Zwart

Ik had gisteren gezwommen in Malkiya, de doorgaande route is altijd vrij druk en daarom besloot ik binnendoor te gaan, door een aantal dorpjes. Het zijn van die dorpen waar nogal eens een autoband in de brand staat en dan bij voorkeur midden op de weg. En zo rond Ashura wordt dit eigenlijk afgeraden, maar het was heel rustig en was gewoon ochtend verkeer van mensen die naar hun werk gaan.
Dan kom je langs een moskee of in de kern van zo'n dorp en dan kleurt het zwart van de vlaggen. Dit geeft een gevoel dat je in het hol van de piraten en zeerovers bent terecht gekomen. Maar ik keek iets beter en zag dat er best aandacht aan die vlaggen was besteed, sommige met tekst erop en sommige met een mooi rood biesje. Er waren ook andere kleuren vlaggen rood en groen. Na een tijdje dacht ik, "dit is net het oranje feest in Nijeveen". Je versiert je straat met vlaggetjes, je zet een bord met drentse spreuken in je tuin. Ik herinner me nog de spreuk die ik maakte voor onze tuin: "Een vis grujt het hardst as ie uh vang'n is". Ik kan helaas de arabische spreuken niet lezen, of misschien is dit maar beter ook, want Ashura is niet echt iets om vrolijk van te worden.
Ik besloot om vandaag terug te gaan en wat foto's te maken, een beetje nonchalant vanuit het raam van mijn auto.

dome en minarettes van Imam Hussain's mausoleum

Imam Hussain is vermoord met Pijlen en zijn paard (Dhuljanah) ook.

dome en minarettes van Imam Hussain's mausoleum

Ashura is voor Shia rouwen om de dood van Husayn ibn Ali de kleinzoon van de profeet Mohammed. Hij is zo'n 1300 jaar geleden gestorven bij Karbala(Irak). We zagen onlangs bussen vol bedegangers op de causeway naar Saudi voor de reis naar Irak.

De kern van Ashura: Morele tegenstelling tussen "wereldse onrecht en corruptie" en "alle vroomheid, opoffering en doorzettingsvermogen vanuit het geloof". Ik las net dat in de Arabische wereld het niet gewoon is om muziek te spelen tijdens het rouwen, dit verklaard wellicht waarom gister bij de grens de beambte me weer vroeg om de muziek zachter te zetten. Als je dit soort dingen niet weet dan denk je waarom, wat is er mis met een lekkere beat vlak voor het weekend.

De Sunnies vasten op deze dag net als de joden ze herdenken de dag dat Moses met behulp van Allah\God door de rode zee kon reizen, het is de dag dat Allah de kinderen van Israel heeft bevrijd.

Dat zwarte in de Shia dorpen is dus om te rouwen, het wordt de zwarte dag van Karbala genoemd. Er is nog een ander ritueel en dat is zelfmarteling maar dit is in veel landen verboden, voor Bahrain weet ik dit niet zeker, want Gerlinde heeft dit aanschouwt in de eerste week dat ze in Bahrein aankwam. Ik las dat in veel landen dit door bloed donaties is vervangen aan bijvoorbeeld het rode kruis of de rode halve maan. Dit vind ik nou nog eens een goed initiatief. Ik zit nu te bedenken dat misschien die rode vlaggen het bloed symboliseren.

Groen is de heilige kleur van de islam en is verbonden met de profeet Mohammed. Groen gecombineerd met goud zijn de kleuren van het paradijs. Groen is de kleur van de oase. Het symboliseert wijsheid, inzicht en toewijding.

Ik weet ook nog niet zo goed wat er wordt uitgebeeld met die poppen. Die laatste foto's deed me besluiten om te stoppen met foto's maken, dit zag er absoluut niet vriendelijk uit.

Triathlon

Om 4:30 uur stond de wekker, de avond ervoor had ik alles gepakt, teiltje, zonnebril, zwembril, camelpack met gadorade, oordopjes, neusclip, loopschoenen, fietsschoenen, bidon, water voor het teiltje, water om te drinken, veiligheidsspelden, chip voor tijdregistratie fietshelm. Ik was al voor de wekker wakker ik lag te draaien in bed, met al die spullen in mijn hoofd die ik probeerde te rangschikken voor de wisselpunten. Ik zat afgelopen week al te overwegen ga ik hardlopen met mijn fietsbroek en ga ik zwemmen met mijn fietsbroek of ga ik omkleden. Tja valt niet me om amateur triathleet te zijn, wellicht toch maar geld uit geven aan zo'n pakje, maar ja dan moet je dit ook wel willen blijven doen anders is het wel een duur dagje.
Om 5 uur stond EJ op de stoep, en we zijn vertrokken naar het startpunt. Ruim 25 minuten later waren we bij de start, we hadden nog ruim een uur voor de start. Alle spulletjes klaar gelegd, het teiltje gevuld en de fiets in de rijrichting gehangen. En toen was het een moment om even te genieten en te kijken hoe anderen zich voorbereiden. Het is een schouwspel, sommige zeer professioneel met dichte wielen, en van die punt helmen op. Anderen zoals EJ op een mountain bike. Een vrouw was helemaal doorgestyled, roze lijntjes verwerkt de banden fiets ennatuurlijk de kleren. Dan komt er een echtpaar langs zeer afgetrainde lijven en minstens 60 jaar oud, en met een nummer op de arm getekend met een stift zoals je altijd bij de profs ziet. Vorige keer bij de duathlon had iedereen zo'n klodder inkt op de kuiten en armen maar dit keer was het niet nodig.
Uiteindelijke oplossing voor mijn broeken dilemma was fiets broek over hardloopbroek, zodat ik hier mee kon zwemmen en fietsen en daarna slecht 1 laag uit hoefde te trekken. Wat ik later tijdens de race ben vergeten. We hebben nog even de route bekeken van het water naar T1 (plek om van zwem naar fiets over te gaan), hoe aan te komen na het fietsen en weer door te gaan met lopen T2. T2 was op dezelfde plek als T1 dat maakte het wel gemakkelijk.
Het was bijna tijd om te starten, er moesten nog wat foto's gemaakt worden van Fabrice en mij vrolijk lachen, en we namen ons voor om het te herhalen na de race.
We gingen van start, we lopen het water in, ik had me voorgenomen om aanrakingen met anderen te negeren en dit lukte aardig, ik kwam redelijk in mijn slag. Al redelijk buiten adem keek ik even op om de koers te bekijken en of ik al bijna bij het keerpunt was. Pfff nog lang niet, misschien op de helft en we moeten 2 rondjes. Ik realiseer me dat het een lange afstand is en mompel in mezelf sukkel je wil rustig aan doen want je moet ook nog fietsen en rennen. Ik pak mijn slag weer op, voorbij de keer boei kom ik beter in mijn ritme. Bij het strand aangekomen moesten we uit het water om 2 vlaggen heen rennen en weer het water in. Ik zie Fabrice voor me, ik ren hem snel achterna, en terwijl ik het water in ren kom ik op een rij stenen, pijn schiet door mijn voeten en wandel voorzichtig verder. Na een stukje zwemmen zie ik Fabrice aan mijn zij, ik zit lekker in mij slag en zwem het rondje lekker uit. Op het strand doet mijn hartslag meter het weer 150bpm, ik schrik een beetje dit is veel hoger dan dat ik me had voorgenomen. Bij T1 zie ik EJ bij de fiets hij zit op zijn dode akkertje zijn schoenen aan te trekken. Ik had het blijkbaar redelijk voorbereid want ik was redelijk soepel weg, ik rende nog even met mijn blote voeten naar het fiets opstap punt, dit is volgens mij niet normaal want ieder kwam heel voorzichtig langslopen op fietsschoenen.
Met het fietsen lag mijn focus op rustig rondjes draaien, ik verwachte dat mijn hartslag wel zou dalen, met de training fiets ik meestal 30 km/hr met hartslag 115, ik had nu dezelfde snelheid en mijn hartslag bleef zo rond 140. Ik concludeerde dat dit wellicht door het zwemmen kwam. Ik haalde een paar in en een aantal haalden mij in. Ook Fabrice kwam me met een noodgang voorbij zo rond de 5 km. Ik dacht hij fiets zich helemaal leeg die pak ik wel terug met het rennen. Lekker peddelend ging ik verder, ik dacht nog even aan het advies van Craig "geniet ervan", en dat heb ik gedaan. Zo af en toe kwam me iemand helemaal buiten adem voorbij, terwijl ik lekker in een cadans zat. Tijdens het tweede rondje heb ik op de terugweg iets harder gefietst.
Bij het wisselpunt T2, liep ik hard op de fietsschoenen, klikklak klikklak als iemand met naaldhakken door zo'n lange lege gang met zo'n fijne akoestiek. Ik liep een paar mensen voorbij. De wissel naar rennen ging weer soepel, ik had het redelijk voorbereid, kamelbag af, helm af, fietsschoenen uit en loopschoenen aan. Het rennen voelde niet heel erg afschuwelijk, blijkbaar kun je zit ook een beetje trainen, ik herinner me van vorig jaar een keer, mijn eerste duathlon op mijn oma fiets dat ik eigenlijk niet normaal kon rennen na het fietsen. Binnen een kilometer haalde ik Fabrice in, hij wandelde, mijn voorspelling was uitgekomen. Ik had de neiging om ook te gaan wandelen, maar ik had in mijn hoofd dat ik een wat grotere voorsprong op Fabrice wilde maken, en wonder boven wonder kwam ik in een redelijk ritme. Er was een waterpunt, ik ben even gestopt en weer doorgerend, we kwamen op een stuk zonder bomen, ik moest nog minstens 7 km, ik heb toegegeven aan mijn vermoeidheid en ben een stukje gaan wandelen, niet al te lang en weer rennen, ik nam me voor dat als mijn hartslag boven 143 komt mag ik wandelen en als hij onder 126 komt moet ik rennen. Ik heb blijkbaar dit soort idiote regeltjes nodig het te volbrengen. Bij het keerpunt nog 5km te gaan stond een ton met sponsen en ijswater. Twee sponsen op mijn rug uitgeknepen en 2 boven mijn hoofd, en het rennen ging weer je merkt dat je het beter kan volhouden maar zoals te verwachten na een tijdje moet je weet in de modus 126/143. De meeste sporters hadden een patroon van wandelen en rennen, sommige niet. EJ kwam me voorbij zetten, ongelofelijk eerst dat hele stuk op de mountain bike en dan nog de energie te hebben om dat allemaal in te halen bij het rennen, hij finishte minstens 10 sneller dan ik. Bij het laatste waterpunt was het water op, een gevoel van ongeloof gaat door me heen, hoe is dit mogelijk, ik had hier al een kilometer naar uitgekeken. Ik besluit om te gaan rennen en klamp me vast aan het idee dat ik een fles water heb staan naast mijn fiets. Ik haal in de laatste kilometer minstens 5 mensen in, bij de poort van het hotel roept iemand nog 150 meter, een klein stukje en dan gaat het alleen nog maar naar beneden, die man kon geen afstand schatten het was minstens het dubbele, maar gek genoeg klamp je je er toch aan vast. Vlak voor de finish komt me een ambulance tegemoet,het is iemand blijkbaar iets te veel geworden. Ik zie 3uur11min, en ben tevreden, ik had zo ingeschat dat ik in 3 uur 10 zou finishen.

Stereotyping

Gisteren tijdens de stafmeeting was onze facility manager er weer eens. Hij werkt al een jaar aan een plan om de bureaus te vervangen. Een jaar geleden beloofde hij al dat het over een maand werd geplaatst "in shallah". Het schaamrood op zijn kaken was de laatste maanden zo groot dat hij met een smoesje niet meer kwam opdagen in onze meeting.
Afgelopen week tijdens de vakantie had hij een begin gemaakt, alle vloerbedekking was eruit gerukt.  En hij had het gevoel dat hij met dit succes wel weer in de vergadering kon verschijnen. Hanan ons vrouwelijk HR hoofd vroeg of hij de start misschien niet had moeten aankondigen, en of hij dit wellicht niet alsnog moet doen omdat niemand weet wat de verhuizing/verbouwing voor hem betekend. Een beetje ongemakkelijk gaf onze facility manager toe dat dit wel een goed plan was. Iemand anders vroeg of alles roze werd zoals in die ene hoek waar men al was begonnen met schilderen. De facility manager nee, nee dit wordt de lady section. De rest krijgt een andere kleur. Hanan zei: "oh nee we doen helemaal niet aan stereo typing". Waarop de facility manager reageerde, "but I will also add flowers". Hij zei dit met zoveel trots, het straalde ervan af dat hij op deze wijze zijn eigen vrouwen thuis ook blij maakte. Maar hij had de opmerking van Hanan helemaal niet door, eigenlijk best wel zielig.

Het puntje van Bahrain.

Vijftien kilometer rennen door het zand, soms los zand, soms sompig en een klein stukje spekglad, en dan vermoeid terug bij de auto komt er hoofdpijn opzetten. Het was 32 graden buiten en een lekkere koele bries van zee. Je vraagt je bijna af waarom voelt het zo goed dat ik dit heb gedaan. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik weet het zeker het was fantastisch.

Het begon gistermiddag, een brainwave, ik ga naar het zuidelijkste puntje van Bahrein. Als eerste vraag je je af "kan dit", na het bekijken van een paar sites op internet over walking trails in Bahrein zakte het vertrouwen. Niks te vinden in het zuiden. Op google maps zie ik dat iemand een paar foto's heeft gemaakt op het puntje, vol vertrouwen denk ik "het kan". Ik ga vervolgens naar mijn vertrouwde site afstandmeten.nl want ik wilde weten hoe ver het was. Ik selecteerde de optie "volg voetpaden" en klikte op het vertrekpunt en op het puntje van Bahrein. En ja hoor een kaartje werd getoond en het gaf een route via een pad, welke ik ook op maps zag.

5.86 km voor een enkele reis met als optie dat we de auto misschien nog wel iets verderop zouden kunnen parkeren zag eruit als een haalbaar plan. Ik heb vervolgens een bericht naar EJ gestuurd met het plan, ook Ellen en Gerlinde willen mee. Blijkbaar ben ik niet de enige met de drang om naar zo'n plekje te gaan. Vervolgens ontstaat er een chat verkeer of het nou wel of niet zou kunnen, en we besluiten om te gaan.

We stappen om kwart voor zes in de auto, dit is ook zoiets waarvan je denkt "waarom doe je dit in je vakantie", ik heb dit gevoel vooral als de wekker gaat, maar 5 minuten daarna ben ik al volledig in de stemming. Bij het geplande startpunt staat een groot bord militair terrein, we besluiten om iets verder te rijden, en parkeren naast een gebouw, er komt een man uit het gebouw en we denken, tja dit wordt een rechtsomkeer naar huis. Vriendelijk zwaaiend loopt de man langs, Ellen roept nog we "go for a walk" en de man blijft glimlachen. Hij denkt wellicht "stelletje idioten in deze hitte en er is hier niets anders te zien als zand".

Gerlinde en Ellen gaan wandelen, en wij beginnen met rennen, het is op een pad en vol vertrouwen denk ik dat we het pad naar het puntje hebben. Het gebied voor ons is een soort kwelder gebied, rechtdoor lijkt geen optie, Het zand wordt erg zwaar om in te rennen, iedere pas zak je zo'n 5 cm weg in de sompige grond. Aan de kleur van het zand kun je zien waar het wellicht iets harder is en dit lukt. We komen uit eindelijk op een pad waar voertuigen hebben gereden. Waar we zijn of naar toe gaan is me onduidelijk, ik dacht wellicht een lekkere run maar dat puntje zie ik vandaag niet. Dan doemt er in de verte zee op, het is me direct duidelijk dat dit aan de overkant van het eiland moet zijn, ik had meteen het gevoel dat we ons doel ook zouden bereiken.

We zien ook een militair onderkomen en met een beetje zo'n gevoel van, "ik wil dit niet weten" loop ik verder. Ook komt het beeld van mijn "vogeltjes spot actie" naar boven. Het was in de eerste week in Bahrein dat ik voor een paar uur ben vastgehouden door militairen omdat ik foto's maakte te dicht bij een militair terrein. Ik maak een losse opmerking naar EJ, maar hij heeft overduidelijk deze ervaring niet en we rennen door. Kogels en munitie kisten liggen langs het pad en verder niets. Het is zo mooi, aan twee zijden zee, het land wordt smaller en smaller, een boot in de verte. Ik heb zo genoten, je vergeet gewoon dat je best wel al moe bent. We hebben inmiddels 40 minuten gerend, op een niet al te gemakkelijk terrein. Even wandelen en genieten, weer even rennen en weer wandelen en genieten. Het is tijd voor een foto momentje.

We besluiten om terug te gaan, het meest zuidelijkste punt was wellicht nog 500m verder, ik had tegen Gerlinde gezegd dat we ongeveer na 1 uur en 15 minuten terug zouden zijn. We waren al 50 minuten onderweg. We probeerden te bellen om de vertraging door te geven, maar er was helaas geen bereik voor de telefoon. EJ zegt ik denk dat er een kortere route terug is, we volgende nu de kustlijn aan de oost kant. We zien de gebouwen waar we vertrokken waren, het leek niet zover, maar na een poosje bleek dat er alleen water was en we moesten terug naar het oorspronkelijke pad. We hebben nog een keer geprobeerd om af te snijden maar dit liep zo zwaar tot de enkels zakten we weg. Terug op het pad zijn we terug gerend naar de auto. De dames hadden het water en limonade klaar staan en ook de chocomel ging er met genoegen in. Een paar tellen daarna kwam de terugslag bij mij, hoofdpijn, wellicht was het toch wel een beetje veel gevergd.
In de auto vertellen Ellen en Gerlinde dat ze door de militairen zijn tegen gehouden, dat ze met hun charmes en Arabisch gebrabbel toch maatjes waren geworden en nog wat chocola toe hebben gekregen. Ze hadden ons ook nog aangewezen in de verte, de mannen vonden het wellicht te veel moeite om ons te vangen.
Kortom een geweldig avontuur, maar ik weet niet zeker of het voor herhaling vatbaar is.

Het blijkt dus dat dat pad van afstandmeten geen pad is en dat dat land nauwelijks land te noemen is.

Midyan

Yogesh vroeg of ik mee wilde naar een bezoekje aan een klant in Midyan. Toen we het project aan het aanbieden waren had ik al eens gevraagd aan de verkoper waar Midyan was. Hij heeft het me aangewezen op de kaart. Het vliegtuig vertrok vanaf Dammam, vlak voor vertrek om 4 uur in de ochtend probeerde ik Dammam airport in de Maps app op de telefoon in te voeren. De zoek opdracht gaf geen resultaat, Ojee waarom heb ik dit niet een beetje voorbereid. Ik stap in de auto in de veronderstelling dat ik in de buurt van Dammam wel een bord naar het vliegveld zag staan, en dit was gelukkig waar. Poeh das fijn gewoon bordjes volgen, en dan zie ik staan Al Ryad Airport, de twijfel slaat toe, ik moet naar Dammam airport, ik zie een bord 20 km naar airport, ik denk Ryad is vele malen verder dus dit moet hem zijn en dit was gelukkig het geval. In het vliegtuig op weg naar Tabuk vroeg ik Yogesh waar Midyan is maar hij wist het niet.
Vanuit het vliegtuig zag ik ronde cirkels groen, midden in de woestijn. Ik denk dat een beregeningssysteem gemakkelijker is aan te leggen in een cirkel. De sproei-installatie draait rondjes. Als je dit vanuit een vliegtuig ziet dan denk je waarom, waarom probeer je in vredesnaam hier iets te verbouwen, waarom wil je hier leven.

Op het vliegveld stond een chauffeur op ons te wachten, ik open de app met de kaart op mijn telefoon en zeg tegen Yogesh daar ligt Midyan, want dat had Ammar tegen me gezegd, Ammar is een Saudi dus die weet het wel. Maar enkele momenten later zie ik de stip op maps app de andere kant op bewegen. Er was nog een jonge die met ons meereed en hij vertelde dat Midyan 3 km van de rode zee lag. Ik dacht OK klinkt goed maar is totaal ergens anders waar ik gedacht had.
Het was een prachtige rit van Tabuk naar Midyan, dit deel van Saudi is vele malen mooier dan waar wij wonen. Bergen en ruige rots formaties echt prachtig.

Ons guest-house was in Sharmaa dit ligt aan de kust.

Vanaf Sharmaa was het nog wel een aardig stukje rijden, en de laatste 10 km was op een zandweg midden door de woestijn.

 Ik de keet aangekomen vragen we naar de mensen die we zouden ontmoeten, het blijkt dat ze adhoc wat mensen bij elkaar moeten halen. Ik sta stom van verbazing, ik ben blijkbaar niet de enige die enigszins onvoorbereid aan dit avontuur ben begonnen. Yogesh en ik hadden wel een goede presentatie voorbereid maar de rest hebben we lekker op ons af laten komen. Het blijkt ook dat 1 van de voorname mensen die we zouden ontmoeten in het vliegtuig naar Al Khobar zat, tja daar kwamen wij net vandaan. Met een zucht laten we ons in een kantoortje drukken en ik begin mijn email weg te werken. Een uur later heeft men een team verzameld in een vergader kamer.

Het was tijd om even te kijken hoe het met de bouw van de fabriek gaat. Het was een uur of 5 en de hitte was nog lang niet weg, tjonge wat een hitte, ik kwam zeiknat van het zweet terug. Het was tijd om naar het guesthouse te gaan. OMG wat ziet dat er leuk uit, echt een prachtig huis echter toen we de deur open deden werd ik al iets minder enthousiast. 

Toen ik de badkamer, WC en slaapkamer zag dacht ik ach het is maar voor 1 nacht ik trek het wel. Het eten werd bezorgd, het was een Indiaas gerecht met rijst, tjapatty en curry sausjes, ik houd hier wel van, ik heb het in India leren te waarderen, en de pittigheid kan ik inmiddels ook aardig aan. Echter in India kreeg ik er nog een lepel bij, hier had ik alleen mijn vingers. Saus met je vingers!!!

Ik keek naar de gordijnen, de rails waren er, de oogjes in de rail waren er, alleen de haakjes in de gordijnen ontbraken, een beetje provisorisch waren de gordijnen opgeknoopt. Tijd om naar bed te gaan, in de badkamer poets ik mijn tanden en vervolgens kan ik nergens een handdoek vinden, ik besluit om me dus maar niet te douchen. Wellicht een beetje naïef maar ik ben vertrokken met de gedachte van een Hotel waar alles aanwezig zou zijn. Bij het bed zie ik dat er geen lakens zijn, alleen een smoezelige bruine deken. In de kasten is ook niets te vinden. Je begrijpt het al ik heb geen goede nachtrust gehad.

De volgende ochtend bood Yogesh zijn stuk zeep aan waar ik me een beetje mee heb gewassen, ik heb me maar afgedroogd met mijn T-shirt. En toen moest ik naar de WC, geen papier, alleen een spuit om je kont schoon te spuiten. Ik weet niet hoe die mensen hun kont droog krijgen, maar ik zag maar 1 oplossing en dat is gewoon je kleren aan doen zonder je af te drogen. Met een zucht dacht ik dit hebben we gehad en nu gewoon weer genieten, en dat heb ik gedaan ik ben naar buiten gegaan en heb een ochtend wandeling gemaakt. Heerlijk genieten, en aan het strand stonden allemaal tenten, best mooi vind ik, jammer dat de windschermen van dat gekleurde lelijke zeil is gemaakt.

Bij terugkomst van de wandeling werd het ontbijt gebracht, Indiaas ontbijt dit is niet mijn favoriet, enorm vet sponzig olie bol achtige donuts en pittige curry. Een paar uur later werd Yogesh wakker, ik heb me erover verbaast dat ie zo lang kon slapen in zo'n vies bed. Vervolgens werd de lunch gebracht, het was een biryani, ik vind dit altijd wel lekker, maar nu 4 keer achter elkaar Indiaas eten begon ik toch iets minder gretig, maar ik heb mijn handen maar weer in de prut gestopt.

Lessons learned voor de volgende keer, een handdoek mee, een lepel en een paar schone lakens.

De terug weg was weer prachtig, ik heb genoten van alle rots partijen langs de weg, her en der een enkele kameel en heel veel zand. Op het vliegveld heb ik een dubbele expresso genomen wat kun je daar soms aan toe zijn.