Vanmorgen om kwart voor twaalf stond EJ op de stoep. Hij kwam me ophalen voor de cross Island run. Het is voor mij de eerste keer, en ik heb alleen maar hele positieve verhalen gehoord over de run. Vorige jaren waren we op vakantie en kon ik dus niet mee doen.
Ik ben met EJ naar Jazeer beach gereden, we waren ruim op tijd. Het strand was leuk aangekleed, een tent en een paar standjes. We blijven nog even in de auto zitten, er staat een auto naast ons met twee hardlopers die zich ook zitten voor te bereiden. We stappen uit en maken even een praatje met Colin, hij stelt ons voor aan zijn hardloop maatje en geeft aan dat we uit Nederland komen, waarop de man zegt ja dat zag ik al. Ik denk hoe kan hij dat nou zien, en dan wijst ie naar mijn oranje shirt, oeps was ik even vergeten. Het is tijd om naar de bus te gaan.
We stappen in en ik realiseer me opeens hoe krap die bussen zijn, nou ben ik vrij smal geschouderd en EJ ook maar we zaten strak in de stoelen. De bus vertrekt en we rijden naar de andere kant van het eiland, een enorme afstand, tja die bus moet over de weg en dat is met een grote bocht om de woestijn. Bij het uitstappen uit de bussen spreiden alle lopers uiteen, ieder moet een plasje doen, daarna komen we weer bij elkaar voor de warming up, en dan valt het start schot. Het is alsof je op het strand loopt of in de duinen, mul zand. Tactisch probeer je zand te vinden wat nog niet los getrapt is door de meute voor je. Colin wint altijd in onze categorie, en ik heb ongeveer dezelfde snelheid als hem. Het gaat door je hoofd dat je wellicht te snel loopt, maar ik voelde me goed. Na een paar kilometer neemt Colin afstand en ik focus me op mijn eigen tempo. Dan komen we pijpleidingen tegen, je kan er niet echt overheen rennen, soms 4 van die kleine leidingen, waar je met kleine pasjes over moet dribbelen, dan een hele hoge waar je beter onder door kan kruipen. Ieder kilometer staat een vrijwilliger met een grote vlag om aan te geven waar je naar toe moet rennen.
We komen in een tentenkamp, dit is net zoiets als in Nederland waar mensen gedurende een periode in het jaar naar een tent gaan. De mensen aan de kant juichen ons toe, vooral de vrouwelijke renners werden luid toegeroepen. We komen aan bij een militaire basis, normaal kun je hier niet langs maar voor dit event hadden ze de poort open gezet. We moesten een hele steile heuvel op, over een afstand van 30 meter gingen we 22 meter omhoog. Boven was het even moeilijk om de snelheid weer op te pakken. En dan is er een prachtig uitzicht, je ziet de finish ver weg liggen aan de zee, we moesten ongeveer nog 5 km rennen. Heuvel af ging de snelheid omhoog, het was nu asfalt en later op een paarden renbaan was de ondergrond ook lekker hard. Door een heel fanatieke vrijwilliger werd ik enorm aangemoedigd wat een mooie versnelling aan het eind van de race te weeg bracht. Tevreden kijk ik terug op een mooie dag. Ik wil eigenlijk nog even op de prijs uitreiking wachten, je weet maar nooit, na een uur wachten komen er nog steeds hardlopers binnen. Ik krijg het erg koud, want de zon is inmiddels achter een paar bomen verdwenen. We gaan tevreden naar huis, wat een mooie dag.
Ik ben met EJ naar Jazeer beach gereden, we waren ruim op tijd. Het strand was leuk aangekleed, een tent en een paar standjes. We blijven nog even in de auto zitten, er staat een auto naast ons met twee hardlopers die zich ook zitten voor te bereiden. We stappen uit en maken even een praatje met Colin, hij stelt ons voor aan zijn hardloop maatje en geeft aan dat we uit Nederland komen, waarop de man zegt ja dat zag ik al. Ik denk hoe kan hij dat nou zien, en dan wijst ie naar mijn oranje shirt, oeps was ik even vergeten. Het is tijd om naar de bus te gaan.
We stappen in en ik realiseer me opeens hoe krap die bussen zijn, nou ben ik vrij smal geschouderd en EJ ook maar we zaten strak in de stoelen. De bus vertrekt en we rijden naar de andere kant van het eiland, een enorme afstand, tja die bus moet over de weg en dat is met een grote bocht om de woestijn. Bij het uitstappen uit de bussen spreiden alle lopers uiteen, ieder moet een plasje doen, daarna komen we weer bij elkaar voor de warming up, en dan valt het start schot. Het is alsof je op het strand loopt of in de duinen, mul zand. Tactisch probeer je zand te vinden wat nog niet los getrapt is door de meute voor je. Colin wint altijd in onze categorie, en ik heb ongeveer dezelfde snelheid als hem. Het gaat door je hoofd dat je wellicht te snel loopt, maar ik voelde me goed. Na een paar kilometer neemt Colin afstand en ik focus me op mijn eigen tempo. Dan komen we pijpleidingen tegen, je kan er niet echt overheen rennen, soms 4 van die kleine leidingen, waar je met kleine pasjes over moet dribbelen, dan een hele hoge waar je beter onder door kan kruipen. Ieder kilometer staat een vrijwilliger met een grote vlag om aan te geven waar je naar toe moet rennen.
We komen in een tentenkamp, dit is net zoiets als in Nederland waar mensen gedurende een periode in het jaar naar een tent gaan. De mensen aan de kant juichen ons toe, vooral de vrouwelijke renners werden luid toegeroepen. We komen aan bij een militaire basis, normaal kun je hier niet langs maar voor dit event hadden ze de poort open gezet. We moesten een hele steile heuvel op, over een afstand van 30 meter gingen we 22 meter omhoog. Boven was het even moeilijk om de snelheid weer op te pakken. En dan is er een prachtig uitzicht, je ziet de finish ver weg liggen aan de zee, we moesten ongeveer nog 5 km rennen. Heuvel af ging de snelheid omhoog, het was nu asfalt en later op een paarden renbaan was de ondergrond ook lekker hard. Door een heel fanatieke vrijwilliger werd ik enorm aangemoedigd wat een mooie versnelling aan het eind van de race te weeg bracht. Tevreden kijk ik terug op een mooie dag. Ik wil eigenlijk nog even op de prijs uitreiking wachten, je weet maar nooit, na een uur wachten komen er nog steeds hardlopers binnen. Ik krijg het erg koud, want de zon is inmiddels achter een paar bomen verdwenen. We gaan tevreden naar huis, wat een mooie dag.
