Het is nu ruim 2 weken geleden dat ik de Ironman 70.3 heb gedaan. Ik ben nog steeds een soort van trots. Het geeft ook een gevoel dat je eigenlijk alles aan kan. Vorige week was er een cross Island run. Ik weet dat ik vorig jaar er best tegen opzag. 16 km van oost naar west door het mulle zand. Dit jaar begon ik aan de cross island run met een gevoel, ik ga wat foto's maken en een beetje om me heen kijken. Lekker relaxed rennen en gewoon genieten. Een telefoon was verboden, we rennen over militair terrein, ze zijn bang dat je stiekem opnames maakt. Al met al start ik rustig en gedurende de race komt dat onoverwinnelijke Ironman gevoel, dit is een peule schil, ik heb vorige week een halve marathon gerend nadat ik een uur heb gezwommen en 3 uur heb gefietst. Bijzonder vermoeidheid zit voor een groot deel tussen je oren. Het rennen ging zo lekker dat ik na een tijdje de knop heb omgezet van rustige loop door een mooie omgeving naar een lekkere race waarbij ik uiteindelijk 2e ben geworden in mijn leeftijdscategorie.
De voorbereiding van de Ironman liep dit jaar voorspoedig, ik heb me niet krampachtig aan het schema vast gehouden. Dit was ook niet mogelijk ik moest met te grote regelmaat naar klanten reizen waardoor er geen tijd over was om te trainen. In het weekend was wel iedere keer volop aan de bak. Bijna ieder weekend 4 keer trainen. sóchtend rennen of fietsen en s'middags zwemmen. Een maand voor de race ging het mis met EJ, een auto raakte hem tijdens het fietsen. Hij was geblesseerd, en dat geeft je het gevoel hoe kwetsbaar je eigenlijk bent. Een paar dagen voor de race ben ik begonnen om tegen mezelf en anderen te zeggen dat ik me goed voel, dat ik sterk ben, dat ik er klaar voor ben. En gek genoeg als je dit maar vaak genoeg blijft herhalen dan ga je er in geloven.
De temperatuur gaat opeens in de week voor de race naar beneden, en de wind wakkerde aan. De dag voor de race bij het oefen zwemmen zie ik alleen maar wetsuits om me heen, ik heb geen wetsuit, het water is immers 22 graden, en in Nederland bereikt het water nooit deze temperatuur, dus het moet gemakkelijk kunnen. Toch ziet het er erg koud uit, in het water valt het reuze mee.
Op de dag van de race gaat het allemaal in een flow, eerst de laatste check in de transitie area, dan je spullen inleveren, even kijken naar de start van de pro's, je gaat in het start vak staan van mensen die net zo langzaam als jij zwemmen. Langzaam wandelen we naar de start, en dan plons in het water, de race is begonnen. Ik heb al snel mijn duur tempo slag te pakken, dit keer ben ik niet na 100m buiten adem, het voelt goed. Ik zwem een beetje te ver naar links en dat blijft zo, ik drijf zelfs af als er wat stroming is, een rubberbootje wijst me de weg. Na 1 km komen er meer golven, de wind is zo hard dat zelfs op zo'n binnen water golven ontstaan, ik peddel rustig door, ik zie dat ik nu mensen ga inhalen. Bij de kant aangekomen schiet er een ontzettende kramp in mijn kuit, dit kwam omdat mijn voet van de plank afschoot en dan komt er opeens een rare spanning op je spieren, twee helpers schreeuwen tegen me kom eruit. waarop ik antwoord kramp, en dan sleuren ze me samen de kant op. Verbeten van pijn klim ik omhoog en als ik dan op de kant kom zie ik eruit als een verzopen kat.
De voorbereiding van de Ironman liep dit jaar voorspoedig, ik heb me niet krampachtig aan het schema vast gehouden. Dit was ook niet mogelijk ik moest met te grote regelmaat naar klanten reizen waardoor er geen tijd over was om te trainen. In het weekend was wel iedere keer volop aan de bak. Bijna ieder weekend 4 keer trainen. sóchtend rennen of fietsen en s'middags zwemmen. Een maand voor de race ging het mis met EJ, een auto raakte hem tijdens het fietsen. Hij was geblesseerd, en dat geeft je het gevoel hoe kwetsbaar je eigenlijk bent. Een paar dagen voor de race ben ik begonnen om tegen mezelf en anderen te zeggen dat ik me goed voel, dat ik sterk ben, dat ik er klaar voor ben. En gek genoeg als je dit maar vaak genoeg blijft herhalen dan ga je er in geloven.
De temperatuur gaat opeens in de week voor de race naar beneden, en de wind wakkerde aan. De dag voor de race bij het oefen zwemmen zie ik alleen maar wetsuits om me heen, ik heb geen wetsuit, het water is immers 22 graden, en in Nederland bereikt het water nooit deze temperatuur, dus het moet gemakkelijk kunnen. Toch ziet het er erg koud uit, in het water valt het reuze mee.
Op de dag van de race gaat het allemaal in een flow, eerst de laatste check in de transitie area, dan je spullen inleveren, even kijken naar de start van de pro's, je gaat in het start vak staan van mensen die net zo langzaam als jij zwemmen. Langzaam wandelen we naar de start, en dan plons in het water, de race is begonnen. Ik heb al snel mijn duur tempo slag te pakken, dit keer ben ik niet na 100m buiten adem, het voelt goed. Ik zwem een beetje te ver naar links en dat blijft zo, ik drijf zelfs af als er wat stroming is, een rubberbootje wijst me de weg. Na 1 km komen er meer golven, de wind is zo hard dat zelfs op zo'n binnen water golven ontstaan, ik peddel rustig door, ik zie dat ik nu mensen ga inhalen. Bij de kant aangekomen schiet er een ontzettende kramp in mijn kuit, dit kwam omdat mijn voet van de plank afschoot en dan komt er opeens een rare spanning op je spieren, twee helpers schreeuwen tegen me kom eruit. waarop ik antwoord kramp, en dan sleuren ze me samen de kant op. Verbeten van pijn klim ik omhoog en als ik dan op de kant kom zie ik eruit als een verzopen kat.
Bij de transitie aangekomen zie ik dat de rekken met tassen bijna leeg zijn. Oops denk ik, ik ben wel heel langzaam. Mijn transitie is snel, ik hoef geen wetsuit uit te trekken, ik wil door de ingang naar buiten rennen en wordt weer terug gestuurd. Bij de fietsen aangekomen zie ik weer lege rekken, wederom een bevestiging van mijn zwemprestatie. Als ik op de fiets zit voel ik me comfortabel, ik haal de eerste drie mensen in binnen enkele honderden meters. De wind is sterk, we waren gewaarschuwd om niet in op de aerobars te hangen in de eerste 1.5 km in verband met bochten en wind. Ik haal Fabrice in na 1 km, en dit voelt goed. Opeens zie ik mensen gebaren dat ik langzaam moet gaan, verward fiets ik door, dit is een race gaat door mijn hoofd, de weg is vrij, waarom langzaam, en flotj een enorme windstoot komt om een gebouw ik wordt bijna van mijn fiets geblazen, aha dat was het dus. Na een kilometer of 5 gaan we van een viaduct de wind in de rug, en de snelheid gaat omhoog, Fabrice gaat echter nog iets sneller en komt me voorbij. Bij de grote moskee draaien we 180 graden om en dan hetzelfde stuk als net alleen nu omhoog met wind tegen. Ik haal Fabrice weer in, en dit is de laatste keer dat ik hem gezien heb tijdens de race. Ik haal vele fietsers in, dit geeft een heel goed gevoel, dit is toch een groot voordeel dat ik zo'n trage zwemmer ben.
Bij Jazeer beach hebben we nog een keer volop wind tegen, ik kijk vooruit, er is minstens 100m niemand, ik doe mijn hoofd omlaag en ga stampen op mijn pedalen, ik doe mijn hoofd omhoog en ik schrik me een hoedje, er is een fietser 1 meter voor me, hij staat bijna stil, met moeite kan ik hem ontwijken. Na 85 km moeten we nog 1 rondje over het F1 circuit, ik waan me in de bochten dat ik shumacher ben of verstappen. De transitie gaat weer voorspoedig en vervolgens begint het rennen, de ademhaling gaat moeilijk hij is veel te hoog en onrustig, mijn benen zijn een beetje zwabberig. Tot verbazing zie ik dat ik eerste km in 4:50 heb afgelegd, oops dit is veel te snel. Ik kom in een lekker ritme, maar mijn horloge zegt me dat ik te snel ga, het voelt echter lekker en ik besluit dit gevoel vast te houden. Na 10 km rennen begon ik te denken ojee nog 10 km, na 11 km dacht ik nog 10 km, over het algemeen is het niet goed als mijn hoofd begint af te tellen. Ik verzet mijn gedachten en ik maak me zelf wijs zat ik al vier en een halfuur sport en dat 1 uurtje extra echt niet zoveel is. Dan denk je weer shit nog 1 heel uur.
Ik kwam Al Areen park uit, het is nu alleen nog maar terug naar het circuit, mijn snelheid loopt iets terug maar niet veel. Ik haal nog steeds mensen in, en dit geeft een goed gevoel. Ik zie in de verte Isabelle, zij doet een relay samen met haar zoon en Jean Baptiste en hij kan heel snel zwemmen. Het zou toch wel gaaf zijn dat ik ook sneller ben dan dit team. Een km voor de finish haal ik Isabelle in, ze loopt 100m samen met me en dan laat ik haar achter. Yes dit is ook gelukt, bij de rode loper aangekomen staat Gerlinde langs de kant te juichen, en ik ga tevreden over de finish.
Na de finish even diep adem halen.
