Vanochtend mijn eerste rondje gerend in Saoedi. Ik werd vrij vroeg wakker, ik merk dat ik aardig lig te draaien in mijn bed, mijn gedachten zijn bij mijn werk. Ik besluit te gaan rennen, ik doe de gordijnen open en ik zie dat het regent. Brrr dit had ik me niet voorgesteld. Ik kruip weer in mijn nest, maar een half uurtje later kan het toch niet laten om mijn ren kleren aan te doen. Dat strakke sliding broekje lijkt me iets te veel van het goede voor de Saoedi. Maar dit zijn de enige sportkleren die ik bij me heb. Ik denk opeens dat ik wellicht in mijn zwembroek kan gaan. Gisteren was het warm, maar nu ziet het er koud uit dus ik trek ook maar een thermohemd aan. Buiten ben ik blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Het plan is ongeveer hetzelfde rondje als wat ik gisteren heb gewandeld. Echter bij de eerste afslag besluit ik een andere weg te nemen, en na 3 km kom, ik met enige verrassing, op hetzelfde punt uit bij de kade. Er zijn nog drie andere hardlopers, en verder natuurlijk niemand, logisch in de regen ga je niet lekker wandelen.
Aan het einde van het park besluit ik om verder te lopen. Maar toen stonden er allerlei obstakels op de stoep, ik besluit aan de andere kant verder te gaan, even later zie ik dat dit een brede midden berm is. Dan moet ik de bocht om, grote hoeveelheden water op straat, ik had de illusie dat ik mijn schoenen wel enigszins droog zou kunnen houden. Er staat zo af en toe obstakel, elegant slinger ik erom heen, totdat mijn voet van de mooi geplaveide stoep afglijdt en ik plat op mijn muil ga, hand open, knie open, mijn kin raakte wel de stenen maar is gelukkig heel gebleven. Is het niet ongelooflijk, loop ik 2 jaar in India, daar waar er zo af en toe een stukje weg is te vinden tussen de potholes en hier val ik op een prachtig strak aangelegd stoepje.
Mooi rondje van bijna 15 km.
Ik kwam ook nog langs een aantal compounds, hoge muren met een enorme laag prikkeldraad er boven. Ik heb altijd een bijzonder gevoel bij die afscheidingen. Ik krijg altijd een beetje Bijlmer bajes gevoel, maar ja je mag wel zelf beslissen of je er in of uit wil. Maar toch heb ik dat gevoel wie is er nou opgesloten of buiten gesloten.
Aan het einde van het park besluit ik om verder te lopen. Maar toen stonden er allerlei obstakels op de stoep, ik besluit aan de andere kant verder te gaan, even later zie ik dat dit een brede midden berm is. Dan moet ik de bocht om, grote hoeveelheden water op straat, ik had de illusie dat ik mijn schoenen wel enigszins droog zou kunnen houden. Er staat zo af en toe obstakel, elegant slinger ik erom heen, totdat mijn voet van de mooi geplaveide stoep afglijdt en ik plat op mijn muil ga, hand open, knie open, mijn kin raakte wel de stenen maar is gelukkig heel gebleven. Is het niet ongelooflijk, loop ik 2 jaar in India, daar waar er zo af en toe een stukje weg is te vinden tussen de potholes en hier val ik op een prachtig strak aangelegd stoepje.
Ik kwam ook nog langs een aantal compounds, hoge muren met een enorme laag prikkeldraad er boven. Ik heb altijd een bijzonder gevoel bij die afscheidingen. Ik krijg altijd een beetje Bijlmer bajes gevoel, maar ja je mag wel zelf beslissen of je er in of uit wil. Maar toch heb ik dat gevoel wie is er nou opgesloten of buiten gesloten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten