Exarcheia

Ons appartementje ligt in de Exarcheia, het is een wijk welke bekend staat om Anarchisten. En deze houden blijkbaar van graffiti. Het meeste is eindeloos gekladderd maar er zijn er ook velen zeer de moeite waard.

Geinspireerd door Thomas de trein

En dan begeef je je opeens in het oerwoud.

Deze was wel heel mooi, op diverse pilaren, boven stonden we er nog niet goed voor en even later een prachtig geheel.

Athene 2

Vanochtend zijn we met de metro naar Acropolis gegaan, in de boekjes stond dat tijdens kerst de sluitingstijd al om 15:00 uur is. Bij aankomst bleek dat Acropolis was gesloten, we zijn erom heen gelopen en we hadden vele mooie foto momentjes.

Athene

Woensdag zijn we naar Athene gevlogen, Bart en Anne-Marie hadden een vlucht vanaf Schiphol, zij waren net bij het appartement in Athene aangekomen toen ons vliegtuig vertrok.
Ze hadden de kasten gevuld en de omgeving verkend voordat we er waren. Ze hadden alvast een restaurant uitgezocht voor het avondeten. De volgende dag zijn we naar het Nationaal museum geweest. De gouden maskers welke uit graven van duizenden jaren geleden waren gehaald waren erg indrukwekkend. We maakten foto's van beelden waarbij wij dezelfde pose aannamen. Dit werd op een bepaald moment niet gewaardeerd door 1 van de bewakers. Blijkbaar geen gevoel voor humor.
s'Avond hebben we gegeten bij Rosalia, dit was aangeraden door de taxi chauffeur. De taxichauffeur vertelde ons ook dat de wijk waarin we verblijven wordt bewoond door anarchisten en dat die met enige regelmaat protesteren, en hij vermelde erbij dat dit een rustige periode is. De straten zijn vol met graffiti leuzen. Als je een beetje van de afkijkt dan zie je de charme van een gezellige buurt. We hebben vlakbij een erg leuk plekje gevonden met een bakker, slager, groenteman en een delicatessen supermarkt. Dat komt goed uit zo vlak voor kerst. Op weg naar Rosalia kwamen we ook langs een gezellig pleintje met veel jongeren die zich warmden aan een vuurtje, het zag er allemaal gezellig uit zo rond kerstavond.

Verkeerabeet

Ik was vanmorgen op weg naar de diplomatic area om mijn visum te vernieuwen. In Nederland ergerde ik me ook wel eens aan een bumperklever, ik tipte dan vaak even mijn rem aan om de bumperklever te laten schrikken, of ik liet mijn gas een beetje los. Eigenlijk ben ik ook wel irritant, maar ik heb er toch een hekel aan, ze brengen mijn leven in gevaar door hun idiote gedrag. Ooit eens kwam het bijna tot een handgemeen tussen mij en een bumperklever, tja ik stak mijn middelvinger op, en zoals je in een paar blogs geleden heb gelezen moet je dit met enige voorzichtigheid toepassen `Use with Caution`.
Vanmorgen zat er een gek zo dicht op me dat ik mijn rem niet eens durfde aan te raken, ik denk dat er ongeveer 1 meter afstand zat tussen hem en mij. Ik schoof maar snel aan de kant, ik ben mijn leven nog niet zat. Snelheid was ruim 100 km per uur, en dit is de maximum snelheid. Hij was me voorbij en hij zat bij de volgende auto op 1 meter afstand. Met een zucht en een flinke afstand rijd ik verder naar de visa-agent en geef mijn paspoort af.
Ik stap in mijn auto voor de terugreis. Op de eerste kruising komt er een auto van rechts, ik stop en wacht tot de man gaat rijden, hij zit me aan te kijken, en gebaard me om verder te rijden. Ik fronste mijn wenkbrauwen en reed verder, de ziel heeft wellicht zijn rijbewijs cadeau gekregen bij de punten van de supermarkt.
Nog geen 30 meter verder komt er een auto achteruit de weg op rijden, hij had mij niet gezien, hij had ook niet door dat het wellicht ongepast was wat ie deed. Erger nog hij was aan het bellen, en met 1 hand kun je heel lastig je stuur omdraaien, en dat moest ie toch wel doen voordat hij weg kom rijden. Na wat gestuntel reed hij al bellend weg.
Er reed een auto voor me op de linker baan met een snelheid van ongeveer 90 km per uur, er kwam vanachter een auto met hoge snelheid, in een soepele beweging ging de snelle auto van de meest linker naar de meest rechter, en al slalommend over de drie rijstroken had hij toch snel een voorsprong van 400 meter opgebouwd, dit zijn toch flink wat seconden winst.
Tot slot moest ik de afslag nemen, ik zat op de middelste rijstrook, en ik moest dus een baantje opschuiven, een beetje krap schoof ik vlak voor een politie auto. Een halve tel maakte ik me zorgen dat wellicht de politie wat van mijn rijgedrag zou zeggen. Deze gedachte heeft niet lang geduurd, want ook al die andere waaghalzen komen er vanaf zonder berisping.

Cross Island Run

Vanmorgen om kwart voor twaalf stond EJ op de stoep. Hij kwam me ophalen voor de cross Island run. Het is voor mij de eerste keer, en ik heb alleen maar hele positieve verhalen gehoord over de run. Vorige jaren waren we op vakantie en kon ik dus niet mee doen.
Ik ben met EJ naar Jazeer beach gereden, we waren ruim op tijd. Het strand was leuk aangekleed, een tent en een paar standjes. We blijven nog even in de auto zitten, er staat een auto naast ons met twee hardlopers die zich ook zitten voor te bereiden. We stappen uit en maken even een praatje met Colin, hij stelt ons voor aan zijn hardloop maatje en geeft aan dat we uit Nederland komen, waarop de man zegt ja dat zag ik al. Ik denk hoe kan hij dat nou zien, en dan wijst ie naar mijn oranje shirt, oeps was ik even vergeten. Het is tijd om naar de bus te gaan.
We stappen in en ik realiseer me opeens hoe krap die bussen zijn, nou ben ik vrij smal geschouderd en EJ ook maar we zaten strak in de stoelen. De bus vertrekt en we rijden naar de andere kant van het eiland, een enorme afstand, tja die bus moet over de weg en dat is met een grote bocht om de woestijn. Bij het uitstappen uit de bussen spreiden alle lopers uiteen, ieder moet een plasje doen, daarna komen we weer bij elkaar voor de warming up, en dan valt het start schot. Het is alsof je op het strand loopt of in de duinen, mul zand. Tactisch probeer je zand te vinden wat nog niet los getrapt is door de meute voor je. Colin wint altijd in onze categorie, en ik heb ongeveer dezelfde snelheid als hem. Het gaat door je hoofd dat je wellicht te snel loopt, maar ik voelde me goed. Na een paar kilometer neemt Colin afstand en ik focus me op mijn eigen tempo. Dan komen we pijpleidingen tegen, je kan er niet echt overheen rennen, soms 4 van die kleine leidingen, waar je met kleine pasjes over moet dribbelen, dan een hele hoge waar je beter onder door kan kruipen. Ieder kilometer staat een vrijwilliger met een grote vlag om aan te geven waar je naar toe moet rennen.
We komen in een tentenkamp, dit is net zoiets als in Nederland waar mensen gedurende een periode in het jaar naar een tent gaan. De mensen aan de kant juichen ons toe, vooral de vrouwelijke renners werden luid toegeroepen. We komen aan bij een militaire basis, normaal kun je hier niet langs maar voor dit event hadden ze de poort open gezet. We moesten een hele steile heuvel op, over een afstand van 30 meter gingen we 22 meter omhoog. Boven was het even moeilijk om de snelheid weer op te pakken. En dan is er een prachtig uitzicht, je ziet de finish ver weg liggen aan de zee, we moesten ongeveer nog 5 km rennen. Heuvel af ging de snelheid omhoog, het was nu asfalt en later op een paarden renbaan was de ondergrond ook lekker hard. Door een heel fanatieke vrijwilliger werd ik enorm aangemoedigd wat een mooie versnelling aan het eind van de race te weeg bracht. Tevreden kijk ik terug op een mooie dag. Ik wil eigenlijk nog even op de prijs uitreiking wachten, je weet maar nooit, na een uur wachten komen er nog steeds hardlopers binnen. Ik krijg het erg koud, want de zon is inmiddels achter een paar bomen verdwenen. We gaan tevreden naar huis, wat een mooie dag.

zonsondergang

Vlak bij Bahrain Fort even op het strand geweest om een paar mooie plaatjes te schieten.

wake boarden

Thomas heeft inmiddels 4 wake board lessen gehad, erg leuk om te zien.