IronMan 70.3

De eerste gedachten om aan een IronMan mee te doen kwam tijdens een etentje bij Fabrice. Aan tafel zaten allemaal sportieve mensen, en bijna iedereen zei dat ze mee gingen doen. Ik zei "maar ik kan niet zwemmen", waarop de helft zei, "wij ook niet, we doen altijd de helft schoolslag. Ik zei "maar ik heb geen race fiets", tja die kun je kopen. Ik begon mijn fiets training op de oma fiets, gewoon een beetje kijken of je überhaupt wel een beetje veilig in Bahrein kan fietsen. Na een tijdje toch maar een fiets gekocht, en eigenlijk heb je op dat moment de beslissing al genomen.
Ik ging ook wat zwemmen, ik probeerde het borstcrawl onder de knie te krijgen. Eerst 50 m en dan schoolslag, even weer op adem komen en weer 50 m. Ik heb er maar eens wat YouTube filmpjes op nageslagen. Ik had vrij snel door dat het met de ademhaling te maken had. In de zomer in Nederland heb ik nog een zwemles proberen te regelen maar dit werd ook niks, Ik kreeg een uitnodiging voor de zwemles toen ik al terug was in Bahrein.
Het werd tijd voor een trainingsschema, alle schema's die ik zag hadden minstens 6 dagen per week trainen, en dan op sommige dagen 2x per dag. Ik vond het teveel, dus trainde maar wat. Maar 3 maanden voor de race dacht ik "tja als ik niet zo'n schema pak dan wordt het niks." Dus het werd 6 dagen per week trainen en sommige dagen 2x per dag. De eerste 2 weken was dit heel zwaar maar dan kom je in een ritme en blijkt dat je het gewoon kan. De zwemtrainingen waren wel lachwekkend, er stond bijvoorbeeld 1 uur trainen met in de kern 6 keer 400 meter iets harder zwemmen en 1 minuut rustig. Ik kon max. in 1 uur misschien 2 km zwemmen. Tja ik heb de trainingen maar tot 1 uur beperkt, leek me lang genoeg.
Drie weken geleden had ik een momentje van onachtzaamheid met het fietsen, Ik viel in de berm, ik kon nauwelijks ademhalen, ik lag kreunend van de pijn in de berm, en toen stopte er gelukkig een aardige Bahreinse man en hij heeft me naar huis gebracht. In het ziekenhuis bleek dat er niks gebroken was, slechts een gekneusde rib.
De training viel stil, een hele week helemaal niets, in het weekend 1 hardloop training van 6 km rennen, iedere stap dreunde op mijn longen. Weer een week rust, en het weekend daarna gefietst, en gerend en een heel klein beetje gezwommen. De dag daarna was de pijn weer terug. Ik had nog 1 week tot de IronMan. In het schema was inmiddels een taper periode aangebroken. Ik heb het schema gevolgd en niet gezwommen, dit is te gevoelig. En 3 dagen voor de race gaat het opeens beter met me, ik kan hoesten, lachen en normaal uit de bank overeind komen.
Gisteren was het oefen zwemmen op de wijdstrijdbaan, ik had een pijnstiller genomen en het zwemmen ging best lekker, er stonden flinke golven. Opgewekt ging ik naar huis, in de middag was er een briefing, en er werd medegedeeld dat er een reële kans bestaat dat het zwemmen afgelast zou worden omdat er te veel stroming en wind stond.
Vanmorgen bij aankomst op het terrein werd er rond geroepen dat het zwemmen niet doorging. Gek genoeg was ik teleur gesteld, ik heb er veel energie in gestopt, ik wilde een Ironman doen. Natuurlijk was het in mijn voordeel om mijn zwakste onderdeel, met een pijnlijke rib, maar toch was ik teleurgesteld. Ik had het gevoel dat ik het kon. 1.9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 km rennen.
We moesten lang wachten tot de start, en we waren een beetje aan het relaxen en toen we naar de start liepen zag ik dat de meeste mensen al in de rij stonden. We starten dus bijna als laatste. We gingen rennen vanaf het water tot de fiets en dan begon het fietsen. Er stond een flinke bries, tja dat zul je wel begrijpen, als een officiële IronMan waarbij de wereld toppers aanwezig zijn, en wat het officiële Ironman Kampioenschap van het midden oosten het zwem onderdeel word afgelast. Het zijn over het algemeen geen watjes die mee doen.
Dat fietsen begon tegen de wind in, ik was lekker op de pedalen aan het stampen, er ging door mijn hoofd, Guus je begint te hard, maar het ging lekker. Er kwam me iemand voorbij, en bleef vervolgens redelijk stilvallen, in het reglement staat dat je niet mag Draften. Ik moest een gat van 10 meter laten vallen en er dan voorbij. Maar even later kwam ze me weer voorbij en weer viel ze stil, ik dacht nu is het genoeg en deed er een schepje bovenop. Of dit alles verstandig is in de eerste 10 km weet ik niet. Ik zat inmiddels in een lekkere flow en haalde velen in, dat is dan weer een voordeel van achteraan starten. Met wind in de rug ging het razend snel. en in 2 uur en 47 minuten had ik 90 km afgelegd. De transitie ging redelijk soepeltjes daar had ik blijkbaar voldoende lang van wakker gelegen afgelopen nacht. De eerste kilometer rennen voelde vreselijk, ik dacht oei nu een halve marathon, had ik te veel met energie gesmeten bij het fietsen. Maar redelijk snel daarna, zag ik dat ik mensen aan het inhalen was, vreemd want mijn horloge zei dat ik langzaam liep, Ik realiseerde me dat iedereen het wellicht zwaar heeft na zo'n fietstocht, op een enkel jonge god na die je met hoge snelheid passeert. Ik besluit te consolideren, ik had me voorgenomen niet te wandelen, en dat heb ik ook niet gedaan. Uiteindelijk kwam ik redelijk fris over de finish in een totaal tijd van 4 uur 53 minuten.
Ik ben tevreden, ik voel me goed, ik heb stijve benen, maar dat mag ook wel.

Planologie

In India heb ik me voor het eerst verbaast over het gebrek aan een goede planner voor het aanleggen van wegen. In India heb ik voor het eerst dagelijks U-turns moeten maken om van mijn werk naar huis te rijden. Ik heb volgens mij in Nederland nog nooit een U-turn hoeven te maken, als je linksaf wil dan sla je linksaf, je komt dan geen hek of stoeprand tegen waardoor je eerst een kilometer moet doorrijden en dan omkeren (u-turn) om vervolgens rechts af te slaan.
Na India dacht ik, "dit heb ik gehad", maar helaas in Bahrain hebben ze ook planologen die ik niet helemaal kan volgen met mijn boeren verstand. De eerste 2 jaar ging het nog steeds redelijk logisch.

Er was een gewone afrit en bij het pijltje was een verkeerslicht waar ik linksaf kon slaan naar huis. De verkeerslichten werkten best wel goed, maar er bedacht iemand dat wanneer je de lichten met de hand gaat bedienen dat het dan beter gaat. In Nederland hebben ze sensoren in de weg zodat het licht op groen springt als er iemand aankomt. De verkeersagent vindt het denk ik gemakkelijker om niet zo frequent aan die knop te draaien, met als gevolg dat het licht iedere 7 a 10 minuten op groen gaat. Ik weet dat men tracht om de enorme stroom met verkeer naar de BSB school probeert te optimaliseren. Maar deze maatregel werkt niet. Een planoloog verzint om op het kruispunt een aantal afslagen te blokkeren en de afslag van de snelweg welke ik altijd neem af te sluiten. Het gevolg is dat ik bijna 10 km moet omrijden.  

 Ik denk dat ik niet de enige was die enige onvrede hier mee had, na 3 weken werd de afslag weer geopend. Echter diverse afslagen zijn nog steeds niet mogelijk, zo kan ik niet linksaf richting mijn huis. Eigenlijk is het kruispunt bijna een soort klaverblad, ik moet nu echter iedere dag drie blaadjes van het klaverblad volgen om naar huis te gaan.

Met een paar kleine stukjes asfalt is het een gewoon klaverblad, maar ja verzin dat maar eens. Het echte probleem is gewoon te veel auto's, een goed schoolbussen systeem zal helpen. Wat ook zou helpen is dat het verkeer ten noorden van de snelweg met een normaal viaduct ook linksaf zou kunnen slaan op andere plekken. Nu wordt alles naar dat ene kruispunt geleid omdat niemand linksaf kan slaan. Maar ja, kom maar eens tot deze conclusie.
Nog een paar plaatjes om het links afslaan probleem te verduidelijken en waarom er wellicht veel te veel mensen via het viaduct rijden waar ik dagelijks ook langs moet.

Van Saar naar Manama Optie 1

Van Saar naar Manama Optie 2

 Er is nog een derde optie maar deze weg is altijd waanzinnig druk.

Wandelen

Ik ben in de auto naar Budaiya Hiway gereden, en toen de eerste rotonde naar rechts, je duikt Diraz in. Langzaam kronkelen over vele kleine sluipdoor kruipdoor weggetjes. De zwarte vlaggen hangen er nog steeds. Ik kwam op een zandpad richting Al Nakheel Hiway, Ik genoot er was zoveel groen, links een haag van groene struiken, en rechts een diepe greppel. Ai ik kwam een auto tegen, ik zag hem op ongeveer 200 meter, Ik kan geen kant op op het smalle pad, gelukkig stopte de andere auto bij een kleine verbreding. Op Al Nakheel Hiway ben ik gestopt bij het eerste zandpad. Hier ben ik gaan wandelen. Het was zo geweldig mooi groen, dit zie je niet zoveel in Bahrein. Ik hoopte nog een bijzondere vogel te spotten, voor de foto's bleef het bij een Munia en een mus. Ik zag nog een roofvogel even boven me staan bidden. wel mooi maar hij was te snel weg om een mooie foto te maken.

Ik heb genoten van dit paadje, een beetje veel vliegen dat komt wellicht door de grote hopen mest. Licht op het riet was prachtig, ik blijf het trouwens vreemd vinden dat er riet groeit in een droog land als Bahrein.

Mooi

2x225pk achter het vissersbootje

Mooi plekje aan zee waar de mannen op een bankstel zitten te keuvelen. Het zonnescherm vind ik ook wel erg mooi gemaakt.

Zwart

Ik had gisteren gezwommen in Malkiya, de doorgaande route is altijd vrij druk en daarom besloot ik binnendoor te gaan, door een aantal dorpjes. Het zijn van die dorpen waar nogal eens een autoband in de brand staat en dan bij voorkeur midden op de weg. En zo rond Ashura wordt dit eigenlijk afgeraden, maar het was heel rustig en was gewoon ochtend verkeer van mensen die naar hun werk gaan.
Dan kom je langs een moskee of in de kern van zo'n dorp en dan kleurt het zwart van de vlaggen. Dit geeft een gevoel dat je in het hol van de piraten en zeerovers bent terecht gekomen. Maar ik keek iets beter en zag dat er best aandacht aan die vlaggen was besteed, sommige met tekst erop en sommige met een mooi rood biesje. Er waren ook andere kleuren vlaggen rood en groen. Na een tijdje dacht ik, "dit is net het oranje feest in Nijeveen". Je versiert je straat met vlaggetjes, je zet een bord met drentse spreuken in je tuin. Ik herinner me nog de spreuk die ik maakte voor onze tuin: "Een vis grujt het hardst as ie uh vang'n is". Ik kan helaas de arabische spreuken niet lezen, of misschien is dit maar beter ook, want Ashura is niet echt iets om vrolijk van te worden.
Ik besloot om vandaag terug te gaan en wat foto's te maken, een beetje nonchalant vanuit het raam van mijn auto.

dome en minarettes van Imam Hussain's mausoleum

Imam Hussain is vermoord met Pijlen en zijn paard (Dhuljanah) ook.

dome en minarettes van Imam Hussain's mausoleum

Ashura is voor Shia rouwen om de dood van Husayn ibn Ali de kleinzoon van de profeet Mohammed. Hij is zo'n 1300 jaar geleden gestorven bij Karbala(Irak). We zagen onlangs bussen vol bedegangers op de causeway naar Saudi voor de reis naar Irak.

De kern van Ashura: Morele tegenstelling tussen "wereldse onrecht en corruptie" en "alle vroomheid, opoffering en doorzettingsvermogen vanuit het geloof". Ik las net dat in de Arabische wereld het niet gewoon is om muziek te spelen tijdens het rouwen, dit verklaard wellicht waarom gister bij de grens de beambte me weer vroeg om de muziek zachter te zetten. Als je dit soort dingen niet weet dan denk je waarom, wat is er mis met een lekkere beat vlak voor het weekend.

De Sunnies vasten op deze dag net als de joden ze herdenken de dag dat Moses met behulp van Allah\God door de rode zee kon reizen, het is de dag dat Allah de kinderen van Israel heeft bevrijd.

Dat zwarte in de Shia dorpen is dus om te rouwen, het wordt de zwarte dag van Karbala genoemd. Er is nog een ander ritueel en dat is zelfmarteling maar dit is in veel landen verboden, voor Bahrain weet ik dit niet zeker, want Gerlinde heeft dit aanschouwt in de eerste week dat ze in Bahrein aankwam. Ik las dat in veel landen dit door bloed donaties is vervangen aan bijvoorbeeld het rode kruis of de rode halve maan. Dit vind ik nou nog eens een goed initiatief. Ik zit nu te bedenken dat misschien die rode vlaggen het bloed symboliseren.

Groen is de heilige kleur van de islam en is verbonden met de profeet Mohammed. Groen gecombineerd met goud zijn de kleuren van het paradijs. Groen is de kleur van de oase. Het symboliseert wijsheid, inzicht en toewijding.

Ik weet ook nog niet zo goed wat er wordt uitgebeeld met die poppen. Die laatste foto's deed me besluiten om te stoppen met foto's maken, dit zag er absoluut niet vriendelijk uit.

Triathlon

Om 4:30 uur stond de wekker, de avond ervoor had ik alles gepakt, teiltje, zonnebril, zwembril, camelpack met gadorade, oordopjes, neusclip, loopschoenen, fietsschoenen, bidon, water voor het teiltje, water om te drinken, veiligheidsspelden, chip voor tijdregistratie fietshelm. Ik was al voor de wekker wakker ik lag te draaien in bed, met al die spullen in mijn hoofd die ik probeerde te rangschikken voor de wisselpunten. Ik zat afgelopen week al te overwegen ga ik hardlopen met mijn fietsbroek en ga ik zwemmen met mijn fietsbroek of ga ik omkleden. Tja valt niet me om amateur triathleet te zijn, wellicht toch maar geld uit geven aan zo'n pakje, maar ja dan moet je dit ook wel willen blijven doen anders is het wel een duur dagje.
Om 5 uur stond EJ op de stoep, en we zijn vertrokken naar het startpunt. Ruim 25 minuten later waren we bij de start, we hadden nog ruim een uur voor de start. Alle spulletjes klaar gelegd, het teiltje gevuld en de fiets in de rijrichting gehangen. En toen was het een moment om even te genieten en te kijken hoe anderen zich voorbereiden. Het is een schouwspel, sommige zeer professioneel met dichte wielen, en van die punt helmen op. Anderen zoals EJ op een mountain bike. Een vrouw was helemaal doorgestyled, roze lijntjes verwerkt de banden fiets ennatuurlijk de kleren. Dan komt er een echtpaar langs zeer afgetrainde lijven en minstens 60 jaar oud, en met een nummer op de arm getekend met een stift zoals je altijd bij de profs ziet. Vorige keer bij de duathlon had iedereen zo'n klodder inkt op de kuiten en armen maar dit keer was het niet nodig.
Uiteindelijke oplossing voor mijn broeken dilemma was fiets broek over hardloopbroek, zodat ik hier mee kon zwemmen en fietsen en daarna slecht 1 laag uit hoefde te trekken. Wat ik later tijdens de race ben vergeten. We hebben nog even de route bekeken van het water naar T1 (plek om van zwem naar fiets over te gaan), hoe aan te komen na het fietsen en weer door te gaan met lopen T2. T2 was op dezelfde plek als T1 dat maakte het wel gemakkelijk.
Het was bijna tijd om te starten, er moesten nog wat foto's gemaakt worden van Fabrice en mij vrolijk lachen, en we namen ons voor om het te herhalen na de race.
We gingen van start, we lopen het water in, ik had me voorgenomen om aanrakingen met anderen te negeren en dit lukte aardig, ik kwam redelijk in mijn slag. Al redelijk buiten adem keek ik even op om de koers te bekijken en of ik al bijna bij het keerpunt was. Pfff nog lang niet, misschien op de helft en we moeten 2 rondjes. Ik realiseer me dat het een lange afstand is en mompel in mezelf sukkel je wil rustig aan doen want je moet ook nog fietsen en rennen. Ik pak mijn slag weer op, voorbij de keer boei kom ik beter in mijn ritme. Bij het strand aangekomen moesten we uit het water om 2 vlaggen heen rennen en weer het water in. Ik zie Fabrice voor me, ik ren hem snel achterna, en terwijl ik het water in ren kom ik op een rij stenen, pijn schiet door mijn voeten en wandel voorzichtig verder. Na een stukje zwemmen zie ik Fabrice aan mijn zij, ik zit lekker in mij slag en zwem het rondje lekker uit. Op het strand doet mijn hartslag meter het weer 150bpm, ik schrik een beetje dit is veel hoger dan dat ik me had voorgenomen. Bij T1 zie ik EJ bij de fiets hij zit op zijn dode akkertje zijn schoenen aan te trekken. Ik had het blijkbaar redelijk voorbereid want ik was redelijk soepel weg, ik rende nog even met mijn blote voeten naar het fiets opstap punt, dit is volgens mij niet normaal want ieder kwam heel voorzichtig langslopen op fietsschoenen.
Met het fietsen lag mijn focus op rustig rondjes draaien, ik verwachte dat mijn hartslag wel zou dalen, met de training fiets ik meestal 30 km/hr met hartslag 115, ik had nu dezelfde snelheid en mijn hartslag bleef zo rond 140. Ik concludeerde dat dit wellicht door het zwemmen kwam. Ik haalde een paar in en een aantal haalden mij in. Ook Fabrice kwam me met een noodgang voorbij zo rond de 5 km. Ik dacht hij fiets zich helemaal leeg die pak ik wel terug met het rennen. Lekker peddelend ging ik verder, ik dacht nog even aan het advies van Craig "geniet ervan", en dat heb ik gedaan. Zo af en toe kwam me iemand helemaal buiten adem voorbij, terwijl ik lekker in een cadans zat. Tijdens het tweede rondje heb ik op de terugweg iets harder gefietst.
Bij het wisselpunt T2, liep ik hard op de fietsschoenen, klikklak klikklak als iemand met naaldhakken door zo'n lange lege gang met zo'n fijne akoestiek. Ik liep een paar mensen voorbij. De wissel naar rennen ging weer soepel, ik had het redelijk voorbereid, kamelbag af, helm af, fietsschoenen uit en loopschoenen aan. Het rennen voelde niet heel erg afschuwelijk, blijkbaar kun je zit ook een beetje trainen, ik herinner me van vorig jaar een keer, mijn eerste duathlon op mijn oma fiets dat ik eigenlijk niet normaal kon rennen na het fietsen. Binnen een kilometer haalde ik Fabrice in, hij wandelde, mijn voorspelling was uitgekomen. Ik had de neiging om ook te gaan wandelen, maar ik had in mijn hoofd dat ik een wat grotere voorsprong op Fabrice wilde maken, en wonder boven wonder kwam ik in een redelijk ritme. Er was een waterpunt, ik ben even gestopt en weer doorgerend, we kwamen op een stuk zonder bomen, ik moest nog minstens 7 km, ik heb toegegeven aan mijn vermoeidheid en ben een stukje gaan wandelen, niet al te lang en weer rennen, ik nam me voor dat als mijn hartslag boven 143 komt mag ik wandelen en als hij onder 126 komt moet ik rennen. Ik heb blijkbaar dit soort idiote regeltjes nodig het te volbrengen. Bij het keerpunt nog 5km te gaan stond een ton met sponsen en ijswater. Twee sponsen op mijn rug uitgeknepen en 2 boven mijn hoofd, en het rennen ging weer je merkt dat je het beter kan volhouden maar zoals te verwachten na een tijdje moet je weet in de modus 126/143. De meeste sporters hadden een patroon van wandelen en rennen, sommige niet. EJ kwam me voorbij zetten, ongelofelijk eerst dat hele stuk op de mountain bike en dan nog de energie te hebben om dat allemaal in te halen bij het rennen, hij finishte minstens 10 sneller dan ik. Bij het laatste waterpunt was het water op, een gevoel van ongeloof gaat door me heen, hoe is dit mogelijk, ik had hier al een kilometer naar uitgekeken. Ik besluit om te gaan rennen en klamp me vast aan het idee dat ik een fles water heb staan naast mijn fiets. Ik haal in de laatste kilometer minstens 5 mensen in, bij de poort van het hotel roept iemand nog 150 meter, een klein stukje en dan gaat het alleen nog maar naar beneden, die man kon geen afstand schatten het was minstens het dubbele, maar gek genoeg klamp je je er toch aan vast. Vlak voor de finish komt me een ambulance tegemoet,het is iemand blijkbaar iets te veel geworden. Ik zie 3uur11min, en ben tevreden, ik had zo ingeschat dat ik in 3 uur 10 zou finishen.

Stereotyping

Gisteren tijdens de stafmeeting was onze facility manager er weer eens. Hij werkt al een jaar aan een plan om de bureaus te vervangen. Een jaar geleden beloofde hij al dat het over een maand werd geplaatst "in shallah". Het schaamrood op zijn kaken was de laatste maanden zo groot dat hij met een smoesje niet meer kwam opdagen in onze meeting.
Afgelopen week tijdens de vakantie had hij een begin gemaakt, alle vloerbedekking was eruit gerukt.  En hij had het gevoel dat hij met dit succes wel weer in de vergadering kon verschijnen. Hanan ons vrouwelijk HR hoofd vroeg of hij de start misschien niet had moeten aankondigen, en of hij dit wellicht niet alsnog moet doen omdat niemand weet wat de verhuizing/verbouwing voor hem betekend. Een beetje ongemakkelijk gaf onze facility manager toe dat dit wel een goed plan was. Iemand anders vroeg of alles roze werd zoals in die ene hoek waar men al was begonnen met schilderen. De facility manager nee, nee dit wordt de lady section. De rest krijgt een andere kleur. Hanan zei: "oh nee we doen helemaal niet aan stereo typing". Waarop de facility manager reageerde, "but I will also add flowers". Hij zei dit met zoveel trots, het straalde ervan af dat hij op deze wijze zijn eigen vrouwen thuis ook blij maakte. Maar hij had de opmerking van Hanan helemaal niet door, eigenlijk best wel zielig.

Het puntje van Bahrain.

Vijftien kilometer rennen door het zand, soms los zand, soms sompig en een klein stukje spekglad, en dan vermoeid terug bij de auto komt er hoofdpijn opzetten. Het was 32 graden buiten en een lekkere koele bries van zee. Je vraagt je bijna af waarom voelt het zo goed dat ik dit heb gedaan. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik weet het zeker het was fantastisch.

Het begon gistermiddag, een brainwave, ik ga naar het zuidelijkste puntje van Bahrein. Als eerste vraag je je af "kan dit", na het bekijken van een paar sites op internet over walking trails in Bahrein zakte het vertrouwen. Niks te vinden in het zuiden. Op google maps zie ik dat iemand een paar foto's heeft gemaakt op het puntje, vol vertrouwen denk ik "het kan". Ik ga vervolgens naar mijn vertrouwde site afstandmeten.nl want ik wilde weten hoe ver het was. Ik selecteerde de optie "volg voetpaden" en klikte op het vertrekpunt en op het puntje van Bahrein. En ja hoor een kaartje werd getoond en het gaf een route via een pad, welke ik ook op maps zag.

5.86 km voor een enkele reis met als optie dat we de auto misschien nog wel iets verderop zouden kunnen parkeren zag eruit als een haalbaar plan. Ik heb vervolgens een bericht naar EJ gestuurd met het plan, ook Ellen en Gerlinde willen mee. Blijkbaar ben ik niet de enige met de drang om naar zo'n plekje te gaan. Vervolgens ontstaat er een chat verkeer of het nou wel of niet zou kunnen, en we besluiten om te gaan.

We stappen om kwart voor zes in de auto, dit is ook zoiets waarvan je denkt "waarom doe je dit in je vakantie", ik heb dit gevoel vooral als de wekker gaat, maar 5 minuten daarna ben ik al volledig in de stemming. Bij het geplande startpunt staat een groot bord militair terrein, we besluiten om iets verder te rijden, en parkeren naast een gebouw, er komt een man uit het gebouw en we denken, tja dit wordt een rechtsomkeer naar huis. Vriendelijk zwaaiend loopt de man langs, Ellen roept nog we "go for a walk" en de man blijft glimlachen. Hij denkt wellicht "stelletje idioten in deze hitte en er is hier niets anders te zien als zand".

Gerlinde en Ellen gaan wandelen, en wij beginnen met rennen, het is op een pad en vol vertrouwen denk ik dat we het pad naar het puntje hebben. Het gebied voor ons is een soort kwelder gebied, rechtdoor lijkt geen optie, Het zand wordt erg zwaar om in te rennen, iedere pas zak je zo'n 5 cm weg in de sompige grond. Aan de kleur van het zand kun je zien waar het wellicht iets harder is en dit lukt. We komen uit eindelijk op een pad waar voertuigen hebben gereden. Waar we zijn of naar toe gaan is me onduidelijk, ik dacht wellicht een lekkere run maar dat puntje zie ik vandaag niet. Dan doemt er in de verte zee op, het is me direct duidelijk dat dit aan de overkant van het eiland moet zijn, ik had meteen het gevoel dat we ons doel ook zouden bereiken.

We zien ook een militair onderkomen en met een beetje zo'n gevoel van, "ik wil dit niet weten" loop ik verder. Ook komt het beeld van mijn "vogeltjes spot actie" naar boven. Het was in de eerste week in Bahrein dat ik voor een paar uur ben vastgehouden door militairen omdat ik foto's maakte te dicht bij een militair terrein. Ik maak een losse opmerking naar EJ, maar hij heeft overduidelijk deze ervaring niet en we rennen door. Kogels en munitie kisten liggen langs het pad en verder niets. Het is zo mooi, aan twee zijden zee, het land wordt smaller en smaller, een boot in de verte. Ik heb zo genoten, je vergeet gewoon dat je best wel al moe bent. We hebben inmiddels 40 minuten gerend, op een niet al te gemakkelijk terrein. Even wandelen en genieten, weer even rennen en weer wandelen en genieten. Het is tijd voor een foto momentje.

We besluiten om terug te gaan, het meest zuidelijkste punt was wellicht nog 500m verder, ik had tegen Gerlinde gezegd dat we ongeveer na 1 uur en 15 minuten terug zouden zijn. We waren al 50 minuten onderweg. We probeerden te bellen om de vertraging door te geven, maar er was helaas geen bereik voor de telefoon. EJ zegt ik denk dat er een kortere route terug is, we volgende nu de kustlijn aan de oost kant. We zien de gebouwen waar we vertrokken waren, het leek niet zover, maar na een poosje bleek dat er alleen water was en we moesten terug naar het oorspronkelijke pad. We hebben nog een keer geprobeerd om af te snijden maar dit liep zo zwaar tot de enkels zakten we weg. Terug op het pad zijn we terug gerend naar de auto. De dames hadden het water en limonade klaar staan en ook de chocomel ging er met genoegen in. Een paar tellen daarna kwam de terugslag bij mij, hoofdpijn, wellicht was het toch wel een beetje veel gevergd.
In de auto vertellen Ellen en Gerlinde dat ze door de militairen zijn tegen gehouden, dat ze met hun charmes en Arabisch gebrabbel toch maatjes waren geworden en nog wat chocola toe hebben gekregen. Ze hadden ons ook nog aangewezen in de verte, de mannen vonden het wellicht te veel moeite om ons te vangen.
Kortom een geweldig avontuur, maar ik weet niet zeker of het voor herhaling vatbaar is.

Het blijkt dus dat dat pad van afstandmeten geen pad is en dat dat land nauwelijks land te noemen is.