen en meer zwemmen en fietsen. Het was een aangename afwisseling. De training begon te laat maar ik maakte grote stappen vooruit, in de zwaarste week van de training viel ik met mijn fiets en kneusde een rib. In het ziekenhuis bleek dat er niks was gebroken. Het is nu drie maanden geleden, en als ik inadem na zware inspanning voel ik nog steeds dat ik een rib heb, en dit is niet normaal, maar het is nu bijna helemaal weg. De triathlon was succesvol volbracht en ik ben overgeschakeld naar volledig rennen om een marathon in Oman te rennen. Ik had iets minder dan 2 maanden, schema's die ik tot nu toe heb gevold waren altijd 3 maanden, maar ik had natuurlijk al een goede basis en besloot de eerste maand van het schema over te slaan. EJ mijn maatje noemt me schemannetje, tja hij heeft gelijk dat is mijn houvast en dat geeft me vertrouwen. Na 5 weken kreeg ik last van mijn Achilles pees, ik had overduidelijk te veel getraind, crossIsland run en de dag erna een lange run, en dan de hele week bijna geen rustdagen en daarna in het weekend starten aan een lange run met bij de start al een pijnlijke pees. Ik moest stoppen na 18 km en kon 1 week niet normaal lopen. Het weekend erop geen lange run gedaan omdat ik het niet vertrouwde. Uiteindelijk 1 lange run gedaan en toen was het al tijd om te taperen. Kortom de voorbereiding was minimaal.
We vertrokken naar Oman, bij aankomst in het hotel zagen we Ellen en EJ, tijd om echt even aandacht aan elkaar te geven had ik niet omdat ik slechts 10 minuten had voor sluiting van de BIB collection. Pff dit was weer allemaal een beetje strak qua tijd. s'avond laat nog een bord pasta naar binnen gewerkt, en om 4:30 uur een ontbijtje laten bezorgen.
De start van de run was om 6 uur bij het hotel waar we verbleven, dit was echt ideaal. In de tuin van het hotel ontmoeten we andere hardlopers. Eén van de lopers was een Nederlander, echt indrukwekkend die man liep vorige week 42 km in Dubai, deze dag 42 km in Oman en volgende week 42 km in Bahrein.
De start was punctueel net als de rest van de race, alles was erg goed verzorgd, zeer goede bewegwijzering, veel water punten, overal vriendelijk vrijwilligers etc. Mijn voorbereiding was niet optimaal, daarom had ik 5:15 per km als doel gesteld. Vorige marathons waren 5:05 a 5:10 per km met sterke terugval in de laatste 7 km. Na de eerste km realiseerde ik me dat ik mijn horloge niet kon lezen, het was donker, en ook mijn ogen worden er niet beter op. Het voelde goed, EJ was een klein stukje voor me, wat normaal is in al onze trainingen. Na een tijdje werd het licht en ik zag dat ik volgens plan liep de laatst afgelegde kilometer in 5:13, ik zag ook dat ik in het eerste stuk iets harder had gelopen want ik had 50 seconden voorsprong op schema. Het voelde goed, er was een harde wind, ik voelde me sterk en rende lekker door op hetzelfde schema. Na 20 km werd ik opeens heel moe, ik zette nog even door, maar het ging niet veel beter. Het gaat in je hoofd spelen, ik heb niet voldoende lange runs getraind, geen wonder dat nu al het kaarsje uit gaat. Mentaal is dit niet goed, je denkt shit ik ben nog maar halverwege, dit gevoel moet pas komen na 32 km niet na 22 km. Ik realiseerde dat ik mijn plannen moest bijstellen, volbrengen was nu het doel. Tijd doet er niet toe, ik dacht laat ik er op zijn minst van genieten en dat heb ik gedaan, de run ging langs de zee, langs prachtige ambassades, in de verte bergen waar de zon op scheen. Al die vriendelijke vrijwilligers die je een high five geven, je moed in praten. ik voelde me zwak, maar toch heb ik ervan genoten. Uiteindelijk heb ik de marathon volbracht in 4 uur en 2 minuten. Het is ruim 20 minuten langer dan vorig jaar, tja wel een beetje teleurgesteld, maar ja goede voorbereiding is het halve werk en dit was dit jaar helaas niet mogelijk.
EJ was geëindigd in een toptijd van 3 uur 37. Er was een ontbijt geregeld voor de renners.
We vertrokken naar Oman, bij aankomst in het hotel zagen we Ellen en EJ, tijd om echt even aandacht aan elkaar te geven had ik niet omdat ik slechts 10 minuten had voor sluiting van de BIB collection. Pff dit was weer allemaal een beetje strak qua tijd. s'avond laat nog een bord pasta naar binnen gewerkt, en om 4:30 uur een ontbijtje laten bezorgen.
De start van de run was om 6 uur bij het hotel waar we verbleven, dit was echt ideaal. In de tuin van het hotel ontmoeten we andere hardlopers. Eén van de lopers was een Nederlander, echt indrukwekkend die man liep vorige week 42 km in Dubai, deze dag 42 km in Oman en volgende week 42 km in Bahrein.
De start was punctueel net als de rest van de race, alles was erg goed verzorgd, zeer goede bewegwijzering, veel water punten, overal vriendelijk vrijwilligers etc. Mijn voorbereiding was niet optimaal, daarom had ik 5:15 per km als doel gesteld. Vorige marathons waren 5:05 a 5:10 per km met sterke terugval in de laatste 7 km. Na de eerste km realiseerde ik me dat ik mijn horloge niet kon lezen, het was donker, en ook mijn ogen worden er niet beter op. Het voelde goed, EJ was een klein stukje voor me, wat normaal is in al onze trainingen. Na een tijdje werd het licht en ik zag dat ik volgens plan liep de laatst afgelegde kilometer in 5:13, ik zag ook dat ik in het eerste stuk iets harder had gelopen want ik had 50 seconden voorsprong op schema. Het voelde goed, er was een harde wind, ik voelde me sterk en rende lekker door op hetzelfde schema. Na 20 km werd ik opeens heel moe, ik zette nog even door, maar het ging niet veel beter. Het gaat in je hoofd spelen, ik heb niet voldoende lange runs getraind, geen wonder dat nu al het kaarsje uit gaat. Mentaal is dit niet goed, je denkt shit ik ben nog maar halverwege, dit gevoel moet pas komen na 32 km niet na 22 km. Ik realiseerde dat ik mijn plannen moest bijstellen, volbrengen was nu het doel. Tijd doet er niet toe, ik dacht laat ik er op zijn minst van genieten en dat heb ik gedaan, de run ging langs de zee, langs prachtige ambassades, in de verte bergen waar de zon op scheen. Al die vriendelijke vrijwilligers die je een high five geven, je moed in praten. ik voelde me zwak, maar toch heb ik ervan genoten. Uiteindelijk heb ik de marathon volbracht in 4 uur en 2 minuten. Het is ruim 20 minuten langer dan vorig jaar, tja wel een beetje teleurgesteld, maar ja goede voorbereiding is het halve werk en dit was dit jaar helaas niet mogelijk.
EJ was geëindigd in een toptijd van 3 uur 37. Er was een ontbijt geregeld voor de renners.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten